The Wrong Object – Into the Herd

[Off, 2019]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς 
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
30 / 04 / 2019

Η επιστροφή των Wrong Object στη δισκογραφία έξι ολόκληρα χρόνια μετά το υπέροχο After the Exhibition αποτελεί ένα άκρως ευχάριστο νέο για τους φίλους του jazz / fusion-prog και ειδικά για τους λάτρεις του συγκεκριμένου ήχου φιλτραρισμένου από τον ήχο του Canterbury.

Η αλήθεια είναι ότι στον underground χώρο η δημιουργική συνέχεια και συνέπεια δεν είναι απλή υπόθεση και πολλές φορές τα πράγματα αλλάζουν άρδην. Εδώ, τα κριτήρια δεν είναι εμπορικά, αλλά μόνο καλλιτεχνικά. Ωστόσο, το απαιτούμενο είναι πάντα η έμπνευση και εν προκειμένω στην περίπτωση της μπάντας του Michel Delville ο πήχης είναι ψηλά, γιατί εκεί είχε μείνει μετά το After the Exhibition.


 

Επίτευγμα που επαναλαμβάνεται δεν είναι σύμπτωση

Αν και οι εντυπώσεις από έναν δίσκο όπως το After the Exhibition των Wrong Object είναι δύσκολο να σβηστούν, ο καταιγισμός με ακούσματα τα τελευταία έξι χρόνια έπαιξε το ρόλο του στο να πάψω να αναρωτιέμαι, έστω προσωρινά, για το status των Βέλγων progsters. Η κυκλοφορία του φετινού τους album επανέφερε τα πράγματα σε τάξη και η πρώτη ακρόαση ήρθε σχεδόν όσο αναπάντεχα ευχάριστο ήταν το άλμα στο προηγούμενο album τους. Μπορεί να είχε μεσολαβήσει το Zappa Jawaka πέρυσι, ωστόσο ένα album με καινούργιο υλικό είναι εντελώς διαφορετική υπόθεση, πόσο δε μάλλον αν είναι σαν αυτό του Into the Herd.

Το πρώτο ευχάριστο είναι ότι η σύνθεση της μπάντας που μας μάγεψε στο After the Exhibition είναι ακριβώς η ίδια και εδώ και η χημεία των έξι μουσικών φαίνεται από την αρχή του ομώνυμου κομματιού που ανοίγει τον δίσκο δυναμικά και μυστηριωδώς, με τα δίδυμα σαξόφωνα των Melia και Lourtie σε ρόλο οδηγού και την κιθάρα του Delville να προσθέτει όπως πάντα ντελικάτες, εγκεφαλικές μελωδίες. Στο ίδιο ελαφρώς avant-prog πλαίσιο, αλλά με πιο fusion πια χαρακτήρα, το A Mercy είναι πιο μελωδικό και σχεδόν υπνωτιστικό, πριν το εκρηκτικό ξεκίνημα του Rumble Buzz, το οποίο σύντομα αποκτά αφηγηματικό ύφος με την μπασογραμμή του Mottet και τα Canterbury saxes. Το ανηλεές prog riffing, σημείο κατατεθέν των Wrong Object, συνεχίζεται εξίσου εντυπωσιακά και απρόβλεπτα στο Another Thing, ένα από τα πιο περιπετειώδη κομμάτια του δίσκου, με τα à la Wakeman πλήκτρα του Guenet και το δύστροπο rocking σόλο του Delville να εναλάσσονται εντυπωσιακά πριν το σαξοφωνικό τρίτο μέρος. Το Filmic αποτελεί ένα από τα καλύτερα κομμάτια του album. Εδώ ανακεφαλαιώνεται ιδανικά η συσσωμάτωση των έξι μουσικών σε μία πολύπλευρη αποθέωση του Canterbury jazz-prog. Το θελκτικό αργό jamming του Mango Juice (όπου τερματίζεται η ελευθερία ονοματοδοσίας instrumental κομματιών) με το υπέροχο Canterbury / avant-prog μελωδικότατο κλείσιμο και το πιο jazzy Many Lives (που είναι πιθανότατα το πιο αδύναμο κομμάτι του δίσκου, αν και ακούγοντάς το αυτή η δήλωση προκαλεί αυθόρμητο γέλιο) οδηγούν στο Ship οf Fools, ένα ακόμα δείγμα prog / fusion με τη χαρακτηριστική 70s βρετανική σπιρτάδα, όπου το ρυθμικό section των Mottet και Delchambre είναι άκρως εντυπωσιακό και το σόλο του ηγέτη Delville στο κλείσιμο απλά αριστουργηματικό, όπως και το Psithurism, που ολοκληρώνει το album με ζωντάνια.

