Trojka – Tre Ut

[Apollon Records, 2019]

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας 
09 / 05 / 2019

Η πρώτη δισκογραφική προσπάθεια των Νορβηγών Trojka με τίτλο I Speilvendthet (οι κριτικές μας εδώ), παρότι δεν ξέφυγε από τα στενά όρια του prog underground, άφησε τις καλύτερες των εντυπώσεων σε όσους ασχολήθηκαν μαζί της. Οι τρεις μουσικοί από το Bergen παρουσίασαν ένα ιδιότυπο κράμα progressive rock με pop και jazz fusion, που αν και πατούσε με το ένα πόδι στα 70s δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει ήχους βγαλμένους από τα 80s. Μετά από δύο χρόνια επιστρέφουν με ένα ακόμα πακέτο κομματιών υπό τον τίτλο Tre Ut, προσπαθώντας να επαναλάβουν τη συνταγή του πρώτου δίσκου και χωρίς να έχουν έτσι και αλλιώς κανένα άγχος για την επιτυχία που θα κάνουν. Ή έτσι φαίνεται.


 

80s, pop, jazz και το πραγματικό εναλλακτικό prog

Οι Trojka, όπως προδίδει και το όνομά τους, είναι ένα τρίο νεαρών σε ηλικία μουσικών, το οποίο αποτελείται από τους Simon Ulvenes Kverneng στα φωνητικά και στο μπάσο, τον Gjert Hermansen στα κρουστά και στα φωνητικά και τέλος τον August Riise στα πλήκτρα και στα synths. Το φετινό τους άλμπουμ Tre Ut (Three Out), συνοδεύεται από ένα καλαίσθητο artwork και κυκλοφορεί από την εξαιρετική Apollon Records.

Τούτοι εδώ οι Νορβηγοί αθόρυβα κυκλοφόρησαν προ διετίας το φοβερό και τρομερό I Speilvendhet που απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι εντυπωσίασε το μικρό ακροατήριο το οποίο ήρθε σε επαφή με αυτό. Σε αυτούς ακριβώς ανήκω κι εγώ. Δεν το κρύβω ότι το ντεμπούτο τους είναι από τα αγαπημένα μου άλμπουμ των τελευταίων ετών.

Οι Τrojka είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση. Η βάση των συνθέσεων στηρίζεται στο μπάσο, τα synths και τα ντραμς. Η χρήση της κιθάρας περιορίζεται σε εμβόλιμη χρήση και αυτό σε δύο μόνο  τραγούδια. Αυτό φαντάζει ως παράδοξο, αλλά η ουσιαστικότητα και ο πλούτος των συνθέσεων δεν επιτρέπουν στον ακροατή να μιλήσει για «έλλειψη» ή για ενδεχόμενο ανώτερο τελικό αποτέλεσμα σε περίπτωση ισότιμης με τα άλλα όργανα  χρήσης της.

Η όμορφα αλλόκοτη μουσική προσέγγιση της μπάντας καταφέρνει να συγκεράσει διαφορετικές επιρροές και να παρουσιάσει ένα αποτέλεσμα που φέρει έντονο προσωπικό χαρακτήρα. Με εφαλτήριο την αγάπη τους για το progressive rock, εμπλουτίζουν τις συνθέσεις τους με στοιχεία jazz και fusion, funk, ακόμα και pop. Τα τόσο 80’s synths δημιουργούν μία αίσθηση soundtrack εκείνης της δεκαετίας και ενδεχομένως να παραξενέψουν κάποιους.

Έπειτα από το εναρκτήριο jazzy President και το Penger (Money), ακολουθεί η πρώτη στιγμή μαγείας με το Jakten (The Hunt). Ενώ τα φωνητικά αντικειμενικά φαντάζουν ως το πιο αδύναμο στοιχείο της μπάντας, οι τόσο καλοδουλεμένες φωνητικές μελωδίες τα κάνουν να φαντάζουν σχεδόν ιδανικά και αυτό συναντάται και στο Jakten. Φαντάζουν να αποτελούν μέρος μίας μηχανής, που προϋποθέτει μόνο αυτά για να λειτουργήσει. Ω ναι, συνεχίζουν -ευτυχώς- να προτιμούν τη μητρική τους γλώσσα για την εκφορά των στίχων τους. Στο instrumental Orkan (Huriccane) με αυτή την εισαγωγή μπάσου να ακούγεται σαν σήματα mors, φανερώνεται η αγάπη και η μεγάλη επιρροή του Geddy Lee και των Rush στις γραμμές του μπάσου. Μόνο σε εμένα φαίνεται ότι είχαν στο μυαλό τους το YYZ κατά τη σύνθεση της εισαγωγής του;

