Weserbergland – Sehr Kosmisch Ganz Progisch

[Apollon Records, 2017]

Εισαγωγή: Βαγγέλης Χριστοδούλου
Μετάφραση: Β. Χριστοδούλου, Δ. Καλτσάς
25 / 10 / 2017

«Ο Διάβολος στο είπε! – φώναξε ο ανθρωπάκος και έφυγε γεμάτος θυμό και δεν ξαναγύρισε ποτέ πια». Ο Κουτσοκαλιγέρης είναι μόνο μία από τις πολλές ιστορίες των Αδερφών Γκριμ, που λέγεται ότι διαδραματίζονται στο Weserbergland, μία περιοχή που ενώνει τη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία με την Έσση και την Κάτω Σαξονία. Τέτοια είναι η ομορφιά των εκεί λόφων που ώθησε τους μυθικούς Hans-Joachim Roedelius και Dieter Möbius των Cluster να εγκατασταθούν στην περιοχή Forst και να επαναπροσδιορίσουν το kraut και την ηλεκτρονική μουσική. Μεταξύ 1973-76, όσο και κράτησε η διαμονή τους, θα πλαισιώνονταν από τον Michael Rother των NEU! και άλλον κανέναν από τον ίδιο τον Brian Eno. Το Sehr Kosmisch, Ganz Progisch (Πολύ Συμπαντικά, Καθ’όλα Προοδευτικά) είναι η πρώτη προσπάθεια του Ketil Vestrum Einarsen ως ηγέτη και ο στόχος του είναι να γλεντήσει τη μουσική που παράχθηκε από τους παραπάνω και κατά μία έννοια, τη διαστημική / kraut μουσική των 70s εν γένει.


 

Die Kosmischen Kinder (Τα Κοσμικά Παιδιά)

Ο Ketil Vestrum Einarsen είναι ήδη μία εξέχουσα μορφή της νορβηγικής prog σκηνής, ως μέλος των White Willow, Pixie Ninja (και οι δύο κυκλοφόρησαν άλμπουμ φέτος) και των Kaukasus, επίσης σαν πρώην μέλος των Jaga Jazzist και με συμμετοχές σε άλμπουμ καλλιτεχνών όπως οι Motorpsycho και οι Wobbler, μεταξύ πολλών άλλων. Οι Weserbergland όμως είναι αποκλειστικά δικοί του. Ο διάσημος φλαουτίστας είναι υπεύθυνος για τη γενική κατεύθυνση όσο και για τις συνθέσεις, ενώ συμμετέχει παίζοντας πολλά και διάφορα όργανα. Μαζί με τον Σουηδό ντράμερ Mattias Olsson (των Necromonkey αλλά και των… Änglagård παλιότερα φυσικά, καθώς και ενός πλήθους συνεργασιών που έχει με τον Einarsen) και τους Jacob Holm-Lupo (White Willow) και Gaute Storsve (Sleepyard) εναλλάξ στις κιθάρες και το μπάσο, αποτελούν τον κύριο πυρήνα της μπάντας. Αρκετοί καλεσμένοι επιστρατεύονται, όπως ο Einar Baldursson των Σουηδών Gösta Berlings Saga ή ο Erik Johannessen και ο Lars Horntveth, αμφότεροι των Jaga Jazzist, οι οποίοι βοηθούν στη δημιουργία ενός άλμπουμ που μπορεί να εκτιμηθεί τόσο ακούγοντάς το στο παρασκήνιο όσο και έπειτα από ενδελεχή ανάλυση.

