The Tea Club – If/When

[Self released, 2019]

Εισαγωγή: Πάνος Παπάζογλου
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς

Οι Tea Club περίπου εδώ και μια δεκαετία δισκογραφούν επιτυχώς προσφέροντας πολύ καλά έως και εξαιρετικά δείγματα των ικανοτήτων τους και του ταλέντου τους. Συμπλέοντας χρονολογικά με το νέο κύμα της προοδευτικής μουσικής που βουτάει στο χρονοντούλαπο της retro αισθητικής ολοένα και πιο πολύ, ξεχωρίζουν με το πέμπτο τους άλμπουμ και καρπώνονται τις προσδοκίες που οι ίδιοι έθεσαν με τα προηγούμενα δύο (κυρίως) άλμπουμ τους. Και με το νέο, πολύχρωμο και περιπετειώδες If/When συνεχίζουν μεν στα μονοπάτια της προοδευτικής πολυπλοκότητας, αλλά προσθέτουν μια πιο ζεστή, μελωδική και φολκ χροιά που το καθιστά συμπαγές και με έναν αέρα που θα μπορούσε να το συμπεριλάβει στις κορυφαίες φετινές δισκογραφικές δουλειές.


 

Το άλμπουμ της αναγνώρισης; Ανόχιτώρα/Πότε;

Το σύγχρονο κύμα των συγκροτημάτων που καρπώνονται ή έστω τους αποδίδεται η ταμπέλα του prog, κάτω από την οποία και δισκογραφούν και προωθούνται, λειτουργεί αφενός μεν με ασφάλεια, καθώς είναι κάπως δεδομένη η χρήση παρελθούσας τεχνοτροπίας, αφετέρου και αφοριστικά. Κυρίως εξαιτίας της εντυπωμένης οπτικής γύρω από τα στερεοτυπικά δείγματα που κατακλύζουν τις λίστες ακροατών.

Όσον αφορά τώρα τους Tea Club και το νέο τους άλμπουμ, αυτό που γενικά δείχνει να τους καθιερώνει ως ένα αξιολογότατο συγκρότημα της νέας γενιάς του ήχου, είναι τα στοιχεία εκείνα που οδηγούν στη λεπτή ισορροπία που χαρακτηρίζει το If/When. Το στοιχείο της έκπληξης, οι αξιομνημόνευτες μελωδίες και η ενδιαφέρουσα ροή του άλμπουμ, με εναλλαγές που απεικονίζουν τις προθέσεις και το χαρακτήρα του συγκροτήματος. Και σε αυτό οι Αμερικάνοι τα πάνε περίφημα, όπως και στις προηγούμενες δουλειές τους. Κυρίως όμως με το Quickly, Quickly, Quickly το 2012, έθεσαν τους δικούς τους όρους και τέθηκαν και οι ίδιοι στην εποχή της εύκολης διάχυσης της διαδικτυακής πληροφορίας στην ετυμηγορία των ακροατών που τους έδωσαν προσοχή.

