Haken – Affinity

 [InsideOut, 2016]

Haken - Affinity

Εισαγωγή: Λίλα Γκατζιούρα
24 / 05 / 2016

Πόσο μεγάλη σχέση μπορεί να έχει το progressive με τα 80s; Μεγάλη, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται (δείτε το σχετικό άρθρο του Πάρη Γραβουνιώτη εδώ). Κάτι τέτοιο είχαν στο μυαλό τους προφανώς οι Haken όταν ξεκινούσαν να γράφουν το “Affinity” και μάλιστα φαίνεται ότι επικεντρώθηκαν στην πιο pop πλευρά της μουσικής της συγκεκριμένης δεκαετίας. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορούσα να φανταστώ τι αποτέλεσμα θα μπορούσε να έχει η pop των 80s με το progressive metal του σήμερα. Το Affinity είναι ένα album με ρετρό ατμόσφαιρα, αλλά και σύγχρονο ήχο ταυτόχρονα. Η μπάντα επέλεξε λοιπόν να προχωρήσει μια δεκαετία παραπέρα από το The Mountain, την κορυφαία της δουλειά έως τώρα και με ενδιάμεσο σταθμό το EP Restoration (οι κριτικές μας εδώ) μας σερβίρει το νέο της πόνημα που κυκλοφόρησε φέτος από την InsideOut.

                                         


 

Αντίπαλο δέος για το The Mountain;

Ο δίσκος ξεκινά με το ορχηστρικό Affinity.exe, το οποίο αποτελεί μια εισαγωγή για το Initiate στο οποίο εναλλάσσονται τα heavy riffs με τη μελωδική φωνή του Ross Jennings. Το κομμάτι αποτέλεσε το πρώτο single του δίσκου, αλλά μη μείνετε εκεί, καθώς θα έλεγα ότι υπάρχουν άλλα πολύ καλύτερα. Όπως για παράδειγμα το 1985 που ακολουθεί δίνοντας το στίγμα της αισθητικής των 80s από την εισαγωγή του μέχρι το ηλεκτρονικό drumming  και τα synths.  Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τους υπόλοιπους, την καλύτερη δουλειά γενικά στο δίσκο κάνει ο Diego Tejeida με τα πλήκτρα του, πράγμα απαραίτητο ίσως και για το συγκεκριμένο στυλ. Το επόμενο, το Lapse έχει ωραία ροή με τα drums να δίνουν το ρυθμό και ένα καλό κιθαριστικό σόλο να συμπληρώνει ένα καθαρά Haken-ικό κομμάτι. Σειρά έχει το The Architect, το magnum opus του δίσκου, το οποίο είναι αυτό που λογικά θα λατρέψουν όλοι οι προγκρεσιβομεταλλάδες. Το εν λόγω κομμάτι έχει μεγάλη ποικιλομορφία αφού στα σχεδόν 16 του λεπτά εμπεριέχει πολλά διαφορετικά μέρη μεταξύ τους, με εναλλαγές από την ένταση σε down-tempo τοπία και μέρη με digital φωνητικά αλλά και την σύντομη, μα καίρια guest συμμετοχή του Einar Solberg των Leprous (θα τον αναγνωρίσετε αμέσως!). Η κιθάρα κλείνει φανταστικά το The Architect, αν και οφείλω να ομολογήσω ότι προσωπικά κόλλησα στο σημείο με το ατμοσφαιρικό σόλο του μπάσου του Conner Green, που δίνει ένα φουτουριστικό ηχόχρωμα. Συνέχεια έχει το Earthrise, το οποίο θα μπορούσε άνετα να γίνει ραδιοφωνικό hit λόγω της σύντομης διάρκειας, αλλά και του ευχάριστου, σχεδόν χορευτικού τόνου του. Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και στο επόμενο κομμάτι, το Red Giant, που με κέρδισε με την παράξενη ενορχήστρωσή του, ενώ το The Endless Knot ανεβάζει ξανά την ένταση με την ενεργητικότητά του.  Το έργο κλείνει με μια υπέροχη μπαλάντα, το Bound By Gravity, πανέμορφα εκτελεσμένη με αιθέρια ατμόσφαιρα, ενώ το συναίσθημα που αναβλύζει σε ταξιδεύει σε τόπους χωρίς βαρύτητα. Γενικά η σειρά των τραγουδιών δίνει συνοχή στο δίσκο, όπου το κλείσιμό του σε επαναφέρει στην αρχή του και αντίστροφα. 

