The Pineapple Thief – Dissolution

[Kscope, 2018]

Εισαγωγή: Πέτρος Παπαδογιάννης
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
14 / 12 / 2018

Η κυκλοφορία του Dissolution από πλευράς των The Pineapple Thief, αποτελεί και την πρώτη έπειτα από την ημερολογιακή τους ενηλικίωση. 19 χρόνια πλέον συμπληρώνονται από τη γέννησή τους και αισίως φτάσανε στο δωδέκατό τους πόνημα, ως αποτέλεσμα της προσωπικής επιμονής και πίστης του φυσικού ηγέτη τους Bruce Noord.

Το εξαιρετικό ασπρόμαυρο -κινηματογραφικής υφής- εξώφυλλο που απεικονίζει ένα γυναικείο πρόσωπο με παγερό βλέμμα, προδιαθέτει θετικά πριν από το άκουσμα οποιασδήποτε νότας. Η επιμέλειά του ανήκει στην ομάδα Stylorouge, γνωστή για τις συνεργασίες της με μεγάλα ονόματα όπως οι Pink Floyd και ο David Bowie.


 

Στην δημιουργική τους κορυφή

Η φετινή κυκλοφορία των Pineapple Thief τους βρίσκει, ως συγκυρία, ίσως στο καλύτερο φεγγάρι της καριέρας τους. Η ολοένα αυξανόμενη δημοφιλία τους σε συνδυασμό με το ευθέως ανάλογο ενδιαφέρον του κοινού για το μουσικό ύφος που υπηρετούν καθιστά το άλμπουμ ως μία μεγάλη ευκαιρία να ακουστούν σε ένα μεγαλύτερο κοινό.

Στιχουργικά, το Dissolution πραγματεύεται θέματα αποξένωσης, μοναξιάς και εικονικής χαράς ή λύπης που απορρέουν μέσα από την ψηφιακή επικοινωνία των social media. Όσον αφορά την περιγραφή του μουσικού του ύφους του κάποιος θα μπορούσε να γράψει ‘Kscope band’!  και να ξεμπερδεύει με αυτό, κάτι το οποίο θα αποτελούσε από τη μία ενδεικτικό του ύφους τους μεν, θα ήταν μία υπεραπλούστευση δε.

Δεν είναι μυστικό ότι το σύγχρονο ατμοσφαιρικό prog rock των The Pineapple Thief είναι τα μέγιστα επηρεασμένο και σμιλευμένο από τους συμπατριώτες τους Porcupine Tree και τα προσωπικά σχήματα του Steven Wilson και παραπέμπει ηχητικά στο ύφος που υπηρετούν κάποιες ομογάλακτες μπάντες της εταιρείας Kscope. Μετά από ένα τέλμα που φαινόταν να παρουσιάζουν στις τελευταίες τους δουλειές, το Dissolution είναι τόσο άρτια στημένo που οι άμεσες ηχητικές αναφορές στους συμπατριώτες τους κάθε άλλο παρά ενοχλούν. Τουναντίον φαντάζουν ως θεμιτές από τον ακροατή.

Το άλμπουμ περιλαμβάνει μικρά ατμοσφαιρικά πρελούδια με χρήση πιάνου και ακουστικής κιθάρας ανάμεσα σε μεγαλύτερης διάρκειας τραγούδια, με τα τελευταία να βρίθουν σε μικρά τεχνικά ξεσπάσματα αλλά και από τα υπέροχα θέματα όλων των μουσικών. Οι κιθάρες ηχούν περισσότερο επιθετικές απ’ ότι στο παρελθόν, συνοδευόμενες στα περισσότερα σημεία και από ακουστικές. Τα πλήκτρα από τη μεριά τους χρωματίζουν τις συνθέσεις δημιουργώντας πλήθος συναισθημάτων και αποτελούν ένα από τα στοιχεία που ανεβάζουν το συνολικό επίπεδο απόλαυσης της ακρόασης. Τα φωνητικά όπως πάντα είναι τοποθετημένα σε μελαγχολικές έως κατατονικές κλίμακες, χωρίς εξάρσεις εύρους, το πάθος τους όμως και η εκφραστικότητά τους είναι τόσο πειστικά που δε νομίζω να δυσαρεστήσουν κάποιον. Η ικανότητα των The Pineapple Thief είναι να γράφουν τραγούδια, με μελωδίες και φωνητικές γραμμές που καταφέρνουν να καρφωθούν στη μνήμη. Μοναδικό μεγάλο σε διάρκεια κομμάτι είναι το εντεκάλεπτο White Mist, που συμπυκνώνει το όλο σπουδαίο του άλμπουμ.

Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στην ευλογία -πώς αλλιώς να χαρακτηριστεί;- της συμμετοχής του drummer Gavin Harisson (Porcupine Tree, King Crimson) για δεύτερο συνεχόμενο άλμπουμ τους, που είναι πραγματικά απολαυστικός και σε συνεργασία με το μπάσο  συνθέτουν ένα εκπληκτικό rhythm section.

Το Dissolution είναι ένα εξαιρετικό μελαγχολικό άλμπουμ που θα το παρομοίαζα σαν μία εικόνα αστικού βροχερού τοπίου κατά τη διάρκεια της νύχτας, οπότε θεωρώ ότι λειτουργεί ιδανικά ως ακρόαση στις μικρές ώρες της ημέρας. Δηλώνω -ανέλπιστα οφείλω να πω- εντυπωσιασμένος.

8 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης