Progressive Rock Days Vol.2 (Jargon, Loop Vertigo, None Other, Voyagers), 11-05-2019

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Από τον Γιάννη Ζαβραδινό

 

Oι πόρτες του IΛΙΟΝ plus άνοιξαν λίγο μετά τις 20:15 για να υποδεχτεί παλιούς και νέους  φίλους που ήρθαν να στηρίξουν μια αξιέπαινη διοργάνωση από την ομάδα Αντίθεση και τα ποιοτικά σχήματα που την πλαισιώνουν στις δύο αυτές μαγικές βραδιές. Πρόκειται για εξαιρετικές και ελπιδοφόρες επιλογές, που συνδυάζουν το παρελθόν και μέλλον της ελληνικής σκηνής που δείχνουν αν μη τι άλλο πως έχει ακόμα πολλά να προσφέρει κι ελπίζουμε πως με τέτοιου είδους πρωτοβουλίες θα λάβουν την αναγνώριση που τους αξίζει.

Το Σάββατο λοιπόν, οι Loop Vertigo, Jargon, None Other και Voyagers κλήθηκαν να μοιραστούν την ίδια σκηνή και να μας χαρίσουν μοναδικές στιγμές. Κάθε όνομα εκπροσωπεί και μια διαφορετική πτυχή του ευρύτερου προοδευτικού χώρου σε μια πολυποίκιλη παρουσίαση που κανέναν δεν θα έπρεπε να αφήσει ασυγκίνητο. Η διαδοχή τους έγινε με ενδιάμεσες ολιγόλεπτες διακοπές, ώστε η κάθε αποκατάσταση / εγκατάσταση μουσικού εξοπλισμού να λάβει χώρο απρόσκοπτα χωρίς να επηρεάζει την ροή και την ηχητική απόδοση, αποτέλεσμα της καλής οργάνωσης καθώς και της αλληλεγγύης μεταξύ των μουσικών.

