Threshold – Legends of the Shires

[Nuclear Blast, 2017]

Εισαγωγή: Αλέξανδρος Μαντάς
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
12 / 09 / 2017

Νομίζω πως δεν λέω κάτι καινούριο αναφέροντας πως η αντικατάσταση του Damian Wilson από τον Glynn Morgan όπως και η αποχώρηση του Pete Morten προκειμένου να αφοσιωθεί στους My Soliloquy αφήνοντας τον Karl Groom ως τον μοναδικό κιθαρίστα εντός του πρώτου τριμήνου του 2017, μας είχαν να αναρωτιόμαστε πού το πάνε οι progressive metallers (αν και για εμένα είναι κάπως περιοριστικός αυτός ο όρος, έχω την αίσθηση πως οποιοσδήποτε θέλει το metal του πιο «περιπετειώδες» θα έπρεπε να τους τσεκάρει-και να αναρωτηθεί πως ζούσε τόσο καιρό χωρίς αυτούς). Η απάντηση όμως είναι εδώ, ένα διπλό concept album (το πρώτο τους) και δεδομένου πως τα Lost in Translation και Small Dark Lines που ήταν διαθέσιμα εντός του καλοκαιριού μας είχαν κάνει να τρίβουμε ήδη τα χέρια μας, τώρα μπορέσαμε να απολαύσουμε όλους τους “μύθους”.


 

Trust the Threshold process

Όπως άκουγα αυτό το album δεν μπορούσα παρά να φανταστώ κάτι παλιόφιλους να συναντιούνται μετά από χρόνια και να έχουν πολλά, πάρα πολλά και διαφόρων θεμάτων πράγματα να πουν μεταξύ τους. Έχουν παραμείνει κατά βάση οι ίδιοι, κάτι μικροαλλαγές μόνο που φέρνει αναπόφευκτα ο χρόνος και η εμπειρία. Οι «παλιόφιλοι» είναι ο Glynn Morgan με τους παλιούς του γνώριμους, το «πάρα πολλά» εδώ μεταφράζεται σε 83 λεπτά μουσικής – και μη βιάζεστε να πείτε πως το παρατράβηξαν. Το «διάφορα» έχει να κάνει είτε με πιο άμεσες heavy συνθέσεις, είτε πιο prog, είτε πιο χαλαρές στιγμές. Και «παραμένουν οι ίδιοι» σημαίνει πως εξακολουθούν να κάνουν κάτι μόνο αν προσφέρει στο τραγούδι και όχι απλώς για να το βάλουν (είτε είναι θέμα, είτε σόλο ή οτιδήποτε), τα μεγαλύτερα σε διάρκεια τραγούδια που συνθέτουν ποτέ δεν σε κάνουν να αισθάνεσαι πως ακούς κάτι μακροσκελές, γράφουν «μεγάλα» ρεφραίν και πιασάρικες μελωδίες και διατηρούν αυτή την ικανότητα να επικοινωνούν με ανθρώπους που δεν είναι μουσικοί παρά την εξαιρετική τεχνική τους κατάρτιση.

Από το εναρκτήριο The Shire (part 1) που για κάποιο ανεξήγητο λόγο μου φέρνει το εξαιρετικό εξώφυλλο στο μυαλό μέχρι το τέλος, η ποιότητα των ιδεών είναι τέτοια που ο ακροατής ούτε καταλαβαίνει πότε έφτασε το τέλος – πάντα ένα καλό σημάδι. Ακόμα και τα λιγότερο ενδιαφέροντα τραγούδια όπως π.χ. το On the Edge ή το τελευταίο Swallowed δεν είναι τέτοια ώστε να πει κανείς «καλά, δεν το άκουσαν;», έχουν πάντα κάτι να προσφέρουν, όμως το Legends of the Shires απαρτίζεται από τραγούδια που δύσκολα θα αφήσουν ασυγκίνητους τους παλιούς οπαδούς τους (ή και νέους που αρέσκονται στο prog metal) όπως τα πιο περίπλοκα, αλλά πάντα ουσιώδη The Man Who Saw Through Time, Trust the Process, το γνωστό πλέον Lost in Translation ή το Snowblind (αυτό θυμίζει κάπως τα Elusive και One Degree Down από το Dead Reckoning) ή τα πιο άμεσα και πιασάρικα όπως το Small Dark Lines ή το Stars and Satellites (αυτό δε είναι στα όρια του AOR). Γενικά θα έλεγα πως ο δίσκος είναι πιο προσβάσιμος και ευκολοάκουστος σε σχέση με τους προηγούμενους.

Ένα σημαντικό κομμάτι του παζλ που μου λείπει είναι οι στίχοι γιατί τις περισσότερες φορές δένομαι απόλυτα με αυτά που γράφουν και αυτό το “this life is not for me” που ακούγεται στο πρώτο και δεύτερο μέρος του The Shire με έχει βάλει στην πρίζα για τα καλά. Όμως και αυτό το ζήτημα θα λυθεί σύντομα γιατί κυκλοφόρησε και επίσημα. Βινύλιο φυσικά!

ΥΓ:  Έχουν γραφτεί απ’ ό,τι βλέπω πολλά για το Legends… Ο φίλος μου ο Goran Petrić πόσταρε στον τοίχο του στο facebook ένα απλό status: “They did it again”. Έτσι απλά, η καλύτερη κριτική. Κάποιες μπάντες δεν σε απογοητεύουν ποτέ (εκτός του ότι έκαναν πολλά χρόνια για να επιστρέψουν για συναυλία στην Ελλάδα. Αδικαιολόγητοι!)

7.5 / 10

Αλέξανδρος Μαντάς

 

2η γνώμη

 

Ακόμη ένα album από τους Βρετανούς Threshold, την μπάντα που είναι συνώνυμο της ποιότητας και της σταθερότητας στο χώρο του progressive metal. Χωρίς τον σπουδαίο Damien Wilson πλέον, αλλά με τον Glynn Morgan πάλι στο μικρόφωνο, μπορούν να καυχιούνται για ένα ακόμη πολύ καλό album στον κατάλογό τους. Ο Morgan δεν φτάνει τον Wilson σε έκταση, διαθέτει όμως μια εξαιρετική χροιά και δείχνει σαν να μην πέρασε μια μέρα από το εκπληκτικό Psychedelicatessen. Τα Small Dark Lines, Lost in Translation, The Man Who Saw Through Time, Trust the Process είναι κατά τη γνώμη μου μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ. Το album, αν και σε σημεία κάνει μικρές συνθετικές κοιλιές, κρατάει τον ακροατή σε εγρήγορση, έχει άψογη παραγωγή και μια ωραία, στρωτή ροή μεταξύ των κομματιών. Οι σταθερές που αγαπάνε οι φίλοι του συγκροτήματος είναι εδώ: εξαιρετική lead και ρυθμική κιθάρα από τον Karl Groom, άρτια πλήκτρα από τον πάντα ουσιώδη Richard West, δεμένο rhythm section, πιασάρικα refrain και κολλητικά riffs. Οι όποιοι βαθμοί μείον έχουν να κάνουν μόνο ως προς το ότι μένουν στο πεδίο που γνωρίζουν καλά και δεν τολμούν, κάτι το οποίο θα ήταν και υπερβολικό να ζητήσουμε από αυτή την μπάντα πλέον. Όσοι τους αγαπάτε σπεύσατε. Άλλωστε δεν μας απογοήτευσαν και ποτέ.

7.5 / 10

Τάσος Ποιμενίδης

By using the ProgRocks.gr website you agree to our use of cookies. ☒Accept