Intercepting Pattern – The Encounter

[Rising Nemesis Records, 2020]

Εισαγωγή: Χρήστος Μήνος

Οι Intercepting Pattern είναι μια νεοσύστατη μπάντα που αποτελείται όμως από έμπειρους μουσικούς. Oι Clemens Maik και Marte “McFly” Auer των Cerebric Turmoil αρχικά και Lille Gruber των Defeated Sanity στη συνέχεια αποφάσισαν να στήσουν ένα εγχείρημα, που, ενώ θα πατούσε στις κοινές τους τεχνικές brutal death metal ρίζες, θα προσπαθούσε να τις επεκτείνει προς την jazz και σε ένα συνολικό αποτέλεσμα που θα απέπνεε κάτι το καινοτόμο. Το The Εncounter είναι πρώτη τους προσπάθεια και έχει τα εχέγγυα να στρέψει πολλά βλέμματα προς αυτό για τη μουσική που περιέχει και την «αποκοτιά» να τη δημιουργήσουν.


 

Κάτι εντελώς διαφορετικό στο ακραίο τεχνικό metal

Μόλις πριν λίγες ημέρες μια είδηση, που γρήγορα έγινε παγκοσμίως γνωστή, έκανε λόγο για την έσχατη ανακάλυψη των διαστημικών ερευνών και αφορούσε το ενδεχόμενο ύπαρξης εξωγήινης ζωής στο πλανήτη Αφροδίτη. Αν και συνήθως τέτοιες ανακαλύψεις πόρρω απέχουν από τις προσλαμβάνουσες που έχουμε από την pop κουλτούρα για το πώς θα είναι τελικά οι εξωγήινοι, η συγκεκριμένη κατάφερε γρήγορα να πυροδοτήσει τη φαντασία αλλά και τις ελπίδες πως δεν είμαστε μόνοι σε τούτο το απέραντο σύμπαν.

Κατά μια περίεργη σύμπτωση η κυκλοφορία του πρώτου δίσκου των Intercepting Pattern μου έγινε γνωστή περίπου την ίδια περίοδο. Σύμπτωση, γιατί το The Encounter, ο τίτλος του ντεμπούτου τους περιγράφει τη συνάντηση με μια άλλη μορφή ζωής που κείται μακράν από τον πλανήτη μας, την εδώ και αιώνες ενδεδυμένη με διάφορες προσδοκίες πρώτη συνάντηση των ανθρώπων με πλάσματα που δεν κατοικούν στη μικρή μας Γη.

To The Encounter συνίσταται από ένα μόνο κομμάτι το οποίο διαιρείται σε 10 μέρη και στη μισή ώρα που διαρκεί φιλοδοξεί να κρατήσει τον ακροατή καθηλωμένο στους ξεχωριστούς ρυθμούς του.

Το Extragalactic Radio αρχίζει με ένα διάλογο σε sample μορφή που κάνει λόγο για την πρώτη επαφή με κάτι που ξεπερνάει τα ανθρώπινα μέτρα και γνώση: την παρουσία μιας εξωγήινης μορφής ζωής. Εντός δευτερολέπτων τα βαριά και ψυχρά riffs εμφανίζονται για να ανακαλέσουν ξεκάθαρα τη μουσική των πρώιμων Meshuggah (εποχές Nothing) και τις προσωπικές δουλειές του κιθαρίστα τους Fredrik Thordendal. Προς το κλείσιμο εμφανίζονται οι υποψίες των jazz επιρροών που στη πορεία του δίσκου θα γίνουν αποδείξεις ενός πανέξυπνου fusion εγχειρήματος.

Στο SignaltoNoise κάνουν τη εμφάνισή τους και τα φωνητικά του που προσδίδουν μεγαλύτερη ένταση στη μουσική τους, ενώ οι ρυθμοί της μουσικής συνεχίζουν να γίνονται όλο και πιο πειραματικοί χωρίς να χάνουν σε metal βαρύτητα. Ταυτόχρονα, κάτι το μυστηριώδες συνεχίζει να κινείται στο περιθώριο και αυτή η αίσθηση του αγνώστου εντείνεται στο Interlude I. Μια απόκοσμη αύρα φτιαγμένη με ηλεκτρονική μουσική είναι το προοίμιο για άλλο δυνατό κομμάτι το, το οποίο όσο προχωράει θυμίζει έντονα εποχές των κλασσικών Cynic και τoν χαρακτηριστικό τρόπο που συνυφαίνονται τα σκληρά μέρη με jazz ρυθμούς.

