Tuesday The Sky – Drift

[InsideOut, 2017]

Εισαγωγή: G. Petrić, Δ. Καλτσάς
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
25 / 07 / 2017

Ακριβώς ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του  πολύ επιτυχημένου Theories of Flight με τους prog-metallers Fates Warning, ο Jim Matheos επιστρέφει με το νέο του project Tuesday The Sky. Οι υπόλοιποι μουσικοί που απαρτίζουν το σύνολο είναι ο Lloyd Hanney στα drums και ως special guests η Anna-Lynne Williams στα φωνητικά καθώς και ο θρυλικός keyboard-ίστας Kevin Moore (πρώην Dream Theater, OSI, Chroma Key) να συνεισφέρει σε δύο τραγούδια. Πριν καν την πρώτη νότα, το γεγονός και μόνο πως είναι ένα project ενός τόσο ταλαντούχου μουσικού που δεν διστάζει να πειραματιστεί με ιδέες και ήχους ενέτεινε τις προσδοκίες όσων αγαπούν τους Fates Warning , το progressive/roc k metal ή οτιδήποτε έχει ως βάση τη μελωδική απλότητα του Jim Matheos.


 

Κατώτερο των προσδοκιών, ωστόσο ευχάριστο

Ο κύριος όγκος του υλικού του ντεμπούτου των Tuesday The Sky με τίτλο Drift γράφτηκε  κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του τελευταίου album των Fates Warning, ωστόσο δεν ταίριαζε με την κατεύθυνση και το ύφος εκείνης της κυκλοφορίας, έτσι ο Jim αποφάσισε να συγκεντρώσει όλα αυτά τα κομμάτια και να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό και πραγματικά το κατάφερε. Το Drift δεν περιέχει progressive metal που ενδεχομένως να περίμενε κανείς από τον Jim. Ο δίσκος κινείται ανάμεσα στο post-rock, την ambient καθώς και ηλεκτρονική μουσική με ελάχιστες μόνο δυστυχώς δόσεις από prog metal. Για άλλη μια φορά, ο Jim δεν κωλώνει να πειραματιστεί και να επεκτείνει τους μουσικούς του ορίζοντες.

Το εναρκτήριο Today the Sky είναι ένα ευχάριστο ambient κομμάτι με πολύ καλή δουλειά στις κιθάρες από τον Jim, ενώ τραγούδια σαν το Kite και το Vortex Street είναι χαλαρά, εξαιρετικά σημεία. Το πρώτο πραγματικά ενδιαφέρον τραγούδι είναι το It Comes in Waves, με τη δομή και το ύφος του να είναι κοντά σε αυτά των OSI, αποτελώντας άλλο ένα πειστήριο πως η ομάδα των Matheos/Moore πάντα συνεργάζεται άψογα. Το επόμενο τραγούδι Dyatlov Pass είναι η προσωπική μου αδυναμία και κατά τη γνώμη μου το highlight όλου του δίσκου. Ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στο prog metal και το ατμοσφαιρικό rock, με μια θαυμάσια εναλλαγή και μια έκρηξη στη μέση του, περιέχοντας επίσης και μερικά από τα καλύτερα riffs που έχει αραδιάσει ο Jim σε αυτή την κυκλοφορία. Αν υπήρχαν και άλλα prog τραγούδια σαν και αυτό, θα μιλάγαμε για μια εξαιρετική δουλειά. Υπάρχουν και άλλες καλές στιγμές μέχρι να φτάσουμε στο τέλος, ειδικά το Westerlies, όπου η Anna-Lynne Williams πραγματικά τα δίνει όλα ή το τελευταίο Drift με καλοδουλεμένες ενορχηστρώσεις και εξαιρετική δουλειά στα πλήκτρα.

Η έλλειψη πρωτοτυπίας είναι το κυριότερο μου παράπονο για το εν λόγω album. Μερικές φορές τα πάντα μου θυμίζουν μια πιο χαρούμενη εκδοχή του Steven Wilson ή των Anathema χωρίς τα φωνητικά ενώ το συναισθηματικό παίξιμο και τα solos του Jim λείπουν βασανιστικά. Το Drift δεν είναι ένας κακός δίσκος, έχει δοθεί προσοχή στις συνθέσεις, είναι καλοπαιγμένο και σίγουρα θα ευχαριστήσει τους φίλους του post-rock και της ambient μουσικής. Για τους υπόλοιπους εμάς, τους μακροχρόνιους οπαδούς των Fates Warning ακούγεται περισσότερο σαν “chill out” μουσική, κάτι για να παίζει ως μουσική υπόκρουση καθώς χαλαρώνεις και απολαμβάνεις τον καλοκαιρινό ήλιο.

7 / 10

Goran Petrić

 

2η γνώμη

 

Ο Jim Matheos στις προσωπικές του δουλειές αποκαλύπτει τις μουσικές ανησυχίες του σε ένα πλαίσιο αμιγώς μινιμαλιστικό, μη φοβούμενος να πειραματιστεί με στοιχεία που απομακρύνονται από τους Fates Warning. Στο νέο του εγχείρημα των Tuesday the Sky κινείται εκ νέου σε ορχηστρικά κομμάτια. Το Drift βρίσκεται κοντά στο ήχο των OSI ως προς τον τρόπο σύλληψης των συνθέσεων (δεν είναι τυχαίο πως ο Kevin Moore συμμετέχει στο δίσκο) κινούμενο όμως σε πιο ατμοσφαιρικά post-rock και ambient ηχοτοπία. Ο Matheos πειραματίζεται όχι πάντα με τα καλύτερα αποτελέσματα, ενώ σε δύο κομμάτια συναντούμε γυναικεία φωνητικά που επιδιώκουν να προσδώσουν ένα αιθέριο τόνο χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Αρκετά κομμάτια διαθέτουν εξαιρετικές ιδέες που δεν μετουσιώνονται σε ολοκληρωμένες συνθέσεις αφήνοντας ένα αίσθημα ημιτελούς. Αντίθετα, σε κομμάτια όπως Dyatlov Pass βρίσκεται η σωστή ισορροπία ανάμεσα στην ατμόσφαιρα και την προοδευτική μουσική. Ο δίσκος μετεωρίζεται ανάμεσα σε πειραματικά σημεία που δεν διαθέτουν την συνοχή να πείσουν το ακροατή για την αναγκαιότητά τους και σε όμορφα κομμάτια, που με καινοφανή τρόπο, εκφράζουν ένα σημαντικό συνθέτη όπως ο Jim Matheos.

6.5 / 10

Χρήστος Μήνος

By using the ProgRocks.gr website you agree to our use of cookies. ☒Accept