Until Rain – Inure

[Sensory Records, 2017]

Εισαγωγή: Χρήστος Μήνος
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
13 / 06 / 2017

Πριν τέσσερα χρόνια οι Until Rain με το δεύτερο δίσκο τους είχαν δώσει τα διαπιστευτήρια μιας φερέλπιδος μπάντας που εισερχόταν με πολλές φιλοδοξίες στη προοδευτική metal σκηνή. Στο διάστημα που ακολούθησε μέχρι και σήμερα η μπάντα από την Θεσσαλονίκη προχώρησε σε αλλαγές τόσο στο δυναμικό της όσο και στο μουσικούς της ορίζοντες.

Η παραμονή των ιδρυτικών μελών Θεόδωρου Αλεξόπουλου και Λευτέρη Γερμενλή στην κιθάρα και στα πλήκτρα αντιστοίχως είναι η μοναδική σταθερά σε ένα line-up που έχει αποκτήσει πολυπολιτισμικό χαρακτήρα μετά την έλευση του Matthew Vella στα ντραμς, της Donna Zed στα δεύτερα φωνητικά και του εμπειρότερου από τους προηγούμενους Linus Abrahamson στο μπάσο. Καταλυτική είναι και αλλαγή στη θέση του τραγουδιστή με τον Κωνσταντίνο Μαργαρίτη (Cons Marg) να αντικαθιστά τον Γιάννη Παπαδόπουλο (Wardrum).

O καινούργιος τους δίσκος Inure συνιστά, αν μη τι άλλο, ένα στοίχημα για τη συνοχή της νέας μορφής του σχήματος που καλείται να αντεπεξέλθει στις προσδοκίες που δημιούργησε ο προηγούμενος δίσκος τους.


 

Πρόοδος μέσω αλλαγών

Ένα όμορφο, διφορούμενο εξώφυλλο που απεικονίζει μια πεταλούδα να βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, με το ένα της φτερό να βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης σε εντυπωσιακή αντίθεση με το θαλερό έτερο φτερό της εκφράζει το στιχουργικό περιεχόμενο και νοηματοδοτεί τον τίτλο του δίσκου. Η μερίδα των ανθρώπων που «εξοικειώνονται» με τη παράλογη αδικία του κόσμου, στην πραγματικότητα έχουν υποστεί ανεπανόρθωτη συναισθηματική σήψη που αποκρύπτεται από ένα προσωπείο κυνισμού. Το Inure καταγράφει τις αγωνίες ενός ψευδεπίγραφα ευτυχισμένου κόσμου και μοιραία ακούγεται πιο σκοτεινό από όσο αναμενόταν.

Το Progressus in Idem ξεκινάει με τις νοσταλγικές νότες της λατέρνας προερχόμενες από ένα ακαθόριστο παρελθόν που όπως καταλαβαίνουμε από το στίχους δεν έχει απομείνει παρά η πικρή του ανάμνηση από ανθρώπους που η αναγκαστική τους απομάκρυνση από το φυσικό τους χώρο τους έχει αφήσει μόνο το βάρος του νόστου. Με το πικρό αυτό τραγούδι παίρνουμε την πρώτη γεύση της νέας μουσικής κατεύθυνσης της μπάντας που έχει προκρίνει ένα πιο σκληρό ύφος με δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ατμόσφαιρα. Εντύπωση προκαλεί η εμφάνιση των death φωνητικών που καλούνται να διαδραματίσουν τον δικό τους ρόλο στην αφήγηση των στίχων του κομματιού, ενώ τα δεύτερα φωνητικά της Donna Zed συνεισφέρουν επιτυχώς στα κομμάτια. Στο New World Fiction, σε λιγότερο τεταμένη κατάσταση αν και παραμένει εξίσου πικρό, οι μελωδίες απλώνονται όμορφα βοηθούντος του πιάνου οι νότες του οποίου συνυφαίνονται επιτυχώς με την κιθάρα που χαρίζει ένα όμορφο σόλο και  επικυρώνει  αυτό εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της μπάντας. Στο Because Something Might Happen και ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου η μπάντα αποδεικνύει τον προοδευτικό της χαρακτήρα επιβεβαιώνοντας την ικανότητα της να συγγράφει μεγάλης διάρκειας τραγούδια. Συνδυάζοντας το παρελθόν τους με τα καινούργια τους στοιχεία το κομμάτι διαθέτει σκληρά riffs, djent αναφορές ενώ συναντάμε και πάλι τα death φωνητικά να διαπλέκονται με τα καθαρά φωνητικά. Από το έκτο λεπτό το κομμάτι λαμβάνει μια ορχηστρική φάση που δημιουργεί μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα η οποία θα καταλήξει σταδιακά στους έντονους ήχους των πλήκτρων και στην επαναφορά των φωνητικών. Δύο μελωδικά κομμάτια θα ακολουθήσουν, το This Fear που αρχίζοντας μελαγχολικά θα μετατραπεί σε ένα προοδευτικό κομμάτι (με neo-prog αναφορές) και το A Tearful Farewell που επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την επιδέξια συνύπαρξη των πλήκτρων με τη κιθάρα η οποία υπάρχει και στο Τhis Solitude μόνο που η μπάντα επανέρχεται στις σκληρές συνθέσεις. Το Butterfly Invasion είναι από τα τραγούδια που αν και μικρά σε διάρκεια εμπεριέχουν τόσες ιδέες που η επανάληψη του σου προσφέρει πάντα κάτι καινούργιο στην εμπειρία της ακρόασης του δίσκου. Το μπαλαντοειδές Broken Wing δείχνει πως η μπάντα και στις πιο απλές στιγμές της παραμένει ποιοτική (και για άλλη μια φορά πολύ ωραίο σόλο). Το ομώνυμο και μεγαλύτερο τραγούδι που κλείνει το δίσκο διαθέτει τη μεγαλοπρέπεια του gran finale. Περιπετειώδες, αποπνέει την ένταση των σκληρών riffs που δίνουν τη σκυτάλη στο πιάνο για τα καθηλωτικά τελευταία λεπτά που επισφραγίζουν την δυναμική του album και υπογραμμίζουν τη σπουδαιότητα του.

Kαταλήγοντας, οι Until Rain στο Inure αποφασίζουν να κάνουν ένα διαφορετικό βήμα σε σχέση με το παρελθόν χωρίς να φοβούνται για το ρίσκο που μια τέτοια κίνηση εμπεριέχει. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ισάξιο των προσδοκιών. Το μέλλον του προοδευτικού metal εναποτίθεται σε τέτοιες μπάντες που η μουσική τους λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ενός παρηκμασμένου παρελθόντος από το οποίο κρατούν τις καλύτερες στιγμές και του μέλλοντος που προοιωνίζεται λαμπρό.

8 / 10

Χρήστος Μήνος

 

2η γνώμη

 

Ακριβώς τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του Anthem to Creation το οποίο απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, οι Until Rain επιστρέφουν στη δουλειά με την νέα τους κυκλοφορία Inure. Η μπάντα συνεχίζει να συνδυάζει ετερόκλητες επιρροές και να μας προσφέρει κομμάτια τα οποία βρίθουν από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το prog metal είδος. Ο νέος τραγουδιστής Cons Marg είναι πολύ χαρισματικός και η φωνή του ταιριάζει γάντι στο νέο υλικό. Αν και δεν υπάρχει καμία άσχημη στιγμή, το εναρκτήριο Progressus in Idem και το Because Something Might Happen είναι θαυμάσια δείγματα πως αυτοί οι ταλαντούχοι μουσικοί μπορούν να σκαρφιστούν πανέξυπνους συνδυασμούς και να διατηρήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή από την αρχή ως το τέλος. Οι δύο mid-tempo μπαλάντες, το This Fear και το A Tearfull Farewell είναι βγαλμένες από τις καλύτερες στιγμές του prog metal με εναλλαγές στη διάθεση και πανέξυπνες ενορχηστρώσεις. Γενικά το Inure είναι ένας πολύ ευχάριστος δίσκος και θα τον συνιστούσα σε οποιονδήποτε αρέσκεται στο progressive metal.

7 / 10

Goran Petrić