Σε περιόδους που πλέον δεν μονοπωλούνται από τις δισκογραφικές διαθέσεις και ορέξεις των «μεγάλων» ονομάτων του χώρου, αλλά βασίζονται και στην αυτοδιάθεση συγκροτημάτων που δουλεύουν σιωπηρά και ξεχωρίζουν με στόμφο από την υπερπροσφορά, οι Tea Club ανήκουν οπωσδήποτε στην ελίτ. Με το If/When αφήνουν το στίγμα τους και δημιουργούν ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ, μια δισκογραφική πρόταση που έχει την αύρα εκείνη του «κλασικού». Κλασικού, αλλά όχι παρωχημένου, πομπώδους, αλλά και ποπ. Γιατί το μυστικό τους βρίσκεται όπως προαναφέρθηκε στις ισορροπίες και τη μαεστρία με την οποία διανθίζεται το άλμπουμ. Είτε αφορά συνθέσεις σαν το If I Mean When και την αλά Canterbury αισθητική προσέγγιση, είτε το Rivermen με την ολοένα και αυξανόμενη έντασή του, την ερμηνεία και τα κιθαριστικά ξεσπάσματα. Εξαιρετική σύνθεση, όπως εξάλλου και το 27άλεπτο έπος Creature, το οποίο κλείνει θριαμβευτικά το άλμπουμ και συνδυάζει φρέσκες ιδέες μέσα και από παρελθοντικές κατακτήσεις του ήχου, αλλά και πάντα με την πινελιά ενός συγκροτήματος που δείχνει να κατέχει τον τρόπο να αφήνει τη δική του ταυτότητα. Γιατί ναι, οι Genesis με τον Peter Gabriel φερειπείν είναι ένα σχήμα που πάντα θα βρίσκεται εκεί, ως μια βασική επιρροή, κάτι σαν βιβλιογραφική παραπομπή με την πρώτη ευκαιρία. Αλλά η προσωπικότητα, η συνολική αισθητική προσέγγιση και φυσικά το ταλέντο δημιουργίας συνθέσεων που ξεπερνούν τις προσδοκίες για «μία ακόμα κυκλοφορία», με ανακυκλωμένες και προβλέψιμες ιδέες, είναι επιχειρήματα που αρκούν για να μετατρέψουν τους The Tea Club σε πρώτης γραμμής συγκρότημα, ικανό να έχει το ρόλο του οδηγού των εξελίξεων και να στείλει για τσάι με δίσκους σαν το If/When. Μια φιλόδοξη προσπάθεια, το καλύτερο ενδεχομένως άλμπουμ των Tea Club, αποτελεί ένα παράδειγμα μοντέρνου progressive rock, σίγουρα μια δουλειά που θα τους ακολουθεί μελλοντικά σαν ορόσημο.

8.5 / 10

Πάνος Παπάζογλου

 

2η γνώμη

 

Ας κάνουμε μια μικρή παράκαμψη στην αποτίμηση του νέου album των The Tea Club και ας μιλήσουμε για τη σύνθεση που κλείνει τον δίσκο. Το Creature είναι ό,τι θα ήθελε ένας μέσος prog rock ακροατής από μια σύνθεση 28 λεπτών. Η λυρικότητα της και κυρίως η ποικιλία της σε ήχους και ιδέες, προσφέρουν μια εξαιρετική παλέτα στον ηχητικό καμβά που διαμορφώνουν οι Αμερικάνοι. Και εκεί που άλλοι απλά μπογιατίζουν, αυτοί σχηματίζουν ένα ενδιαφέρον σύνολο μελωδιών που καταφέρνει και στέκεται σαν μια ενιαία σύνθεση και σίγουρα αποτελεί τον κύριο λόγο που φέρνει το If/When στους κόλπους της προοδευτικής μουσικής. Με αρκετά διαφορετικές μεθόδους στο υπόλοιπο album, κερδίζουν τις εντυπώσεις χωρίς να γίνονται πολύπλοκοι, άλλοτε με τις παρόμοιες φωνές των αδερφών McGowan, άλλοτε με την εξαίσια μίξη των 70 επιρροών τους με την art-pop-prog rock προσέγγιση που είχαν οι Genesis και ο Gabriel στα 80’s. Αν και αυτή η ηχητική συγγένεια διατηρεί το group σε ένα υποσύνολο περιπτώσεων που τελικά παραμένουν στην αφάνεια (αν και ο Steven Wilson έχει μετατοπίσει τον ήχο του προς τα εκεί) νομίζω ότι συνθέσεις όπως το If I Mean When θα μπορούσαν να έχουν μια σχετική επιτυχία ελέω της λυρικότητας που διαθέτουν. Όμως οι εποχές που η ρομαντική ατμόσφαιρα συγκινούσε το κοινό έχουν δυστυχώς περάσει, δίνοντας προτεραιότητα στην πιο σκοτεινή πλευρά της μουσικής. Αν όμως αναζητάτε μια ευχάριστη πρόταση χωρίς εξεζητημένα χαρακτηριστικά, το If/When είναι εδώ για να σας αποζημιώσει.

7.5 / 10

Αλέξανδρος Τοπιντζής