Το Fly κινείται σε ήπιους ρυθμούς και αποτελεί μία εξαιρετική ατμοσφαιρική σύνθεση, βοηθάει σε αυτό και η σοφή χρήση της κιθάρας. Τα Nattevakt (Night Guard), Forbi Mørket (Past Darkness) και Grenseland (Border) συνδυάζουν όλα τα στοιχεία των Trojka. Η διαφοροποίηση σε σχέση με το ντεμπούτο τους έγκειται στο ότι είναι περισσότερο σκοτεινό, φέρει τη μελαγχολία του Νορβηγικού prog, μου φαίνεται και του Ιταλικού με το πομπώδες στοιχείο που αυτό έχει, ταυτόχρονα όμως υφέρπει ένα αόρατο μαύρο χιούμορ, μία αυτοσαρκαστική διάθεση. Το Å Se (Το See) με τη σταδιακή του κλιμάκωση οδηγεί σε μία μελοδραματική prog στιγμή της δεκαετίας του 70. Το ομώνυμο τραγούδι που κλείνει το άλμπουμ παραπέμπει στις επικές στιγμές των Genesis και των ELP αλλά και στο Βρετανικό neo prog των 80’s λόγω του ήχου των synths.

Η παραγωγή του άλμπουμ δεν είναι η λεγόμενη διαυγής, η κλινικά τελειοποιημένη στο studio. Αυτή όμως η λεπτομέρεια θεωρώ ότι έγινε ορθώς και τεχνηέντως, ώστε να αποτυπωθεί όλη αυτή η ιδιότυπη κοσμική διάθεση που αναβλύζει από το άλμπουμ.

Η πραγματικά εναλλακτική progressive πρόταση των τριών σπουδαίων μουσικών και η ειλικρινής προσπάθεια δημιουργίας του ολόδικού τους ήχου στέφθηκε με επιτυχία και σε αυτό το δεύτερό τους πόνημα. Το καταλαβαίνω, η μουσική τους δεν μπορεί να αφορά όλους τους ακροατές του prog. Κρύβει όμως μέσα της μία σπάνια μαγεία που δυνητικά μπορεί να αποκαλυφθεί έπειτα από προσεκτικές ακροάσεις.

8.5 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης

 

2η γνώμη

 

Μέτα τις πρώτες ακροάσεις του Tre Ut έμεινα με μια αίσθηση ανικανοποίητου, αφού η δεύτερη προσπάθεια των Trojka μοιάζει υπερβολικά σε ύφος με τον πρώτο τους δίσκο. Από τον τρόπο σύνθεσης, στις επιρροές, την παραγωγή μέχρι και τα φωνητικά, ο ακροατής ζει ένα μόνιμο μουσικό déjà-vu. Παρόλα αυτά, μετά από πολλές ακροάσεις ο δίσκος γίνεται πολύ ευχάριστος, αφού εν τέλει ό,τι με ικανοποίησε στο I Speilvendthet ρέει σε αφθονία και εδώ. Εκτός του προφανούς της χρήσης της Νορβηγικής γλώσσας, το στίγμα της παλιάς Σκανδιναβικής σχολής υπάρχει και εδώ έντονο, οπότε οι ακόλουθοι του συγκεκριμένου ήχου οφείλουν να σπεύσουν, έχοντας στο νου πως τα pop στοιχεία και ο 80s ήχος είναι ενσωματωμένα πλήρως στο ύφος της μπάντας. Οι υπόλοιποι παροικούντες την Ιερουσαλήμ του progressive rock καλό είναι να δοκιμάσουν τον εύγεστο αυτό δίσκο, που στο μόνο που υστερεί σε σχέση με τον προκάτοχό του, είναι ότι τον ακολουθεί χρονικά.

 

8 / 10

Κώστας Μπάρμπας