Εννέα παρά και οι Loop Vertigo ανεβαίνουν για την έναρξη. Πρόκειται για ένα ντουέτο αποτελούμενο από τον Δημήτρη Μούτσιο  (πιάνο / synths) και τον Aλέξη Σταυρόπουλο (τύμπανα), γνωστό μας από τους εκπληκτικούς Borderline Syndrome. Άνετοι με αυτοπεποίθηση έπαιξαν για τα επόμενα σαράντα σχεδόν λεπτά όλο το ντεμπούτο τους που κυκλοφόρησε πέρυσι τον Μάιο. Εντυπωσίασαν με την μεταξύ τους αλληλεπίδραση και τους τηλεπαθητικούς αυτοματισμούς παρόλη την minimal παρουσία. Εγκεφαλικές συνθέσεις με ωριμότητα αποδόθηκαν με συνέπεια και ακρίβεια σ’ένα ύφος που κυμαίνεται μεταξύ jazz και electronica. Το ελεύθερο και πολυρυθμικό παίξιμο στα ντραμς σε απόλυτη εναρμόνιση με τα υπέροχα θέματα στα πλήκτρα έκαναν ιδιαίτερη αίσθηση και το κοινό άρχισε να ζεσταίνεται για την συνέχεια. Μας αποχαιρέτησαν με το Salaminos 29 και εισέπραξαν τον θαυμασμό και το θερμό χειροκρότημα του κόσμου. Kάπου εδώ αξίζει να αναφερθεί πως ο Δημήτρης Μούτσιος συμμετέχει και στους Kιχ τρίο, ένα ενδιαφέρον σύνολο που συνδυάζει μοντέρνα κλασσική και Balkan folk.
Σειρά του προσφιλή μας Jargon  μπροστάρη  των αγαπητών Verbal Delirium, αυτή την φορά σε μια ανεπίσημη prova generale της επερχόμενης προσωπικής του δουλειάς που ευελπιστούμε να έχουμε στα χέρια μας το φθινόπωρο. Στην φυσική του θέση (φωνητικά / πλήκτρα) και με το χαρακτηριστικό θεατρικό του ύφος, μας συγκίνησε με την φορτισμένη και απόλυτα απελευθερωμένη (σε σχέση με τους Verbal) ερμηνεία του. Συνοδευόμενος από τον Νικήτα Κίσσονα (κιθάρα / δεύτερα φωνητικά) με τον οποίο συνδέεται με μια πολύχρονη και αγαστή συνεργασία, τον πολυτάλαντο Λεωνίδα Πετρόπουλο (μπάσο / δεύτερα φωνητικά)  και άνθρωπο – κλειδί στις δουλειές των Verbal και τον Βασίλη Αρμάο που εντυπωσίασε με το δυνατό του παίξιμο στα τύμπανα. Πιο prog όσο ποτέ, με σκοτεινές κορυφώσεις, δυναμικά ξεσπάσματα και προσωπικούς στίχους, κέρδισε σε πρώτο χρόνο την θετική ανταπόκριση και  μας γέμισε με ανυπομονησία. Η απουσία κουαρτέτου εγχόρδων (με την οποία επενδύεται η στουντιακή εκδοχή των κομματιών) επέφερε μοιραία κάποιες διαφοροποιήσεις στην ενορχήστρωση, χωρίς να επηρεάζει το αποτέλεσμα και φυσικά δεν έλειψε και το σαρδόνιο χιούμορ του Jargon κατά την επικοινωνία του με ένα ενθουσιώδες  κοινό. Καλοτάξιδο  ευχόμαστε από τώρα. Τhe Film, In Search of the Invisible Thin Line, Dance of the Framed Words, The Fading Thought, Time Is Running Out, How can I?, The Last Temptation, Window to the World το setlist και θυμηθείτε καλά αυτούς τους τίτλους!
Συνέχεια με τους Βολιώτες None Other, ένα πολλά υποσχόμενο alternative power trio με κύριο εκφραστή τον ταλαντούχο Σπύρο Χαρμάνη κι ένα αρκετά υποστηρικτικό rhythm section. Mπήκαν δυνατά και ψυχωμένα μεταδίδοντας ενέργεια και παλμό στον κόσμο με την κινητικότητα και την πληθωρική τους παρουσία. Παρόλη την κατά κύριο λόγο κιθαριστική τους αισθητική, κατάφεραν κατά την διάρκεια του set τους να εξισορροπήσουν δυναμικές και λυρισμό, επιδεικνύοντας παράλληλα μια εντυπωσιακή μουσική ωριμότητα. Εκρηκτικό drumming κι ένα μπάσο που συνέδεε άρρηκτα ρυθμό και μελωδία σε μια ατμόσφαιρα καλοζυγισμένη και συναισθηματικά αποδοτική, χάρη στα κιθαριστικά θέματα και την εντυπωσιακή ερμηνευτική δεινότητα του Χαρμάνη. Κορυφαίες στιγμές τα Sober Sun, I Replicator, Closure και Bearer. Kατεβαίνοντας από την σκηνή υποχρέωσαν το κοινό σε επευφημίες.
Το κλείσιμο της βραδιάς επήλθε ιδανικά με τους Voyagers, άλλο ένα tio σε πιο jazz-rock κατευθύνσεις αυτή τη φορά. Η εμπειρία και η τεχνική τους κατάρτιση αποτυπώθηκε με υποδειγματικό τρόπο επί σκηνής επιβεβαιώνοντας το υψηλό τους επίπεδο και την μουσική τους ευελιξία στον αυτοσχεδιασμό, κυρίως στα instrumental κομμάτια τους. Παρόλα αυτά, δεν έλειψαν οι blues και pop ευαισθησίες με την φωνή του Χρήστου Βογιατζή να δίνει ξεχωριστό στίγμα και την ίδια στιγμή με τις slap εξάρσεις του στο πεντάχορδο μπάσο να συνεργάζεται άψογα με τον Δημήτρη Αντωναίο -τον Βενιαμίν της παρέας- ο οποίος έλαμψε γκρουβάροντας άψογα στα τύμπανα. Όσο για τον Γιώργο Δασκαλάκη, δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Ουσιαστικός με τα περίτεχνα σόλο του στην κιθάρα να στολίζει κάθε κομμάτι και να σκορπά κέφι στον κόσμο. Λίγο μετά τις δωδεκάμιση ολοκλήρωσαν το σετ τους αποδεχόμενοι τον σεβασμό και την εκτίμηση μας.

Μετά την περάτωση της πρώτης συναυλιακής βραδιάς του φεστιβάλ που στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία, μουσικοί και φίλοι έγιναν μια μεγάλη παρέα ανταλλάσσοντας ευχαριστίες και ευχές. Έχουμε ξαναπεί ότι η ελληνική prog σκηνή ξεπερνάει το κοινό της και πέρα από το “εγχώριο” του θέματος, οι μπάντες αυτές χρήζουν προσοχής, προώθησής και ενθάρρυνσης γιατί έτσι κι αλλιώς το αξίζουν. Πολλά συγχαρητήρια στην ομάδα Αντίθεση και στα άτομα που είχαν το όραμα και ασχολήθηκαν με αυτοθυσία και προσωπικό κόστος άλλα με πολλή αγάπη για να μπορούμε να είμαστε εδώ και να μιλάμε για ένα εξαιρετικά οργανωμένο φεστιβάλ από όλες τις απόψεις.

Η συνέχεια δόθηκε την επόμενη ημέρα και ήταν εξίσου ονειρική…

 

Φωτογραφίες: Άννα Δεσποτίδη (Rule Of Thirds Photography)