Waste of Space Orchestra – Syntheosis

[Svart Records, 2019]

Εισαγωγή: Πέτρος Παπαδογιάννης
21 / 05 / 2019

Η δημιουργία των Waste of Space Orchestra έγινε τελείως παράδοξα. Μέλη των αμφότερα Φινλανδών Oranssi Pazuzu και Dark Buddha Rising πραγματοποίησαν έπειτα από παρότρυνση των διοργανωτών του φημισμένου φεστιβάλ Roadburn που λαμβάνει χώρα στην Ολλανδία, μία live εμφάνιση σε αυτό το 2018. Εκεί παρουσίασαν ένα  σετ εννέα νέων τραγουδιών και έπειτα από παρότρυνση των όσων και μη παρακολούθησαν τη συναυλία, οι μουσικοί «αναγκάστηκαν» να ηχογραφήσουν το σετ τους στο στούντιο. Και εγένετο το Syntheosis. Όλα αυτά υπό την σκέπη της αγαπημένης Φινλανδικής Svart Records που είναι και η δισκογραφική εταιρεία των Oranssi Pazuzu.


 

Μία ιδιοφυής σύμπραξη, ένας extreme prog θρίαμβος

Οι Oranssi Pazuzu ανήκουν στη γενιά των θαρραλέων μουσικών που η βάση της μουσικής τους είναι μεν το black metal που ενίοτε χαρακτηρίζεται και από μία μονολιθικότητα, αλλά από την άλλη αφομοιώνουν με εξαιρετικό τρόπο επιρροές από άλλα είδη μουσικής. Με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν να ξεχωρίσουν για τις ποιοτικές τους δουλειές στο χώρο του extreme metal. Οι δε Dark Buddha Rising είναι ένα doom / sludge / occult γκρουπ με πολυετή παρουσία στο underground.

Το Syntheosis ξεκινά δυναμικά με το εναρκτήριο Void Monolith, ένα instrumental doom metal κόσμημα, με έναν χαρακτηριστικό μεγαλοπρεπή και επιβλητικό ρυθμό. Το Shamanic Vision που ακολουθεί, φέρει κάτι από την ατμόσφαιρα της ανατολίτικης μουσικής. Black metal ρυθμοί και χτυπήματα κιθάρας που ακούγονται σαν κάποιο τελετουργικό όργανο ενός Σαμάνου που καλεί το σκοτεινό ποίμνιό του σε κάποια ιεροτελεστία. Μην ξεχνάμε ότι ο Pazuzu ήταν ο άρχοντας των δαιμόνων των ανέμων σύμφωνα με τη μυθολογία των Σουμέριων. Το Seekers Reflection που έχει επιλεγεί άτυπα ως single του άλμπουμ είναι μία εφιαλτική σύνθεση με καταιγιστικά black metal φωνητικά γεμάτα πάθος, ωστόσο ο όλος ρυθμός έχει ένα rock groove. Στη συνέχεια οι καταιγιστικοί ρυθμοί κοπάζουν, το διάρκειας 10 λεπτών Journey to the Center of the Mass γέρνει προς τη μεριά της πλάστιγγας επιρροής της ψυχεδέλειας και του krautrock, αλλά περιλαμβάνει και ένα φωνητικό black ξέσπασμα.

Τα παρανοϊκά  φωνητικά  στην εισαγωγή του Wake Up the Pοssessor μου θύμισαν κάτι από τον Mr. Doctor των Devil Doll. Η ερμηνεία είναι ανατριχιαστική. Σαν τραγούδισμα ενός νανουρίσματος που δε θα φέρει ιδανικά τον Μορφέα ως λυτρωτή, αλλά τους Δαίμονες της Μεσοποταμίας ως τον χειρότερο εφιάλτη. Όπως συμβαίνει και με το αδυσώπητο black metal ξέσπασμα της συνέχειας, βγαλμένο από τις καλύτερες στιγμές της Νορβηγικής σκηνής. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα φωνητικά μοιράζονται τρία άτομα που εναλλάσσονται ανάλογα με τις ανάγκες του στιχουργικού concept που υπηρετεί το άλμπουμ. Του Shaman (Vesa Ajomo) που βλέπει οράματα από το ζοφερό μέλλον της ανθρωπότητας, του Seeker (Juho Vanhanen) που αναζητά την αλήθεια σε άλλες διαστάσεις με μυστικιστικές μεθόδους και του Possessor (Marko Neuman) που προσπαθεί να τους διαφθείρει σε ένα καταστροφικό πλάνο. Ευκαιρία να αναφερθεί η όλη θεατρική υπερβολή που διακατέχει το άλμπουμ, χωρίς όμως να κουράζει στο ελάχιστο.

Στο Infinite Gate Opening φαίνεται στο μέγιστο βαθμό η συνεισφορά του τελετουργικού στοιχείου που έχει η μουσική των Dark Buddha Rising. Μία καθαρά occult σύνθεση με τα επιβλητικά τύμπανα να τη συνοδεύουν και κάποιες ηλεκτρονικές πινελιές αλλά και χορωδιακά φωνητικά να ομορφαίνουν τη σύνθεση. Το Vaccum Ηead θυμίζει ξεκάθαρα Oranssi Pazuzu, με τους εφιαλτικούς ψυχεδελικούς black metal ρυθμούς του να δίνουν τη σκυτάλη στο The Universal Eye. Οι Waste of Space Orchestra παίζουν πανέξυπνα με την εναλλαγή του ρυθμού. Πρόκειται για μία  instrumental ambient σύνθεση στην οποία μικρές λεπτομέρειες την αναγάγουν σε ένα μικρό αριστούργημα. Για παράδειγμα κάποιοι ήχοι που ακούγονται παραπέμπουν στον ήχο της βελόνας του πικάπ που βγαίνει από έναν σκονισμένο δίσκο.

Το doom ομώνυμο τραγούδι ολοκληρώνει και το άλμπουμ. Δεκατρία λεπτά που κάνουν μία περίληψη του άλμπουμ. Αποκρυφισμός, σκοτάδι, ψυχεδέλεια, θεατρικότητα, απόγνωση, εφιάλτης. Η ηρεμία και η λύτρωση είναι έννοιες παροδικές στον κόσμο του Syntheosis.

Οι Waste of Space Orchestra κυκλοφόρησαν έναν θρίαμβο της extreme προοδευτικής μουσικής. Το άτυπο κάλεσμα των σκοτεινών αρχαίων μυθολογικών θεοτήτων της Μεσοποταμίας που πραγματοποιείται κατά την ακρόαση του άλμπουμ αποτελεί επιπλέον το ιδανικό soundtrack των πιο χαοτικών εφιαλτών μας.

9 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης

 

2η γνώμη

 

Tο ντεμπούτο των Waste of Space Orchestra δεν είναι απλά άλλος ένας δίσκος. Πρόκειται για μια αφηγηματική μυστηριώδη ιστορία, μία κινηματογραφική εμπειρία, έχοντας ως εσωτερική σύνδεση ένα μεγαλοπρεπή συνδυασμό μουσικών στυλ που ξεχειλίζει σε ένα  trippy ταξίδι.

Το Syntheosis είναι μία occult avant-garde black metal τελετή που εναγκαλίζει την ψυχεδέλεια και το progressive ως βασικά συστατικά, αξιοποιώντας ταυτόχρονα την κοσμική ενέργεια του krautrock. Ο Shaman, ο Seeker και ο Possessor διαθέτουν μία φωνή που προσθέτει στους progressive sludgy ρυθμούς, τα ηλεκτρονικά εφέ με περίπλοκα rock jams και τα ατμοσφαιρικά black κιθαριστικά «τρεμουλιάσματα», δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που θα σε κάνει να αισθανθείς άβολα.

Η sludgy βαρύτητα στο Shamanic Vision, τα δυσαρμονικά μοτίβα στο στοιχειωτικό Seeker’s Reflection, το σαγηνευτικό, σκοτεινό ambient Journey to the Center of Mass, το επιβλητικό Wake up the Possessor, η synthy περιπλοκότητα στο Vacuum Head, η τριπαρισμένη οδύσσεια στο Universal Eye και οι doomy ρυθμοί στο Syntheosis προσφέρουν ποικιλότητα μεταξύ των κομματιών που είναι τόσο συνεκτικά εκτελεσμένα, κάνοντας μία παράσταση με 10 μουσικούς να ακούγεται εξαιρετικά ισορροπημένη σε ένα album που κυμαίνεται από του πιο doom τόνους έως την black ακρότητα.

 

9 / 10

Ντίνα Δέδε