Until Rain – Season V

[Roar, 2019]

Εισαγωγή: Λευτέρης Σταθάρας
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας
16 / 08 / 2019

Οι Until Rain μετρούν πλέον 10+ χρόνια στον χώρο με συνέπεια στις κυκλοφορίες τους και εμπειρία που θα ζήλευε κάθε νεοσύστατη μπάντα. Το 2017 κυκλοφόρησαν το Inure το οποίο δέχθηκε πολύ θετικές κριτικές (οι δικές μας κριτικές εδώ) και τους επέτρεψε να συνεχίσουν τα live τους σε Ελλάδα και Ευρώπη ενώ ταυτόχρονα δημιουργούσαν μεγαλύτερη συνοχή μεταξύ των παλιών και νέων μελών. Το Season V είναι η πέμπτη δισκογραφική τους δουλειά που πλέον δημιουργεί προσδοκίες για μια από τις μακροβιότερες ελληνικές μπάντες.


 

Υπάρχουν πολλά επίπεδα για ένα επιτυχημένο album

Όταν μια μπάντα βιώνει αλλαγές στην σύνθεση της βάζει ένα στοίχημα. Τα μέλη πρέπει να αποδείξουν στους εαυτούς τους και στο κοινό τους ότι αυτές οι αλλαγές τους οδηγούν μπροστά και ότι η ικανότητα τους για να δημιουργήσουν ένα συνεκτικό ήχο δεν έχει αλλάξει ή ακόμα καλύτερα έχει βελτιωθεί. Οι Until Rain, με την προηγούμενο τους άλμπουμ Inure δημιούργησαν προσδοκίες για το μέλλον αφού η νέα τους σύνθεση έδειξε συνοχή και εξαιρετική συνθετική ικανότητα. Το νέο στοίχημα της μπάντας είναι να δείξει πρόοδο με σκοπό να εδραιώσουν τους αυτούς τους στην progressive metal σκηνή.

Αρχικά, ο keyboard-ίστας της μπάντας Lef Germenlis έχει κάνει καλή δουλειά στο να δημιουργήσει μια κινηματογραφική αύρα στο δίσκο που δίνει μια αίσθηση διήγησης. Αν και τα πιο heavy κομμάτια ακούγονται λίγο πιο μουντά (π.χ. Qualia), αυτό δίνει έμφαση στα πιο μελωδικά μέρη των κομματιών τα οποία φαίνεται να θέλουν να τονίσουν και οι ίδιοι.

Δυστυχώς όμως, όσον αφορά τις συνθέσεις οι Until Rain φαίνεται να έχουν κάνει ένα βήμα πίσω με κομμάτια που φαίνεται να μην έχουν νεύρο και σκοπό. Τα τραγούδια φαίνεται να λένε ό,τι έχουν να πουν στα πρώτα δευτερόλεπτα και δεν εξελίσσονται όπως συνήθως. Τα συναισθηματικά φωνητικά ακούγονται επιτηδευμένα και στην εξέλιξη του δίσκου τα χαμηλά tempo και η μελαγχολία καταλήγουν κουραστικά.

Εν τέλει, η κινηματογραφική αύρα καταλήγει άνευρη στο τέλος το δίσκου με το rhythm section να είναι χαμηλά στην μίξη (ειδικά τα drums ακούγονται λες και είναι σε άλλο όροφο συγκριτικά με τα υπόλοιπα όργανα) και δεν προσφέρουν πολλά στην ανάπτυξη των τραγουδιών. Στον αντίποδα, όταν το μπάσο, η κιθάρα και τα drums οδηγούν στο Ascending οι Until Rain θυμίζουν γιατί δημιούργησαν τις τόσες προσδοκίες.

To συμπέρασμα που βγαίνει μετά από αρκετές ακροάσεις του Season V είναι ότι υπάρχουν αρκετά επίπεδα για να βγει ένα καλό άλμπουμ. Εν έτει 2019 δεν είναι αρκετό να δίνεις προσοχή σε ένα ή δύο πράγματα για να βγάλεις τον δίσκο. Πρέπει να υπάρχει προσοχή σε κάθε πτυχή του δίσκου είτε αυτό λέγεται σύνθεση, είτε μίξη είτε παραγωγή. Οι Until Rain έχουν δείξει στο παρελθόν ότι μπορούν γράψουν καλούς δίσκους με την απαραίτητη προσοχή και ανάπτυξη και έτσι έχουν δημιουργήσει προσδοκίες για έναν εξαιρετικό δίσκο. Δυστυχώς, το Season V δεν είναι αυτός ο δίσκος…

6 / 10

Λευτέρης Σταθάρας

 

2η γνώμη

 

Οι Until Rain είναι γνωστοί για το μεγάλο εύρος των επιρροών τους και για την αγάπη τους για πειραματισμό. Στο Season V συνεχίζουν αυτή την παράδοση και μας δίνουν κάτι νέο και διαφορετικό. Η μπάντα αυτή τη φορά παρουσιάζει έναν λιγότερο σκληρό και ενεργητικό ήχο σε σύγκριση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες, αλλά πιο συναισθηματικό, χαλαρό και ατμοσφαιρικό. Το album έχει εξαιρετική παραγωγή, η μελαγχολική ατμόσφαιρα κυριαρχεί καθόλη τη διάρκεια, ενώ η ποικιλία ύφους μεταξύ των κομματιών εντυπωσιάζει. Μεριές φορές υπάρχει διάθεση (Ascending, Time Escape) και άλλες φορές πολύ απαλή και συναισθηματική (Inner Season, In Times of Despair). Ο ήχος της κιθάρας είναι καθαρός και ταιριάζει άψογα σε συνδυασμό με το πιάνο και τα πλήκτρα. Ο τραγουδιστής (Cons Marg) εντυπωσιάζει με την ικανότητα να μεταφέρει συναισθήματα μέσω της φωνής του. Η guest εμφάνιση της Βίκυς Ψαράκη (μέλος των The Agonist) στο The Long Break είναι ένα από τα highlights. Η απουσία πιασάρικων κομματιών είναι ευδιάκριτη και εξαιτίας αυτού ο δίσκος απαιτεί πολλές ακροάσεις, ειδικά για εκείνους που θα ακούσουν τους Until Rain για πρώτη φορά. Τα μέλη της μπάντας είναι ολοφάνερα πολύ καταρτισμένοι μουσικοί και η απουσία του μεγάλου epic κομματιού ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα, ειδικά γιατί οι μεγάλες τους συνθέσεις ήταν οι αγαπημένες μου στις προηγούμενες δουλειές τους.

Συνοψίζοντας, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής περίμενα περισσότερα, αν και πρόκειται για μια συμπαγή και ευχάριστη κυκλοφορία που θα διατηρήσει τη θέση της μπάντας στον prog metal κόσμο.

7 / 10

Goran Petrić