Οι λόγοι για τους οποίους οι Wrong Object εντυπωσιάζουν είναι αφενός γιατί η συνταγή της μουσικής τους είναι αριστοτεχνική όσον αφορά τις ισορροπίες μεταξύ κλασσικού prog rock, fusion, avant-prog και φυσικά Canterbury jazz / prog και αφετέρου γιατί η απόδοσή τους σφύζει από έμπνευση και –το σημαντικότερο– ειλικρίνεια. Σε αυτά τα πλαίσια, αξίζουν συγχαρητήρια και στους έξι μουσικούς και κυρίως, βέβαια, στον ηγέτη Michel Delville, ο οποίος εκτός από άκρως ενδιαφέρον κιθαρίστας, είναι και ο κύριος υπεύθυνος για τα καλλιτεχνικά επιτεύγματα του σχήματος.    

Μπορεί το  Into the Herd να μην περιέχει κανένα κομμάτι που να τρυπάει το ταβάνι ή να μένει εύκολα στη μνήμη και να μην είναι το καλύτερο album στον κατάλογο των The Wrong Object, αλλά το γεγονός και μόνο ότι τίθεται τέτοιο θέμα αποδεικνύει πόσο καλός δίσκος είναι. Η μεστότητα της μουσικής και η εκπληκτική συνθετική συνέπεια της μπάντας δεν συναντάται καθόλου συχνά στις μέρες μας. Το μόνο δυστυχές σχετικά με το Into the Herd είναι ότι πιθανότατα θα το ακούσουν ελάχιστοι από όσους θα μπορούσαν να το εκτιμήσουν, όπως άλλωστε και το After the Exhibition.

8 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

 

2η γνώμη

 

O mastermid Michel Delville και η παρέα του μας έχουν συνηθίσει σε καλλιτεχνικά άρτιες κυκλοφορίες στα 12 περίπου χρόνια ύπαρξής τους. Πιστοί και συνεπείς στην τήρηση της άκρως επιτυχημένης συνταγής που από δίσκο σε δίσκο ανανεώνεται , ενισχύεται με νέα και μοντέρνα στοιχεία, ταυτίζεται απόλυτα στο εποχή μας που έχει τόση ανάγκη από νέες τομές και κατευθύνσεις. Έξι χρόνια μετά το πανέμορφο After the Exhibition, επανέρχονται με το Ιnto the Herd που από την πρώτη κιόλας ακρόαση διακρίνουμε συνθετική φόρμα, αστείρευτη φαντασία στην ανάπτυξη, ουσία και ωριμότητα στον αυτοσχεδιασμό. Τα φρενήρη ξεσπάσματα που παραπέμπουν σε Frank Ζappa σε συνδυασμό με τα μελωδικά και μεστά Canterbury περάσματα σε απόλυτη ισορροπία, αποτελούν την βάση και τις δυνάμεις συνοχής του γενικότερου ύφους. Το σφιχτοδεμένο παίξιμο, ο ήχος και η υποδειγματική παραγωγή που αναδεικνύει τις ποιότητες των μουσικών, ακόμα κι η σειρά των κομματιών είναι καλομελετημένα με λεπτομέρεια και λογική ροή. Filmic, Ship of Fools, Psithurism είναι τα κομμάτια που ξεχωρίζουν από έναν δίσκο που αβίαστα λογίζεται ως μία από τις κορυφαίες κυκλοφορίες του 2019.

 

8.5 / 10

Γιάννης Ζαβραδινός