Το μενού περιλαμβάνει τέσσερις μακροσκελείς συνθέσεις μεταξύ 9 και 16 λεπτών και όλες φαίνεται να αποτίουν φόρο τιμής σε διάσημες προσωπικότητες οι οποίες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο δραστηριοποιήθηκαν (ημι-υποθετικά) κάποια στιγμή γύρω από το ποτάμι Weser. Το εναρκτήριο κομμάτι, Tanzen und Springen, είναι ένας τίτλος παραδοσιακού κομματιού που αποδόθηκε στον Hans Leo Hassler. Κατά βάση πρόκειται για ένα ποπ κομμάτι με επαναλαμβανόμενα τύμπανα και ένα θηριώδες synth bass που του δίνει πυγμή. Με νίκησε με την πρώτη. Το επόμενο είναι το Das Trinklied vom Jammer der Erde του Gustav Mahler – ναι, όλα τα κομμάτια έχουν πάρει το όνομά τους από διάσημα έργα, αλλά δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από φόροι τιμής κατ’ όνομα μόνο. Αυτό είναι το πιο προοδευτικό του δίσκου, και επιδεικνύει new-age αισθητική πάνω σε ambient και συμφωνικά θέματα και δυνατά τύμπανα, ενώ τα παιδιά δεν φοβούνται να γίνουν φασαριόζοι. Το Kunst der Fuge του Bach δεν είναι ακριβώς φούγκα, αλλά παρόλα αυτά επιχειρεί με μηχανιστική αντιστικτική διάθεση και καταλήγει να γίνεται ιδιαίτερα τολμηρό στο τρίτο μέρος. Τα τέσσερα μέρη του Tristrant είναι αφιερωμένα στον Eilhart von Oberg, ένα γερμανό ποιητή του 12ου αιώνα, και την πιο παλιά διασωζόμενη έκδοση του έργου Τριστάνος και Ιζόλδη. Συνεχίζοντας με motorik διάθεση και χωρίς να χάνουν σε πειραματισμό, το κλείσιμο του άλμπουμ είναι άγριο και απροσάρμοστο. Πολυεπεξεργασμένες new-age κυματομορφές ανοίγουν το δρόμο για την τελευταία -και λίγο τζαζ- μάχη μεταξύ ενός φλάουτου, ενός κλαρινέτου και ενός σαξοφώνου. Τέλειο κλείσιμο.

Το Sehr Kosmisch… δεν είναι ένας kraut δίσκος, αν και το kraut είναι η αφετηρία εδώ: οι επαναλαμβανόμενες ονειρικές συχνότητες και οι πλούσιες ενορχηστρικές διαβαθμίσεις είναι παρούσες. Ίσως να αντλεί επιρροή από τους Harmonia (συμπεριλαμβανόμενης της ηχογράφησης με τον Eno το 1976) και από το άλμπουμ Sowiesoso των Cluster, αλλά σίγουρα δεν είναι ρετρό. Σε σύγκριση με τα παραπάνω, δεν διαθέτει τον άκρατο πειραματισμό τους ούτε τον μεταξύ-αχαρτογράφητων-περιοχών τσαμπουκά τους, αλλά μας δείχνει μία πιο ποπ προσέγγιση, κάποιες φορές όμοια με αυτή των NEU! ή των Kraftwerk. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση, το motorik στοιχείο αποσυντίθεται, εξαϋλώνεται και ξαναπροσφέρεται σαν ένα ασυνεχές πιάτο σε μία κατά τα άλλα δομημένη κοσμική κουζίνα. Το αποτέλεσμα λοιπόν δεν είναι κάτι εντελώς καινούριο, αλλά προσφέρεται σαν τέτοιο. Τελικά, θα έλεγα ότι το Sehr Kosmisch… είναι ένας μη τυπικός progressive rock δίσκος με ποπ ευαισθησίες, που μπορεί να γίνει ψυχεδελικά συμφωνικός ενώ διατηρεί τις kraut αναφορές του. Τον προτείνω φυσικά ανεπιφύλακτα τόσο στους κραουτάδες όσο και στους προγκρεσιβάδες.

8 / 10

Βαγγέλης Χριστοδούλου

 

2η γνώμη

 

Αν υποθέσουμε ότι το σχήμα του Ketil Vestrum Einarsen, με συνοδοιπόρους τους Jacob Holm-Lupo, Mattias Olsson, Gaute Storsve και αρκετούς ακόμα λαμπερούς καλεσμένους, εμπίπτει στην κατηγορία των supergroups, τότε αποτελεί μια σπάνια εξαίρεση. Το ντεμπούτο τους είναι βασισμένο στην krautrock ρυθμικότητα και αφαιρετικότητα, αλλά και στο σύγχρονο prog / post-rock, με έντονο πειραματικό και ηχοποιητικό χαρακτήρα, pop δυναμική και μια αύρα αναντίρρητης φρεσκάδας. Και συμβάλουν όλοι σε αυτό. Ο Olsson με το προσωπικό του motorik, ο Lupo και ο Storsve με τις ευφυείς τους μπασογραμές και κυρίως ο αδιαμφισβήτητος mvp, ο Einarsen, που παίζει, σαμπλάρει και προγραμματίζει εκπληκτικά. Οι τέσσερις συνθέσεις αποτελούν προορισμό συχνών μελλοντικών επισκέψεων με αξιομνημόνευτα αξιοθέατα, όπως το παίξιμο του Einar Baldursson (Gösta Berlings Saga), του Brynjar Dambo (White Willow), του Stephen Bennett (Henry Fool), του Lars Fredrik Frøislie (Wobbler), των Lars Horntveth και Erik Johannessen (Jaga Jazzist) και το κιθαριστικό παίξιμο του Storsve, που ίσως με εξέπληξε περισσότερο απ’ όλα.

8 / 10

Δημήτρης Καλτσάς