Εντυπωσιακή είναι η δουλειά που έχει γίνει στους στίχους: παρατηρεί κανείς ότι οι στίχοι συνδέουν τα κομμάτια μεταξύ τους (κάποιοι στίχοι αποτελούν τίτλους για άλλα κομμάτια) και εξελίσσουν την προβληματική και τις σκέψεις πάνω στην ίδια θεματική. Οι Haken χρησιμοποιούν τους πλανήτες και κυρίως τη γη και τον ήλιο  -όπως απεικονίζει και το εκπληκτικό μέσα στην απλότητά του artwork (In a dying sun, I’ll become affinity), σε πράσινους όμως χρωματισμούς αποδίδοντας τη ρετρό αισθητική της οθόνης των H/Y των 80s για να αποδώσουν προβληματισμούς για τη σύγχρονη κοινωνία και το μέλλον της ανθρωπότητας εν γένει (Gaia mourns her children / A march of progress in reverse).

Θα είμαστε οι ίδιοι υπεύθυνοι για την εξαφάνιση του είδους μας ή είναι κάτι που το σύμπαν έχει ήδη προδιαγράψει; Κυρίαρχο είναι και το φαινόμενο της παλίρροιας που προκαλεί η Σελήνη, εμπνέοντας  συσχετισμούς για τη θνησιμότητα του ανθρώπου (Some say that time and tide will wait for no man… The lunar path dictates the tide, will we ever reach the shoreline?). Μέσα όμως από τις δυσοίωνες αυτές σκέψεις έρχεται η προτροπή για έναν λιγότερο στενόμυαλο κόσμο (nothing can change until the floodgates and the doors of perception have swung open wide) και φυσικά η ελπίδα:  bless us with the gift of a morning that lightens the day, infecting us with hope

Οι Haken τόλμησαν και όλα δείχνουν πως μας παρέδωσαν έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς για το progressive metal έως τώρα. Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με τη συνεπή και στοχευμένη δουλειά του Jens Bogren (Opeth, Devin Townsend, Between The Buried And Me) στη μίξη δεν αφήνουν περιθώρια για λιγότερο από…

8.5 / 10

Λίλα Γκατζιούρα

 

2η γνώμη 

 

Τα συναισθήματα που σου αφήνει το Affinity είναι ανάμεικτα. Από τη μία περιέχει κάποιες πολύ καλές συνθέσεις, όπως το και κατά τον τίτλο του retro 1985, το εξαιρετικό The Architect με την σκοτεινή ατμόσφαιρα και την κιθαριστική δυναμική του, καθώς και το μοντέρνο upbeat με djent πασπαλίσματα The Endless Knot. Από την άλλη όμως, σε πολλά σημεία υπάρχει μια μονοτονία συνοδευόμενη από συνθέσεις  «μελιστάλαχτες» ή αγγλιστεί cheesy. Το Affinity είναι ασφαλές, προβλέψιμο και μοιραία συγκρατεί την ποιότητά του χωρίς να ερεθίσει τα αυτιά σου περαιτέρω.

Στο τέλος αντιλαμβάνεσαι πως οι Haken όπου τόλμησαν να σκληρύνουν και να μπολιάσουν prog rock ψήγματα τα πήγαν περίφημα, αλλά όπου θέλησαν να ακολουθήσουν τη μεταλλική πεπατημένη δεν ανταποκρίνονται στην προσδοκία του κόσμου ούτε στις απαιτήσεις του ιδιώματος.

6.5 / 10

Μελέτης Δουλγκέρογλου

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης