Voyager – Colours in the Sun

[Season of Mist, 2019]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας

Η πορεία των Voyager ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα από το ξεκίνημά τους στις αρχές των 00s και κυρίως από το δεύτερο album τους, Univers (2003). Το κυριότερο χαρακτηριστικό της μπάντας από το Perth της Αυστραλίας είναι η συνεχής αναζήτηση νέων οδών εξέλιξης του ήχου τους. Αυτό οδήγησε στον καλύτερο ίσως δίσκο, το V (2014). Με κυρίαρχα στοιχεία την μοναδική χροιά της φωνής του Daniel Estrin και τις pop αναφορές στο σύγχρονο progressive metal τους.

Το Ghost Mile (2017) απέδειξε τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα της μπάντας που δεν επαναπαύτηκε ποτέ. Το φετινό Colours in the Sun δεν θα μπορούσε να διαφέρει ως προς αυτό…


 

Ξεπερνώντας κάθε όριο

Τους Voyager τους γνώρισα το 2014 με την κυκλοφορία του V, του πέμπτου δίσκου τους. Από τότε θεωρώ τον εαυτό μου μεγάλο τους οπαδό. Και τώρα, μετά από έναν ακόμη δίσκo (Ghost Mile, 2014), κυκλοφόρησαν το Colours in the Sun (1η Νοεμβρίου 2019). Φόρεσα λοιπόν τα ακουστικά και πάτησα το play. Πρώτο κομμάτι το Colours, ένα δυναμικό ξεκίνημα με ατμοσφαιρικά vibes, εναλλαγές στους ήχους και στο στυλ, όντως ένα πολύχρωμο ξεκίνημα. Το Brightstar ξεκινάει και μπήκε κατευθείαν στα υπόψιν για playlist. Το κομμάτι αυτό λειτούργησε και ως promo του δίσκου, αφού είναι το πρώτο που κυκλοφόρησε ως video clip. Αξίζει να το ψάξετε και να το δείτε γιατί όπως λέει και ο Danny (Estrin, ο frontman της μπάντας) σε συνέντευξή του, μέσα από αυτό προσπάθησαν να καταγράψουν και να μας μεταφέρουν την μαγική ομορφιά σε ένα από τα πιο καυτά μέρη της Αυστραλίας, το Perth από το οποίο κατάγονται. Take me to the star λοιπόν και αφήνεσαι στον ρυθμό, στα χρώματα και τις μελωδίες. Ακολουθεί το ονειροπόλο Saccharine Dream, το οποίο έχει ένα από τα πιο όμορφα κιθαριστικά σόλο του δίσκου. Στους ίδιους ρυθμούς ακολουθεί το Entropy και με μεγάλη έκπληξη ακούω μια familiar voice! Συμμετέχει και ο Einar από τους Leprous οι φωνές τους δένουν αρμονικά και σίγουρα μας δίνουν πολλούς λόγους να συνεργαστούν ξανά.

Ο δίσκος αλλάζει ύφος όταν αρχίζει το Reconnected με πιάνο από παλιό γουέστερν και μετά από λίγο οι κιθάρες και τα πλήκτρα ξεσπάνε. Από τα πιο “μεταλιάρικα” κομμάτια του δίσκου, δυνατά riffs και γρήγορα ντραμς. Με μια εναλλαγή στο ήρεμο μικρής διάρκειας Now or Never, όπου κυριαρχούν τα φωνητικά. Στα κομμάτια που ακολουθούν κυριαρχούν τα πλήκτρα, οι ήχοι γίνονται πιο ατμοσφαιρικοί, παρόλο που το Water Under the Bridge έχει δυναμικό ξεκίνημα. Φτάνουμε στο τέλος με το Runaway που μοιάζει με soundtrack παλαιότερων δεκαετιών, τότε που οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας και τα ατμοσφαιρικά πλήκτρα ήταν στο απόγειό τους. Την πρώτη φορά που το άκουσα στο τέλος δεν ήμουν σίγουρη αν είχε τελειώσει ο δίσκος. Μου φάνηκε λίγο απότομο το κλείσιμο, περίμενα να ξεκινήσει το επόμενο κομμάτι, νομίζω ότι και στα επόμενα ακούσματα το συναίσθημα παραμένει.

Η δική μου εντύπωση είναι ότι οι Voyager κινούνται στα μονοπάτια των προηγούμενων δίσκων τους. Στο τεχνικό κομμάτι, φαίνεται ότι το album είναι προσεγμένο σε όλα τα επίπεδα, με καθαρούς ήχους, ξεκάθαρες μελωδίες, μπορείς να ξεχωρίσεις τις κιθάρες, τα κοφτά riffs – σήμα κατατεθέν των Voyager -είναι πανέμορφα, όπως και τα φωνητικά στο βάθος. H διαφοροποίηση είναι ότι το synth pop στοιχείο είναι πιο έντονο από ποτέ και ταιριάζει -περιέργως- με το prog metal / djent τους. Όσον αφορά το μελωδικό, μουσικό κομμάτι, όπως δηλώνουν ξεκάθαρα και στον τίτλο, πρόκειται για έναν πολύχρωμο δίσκο που ξεκινάει δυναμικά, με έντονους metal ήχους και συνεχίζει πολύ πιο pop και λίγο ρομαντικότερα, όπως μας έχουν συνηθίσει άλλωστε οι Voyager, γεμάτο ατμοσφαιρικές μελωδίες.

Ο δίσκος μου άρεσε πολύ. Πιστεύω ότι αν σας αρέσουν οι Voyager θα σας αρέσει και το Colours in the Sun. Αν δεν ξέρετε τους Voyager, γνωρίστε τους μέσα από ένα δίσκο που περιλαμβάνει όλα τα χαρακτηριστικά τους: την απίστευτα ρέουσα φωνή του Daniel, τις μελωδικούς τόνους από τις κιθάρες και τα κοφτά metal riffs της Simone Dow και του Scott Kay, τους εθιστικούς ρυθμούς από τα ντραμς του Ashley Doodkorte, αλλά και το γκρουβάτο μπάσο του Alex Canion. Θεωρώ ότι οι Voyager ωριμάζουν μουσικά και περιμένω με ανυπομονησία την επόμενη κυκλοφορία τους.

8 / 10

Ελένη Παναγιώτου

 

2η γνώμη

 

Κάθε φορά θα το τονίζω, η αυστραλιανή σκηνή έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στον προοδευτικό ήχο τα τελευταία σχεδόν 10 χρόνια. Οι Voyager αποτελούν ένα από τα μεγάλα ονόματα της σκηνής και το επιβεβαιώνουν με το Colours in the Sun. Πιστοί στο μπόλιασμα του pop ήχου με το progressive metal και το djent, στην παρούσα κυκλοφορία νοσταλγώντας τα 80s εισάγουν και τον synth ήχο. Μουσικά ωριμασμένοι, παραδίδουν συνθέσεις επιθετικές με βαριά djent riffs όπως τα Reconnected (εν συνεχεία του Disonnected από το Ghost Mile) και το αγαπμένο μου Water Over the Bridge με το χιουμοριστικό του video clip. Φυσικά ο pop χαρακτήρας δεν κρύβεται και ως αντίθεση συνθέτουν πιο ανέμελα τραγούδια σαν το Sign of the Times. Η αλήθεια είναι πως οι Voyager με τον ξεχωριστό τους ήχο με έπεισαν να ασπασθώ τα pop ψήγματά τους. Η φωνή του Daniel Estrin έχει ένα διευρυμένο εύρος και κρίνεται ως κατάλληλη για την έκφραση όλων των επιρροών τους. To Colours in the Sun είναι ένα άκουσμα που απαιτεί ανοικτό μυαλό, κάτι που θα χαρακτηρίζαμε άλλοτε ως «ξεπουλημένο» ή επιτηδευμένα αρεστό στις μάζες. Σαφώς, η μάζα μπορεί να το ακούσει πιο άνετα αλλά και η προοδευτική κοινότητα οφείλει να αναγνωρίσει το χαρακτήρα και το μουσικό όραμα τους, ανεξαρτήτου προτίμησης. Συνολικά, πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία για όσους δεν απαιτούν εξαιρετικά πολύπλοκο αποτέλεσμα ή ακραιφνές metal. Μέχρι την επόμενη έκπληξή τους, μπορούμε να κουνάμε ρυθμικά το κεφάλι μας στους synth ήχους.

8 / 10

Μελέτης Δουλγκέρογλου