Το Hypnagogia που ακολουθεί είναι και ένα από τα καλύτερα μέρη του πρώτου μισού του δίσκου που είναι ως επί το πλείστον instrumental. Mία καθηλωτική εισαγωγή με σαμπλαρισμένες ομιλίες που οδηγούν σε υπέροχα κιθαριστικά solo.

To Interlude II είναι αυτό που φαίνεται να χωρίζει άτυπα το δίσκο με τις ορχηστρικές του μελωδίες που παραπέμπουν σε soundtrack και προαναγγέλλει τα πιο σκληρά του κομμάτια με τα φωνητικά πλέον μονίμως παρόντα.

Η τριάδα κομματιών που ακολουθεί έχει περίπου την ίδια δομή. Δυνατές εισαγωγές που χτίζουν τα κομμάτια ανάμεσα σε Meshuggah και ίσως την ιδιοφυΐα του Allan Holdsworth που εξελίσσονται σε εφαλτήριο για εξάρσεις στις οποίες η κιθάρα και τα πλήκτρα πρωτοστατούν σε αυτοσχεδιασμούς γεμάτους φαντασία.

Ο επίλογος σε αφήνει με αναπάντητα ερωτήματα καθώς οι ηλεκτρονικές του μελωδίες επιτείνουν το μυστήριο ολοκληρώνοντας ένα δίσκο που αφενός στηρίζεται σε παλιά υλικά αλλά αφετέρου διαθέτει και κάτι καινούργιο που γεννιέται από το συνδυασμό τους (και ταιριάζει απόλυτα στη στιχουργική του θεματολογία). Τo Τhe Encounter συνιστά μια έκπληξη που μπορεί να σαγηνεύσει φίλους της προοδευτικής μουσικής αλλά και όσους θέλουν κάτι το διαφορετικό στη σκληρή μουσική, πέρα από τα συνηθισμένα. Αν συνυπολογίσουμε πως εδώ μιλάμε μόλις για το πρώτο τους δίσκο, οι προσδοκίες πολλαπλασιάζονται.

8 / 10

Χρήστος Μήνος

 

2η γνώμη

 

Η αλήθεια είναι πως ο ακραίος προοδευτικός ήχος συχνά δίνει το φιλί της ζωής στο ασθμαίνον προοδευτικό metal και μας χαρίζει πολύ ενδιαφέροντα ντεμπούτα. Ένα από αυτά είναι το The Encounter από τους Intercepting Signal. Οι Γερμανοί μας παραδίδουν ένα παρανοϊκό κράμα jazz, prog death metal, djent πασπάλισμα με διαστημικές αναφορές. Φανταστείτε οι The Dillinger Escape Plan να τζαμάρουν με τους Blotted science, οι Meshuggah να κουρδίζουν τις κιθάρες και οι παρτιτούρες να είναι jazz. Το όλο πόνημα διαρκεί μόλις 30 λεπτά και όπως η ίδια η μπάντα προτείνει, πρέπει να ακουστεί ως μία ενιαία σύνθεση. Η οποία βέβαια έχει τόση πολλή μουσική πληροφορία που απαιτεί πολλαπλές ακροάσεις. Το μουσικό βάθος είναι πρωτοφανές και αποτελεί σίγουρα ένα από τα πιο εντυπωσιακά ντεμπούτα που μπορεί να ακούσει κανείς στον ακραίο metal χώρο. Η παραγωγή δεν είναι βέβαια ιδανική (πιθανώς λόγω διαθέσιμου κεφαλαίου ή άποψης), τα φωνητικά είναι σχεδόν ενοχλητικά και ο ήχος στα ταμπούρα αρκετά ξερός, αλλά όλα αυτά δεν αρκούν  για να μειώσουν τη συνθετική και εκτελεστική δεινότητα των Γερμανών. Αν τα όσα περιγράφονται σας φαίνονται ελκυστικά, τότε ανατρέξτε στο YouTube και το Bandcamp και στηρίξτε τους, γιατί έχουν μέλλον και διαστημικά ηχοτοπία να μας προσφέρουν.

8 / 10

Meletis Doulgeroglou