The Claypool Lennon Delirium – South of Reality

[ATO Records / Fontana North, 2019]

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
13 / 06 / 2019

Το Monolith of Phobos – η πρώτη δισκογραφική δουλειά που προήρθε από την συνεργασία του Les Claypool με τον Sean Lennon – ήταν μια από τις ευχάριστες μουσικές εκπλήξεις του 2016. Οι απορίες που μπορεί να δημιούργησε η σύμπραξη του γιου τον John Lennon με τον θρυλικό μπασίστα των Primus, απαντήθηκαν σε ένα εξαιρετικό δίσκο. Με αρχική βάση το ψυχεδελικό rock, οι δύο διαφορετικοί (ή όχι και τόσο) κόσμοι των δύο καλλιτεχνών συναντήθηκαν, αφήνοντας ως παρακαταθήκη μερικές εξαιρετικές συνθέσεις. Η επιστροφή τους, μετά από τρία χρόνια, μοιάζει να αφορά ένα μεγάλο μέρος του rock ακροατηρίου.


 

Μια εξαιρετική συνεργασία γίνεται όλο και καλύτερη

Ο Les Claypool και ο Sean Lennon συνεργάστηκαν για πρώτη φορά το 2015 όταν οι μπάντες στις οποίες έπαιζαν, οι Primus και οι The Ghost of a Saber Tooth Tiger αντίστοιχα, περιόδευσαν μαζί. Ένα τζαμάρισμα επί σκηνής οδήγησε στο σχηματισμό αυτoύ του κοινού τους τώρα συγκροτήματος, τους The Claypool Lennon Delirium οι οποίοι φέτος κυκλοφόρησαν τη δεύτερή τους δουλειά με τίτλο South of Reality.

Σε αυτό το δεύτερό τους εγχείρημα λοιπόν, ο Claypool και ο Lennon συνεχίζουν να συνδυάζουν τα ταλέντα και την τέχνη τους εξαιρετικά, δημιουργώντας συναρπαστικό και δημιουργικά περίπλοκο υλικό, γεμάτο από μουσική ποικιλία. Και οι δύο καλλιτέχνες συνεισφέρουν ισομερώς, συνεπώς υπάρχει μια προφανής ισορροπία στο album συνολικά. Ο Les παίζει πολύ πιο μετρημένα συγκριτικά με αυτά που γνωρίζουμε από τους Primus ενώ ο Sean διαθέτει εξαιρετικό ταλέντο στη σύνθεση και είναι πιθανόν ένας από τους καλύτερους μουσικούς της γενιάς του. Οι συνθέσεις στο South of Reality είναι πραγματικά καλές και ενίοτε εντυπωσιακές. Ρυθμός, προοδευτικότητα και ψυχεδέλεια αναμιγνύονται σε ιδεώδεις αναλογίες. Η ροή των τραγουδιών είναι καλή ενώ η συνολική ατμόσφαιρα είναι πολύ γλυκιά και spacey. Η παραγωγή ακολουθεί το πνεύμα του δίσκου, πηγαίνοντάς μας πίσω στα 70s, κουβαλώντας όμως μαζί της μια σύγχρονη rock φρεσκάδα.

Η τελευταία περίδος των Beatles και η πρώιμη των Pink Floyd εξακολουθούν να είναι οι κυριώτερες επιρροές κατά τη διαδικασία της σύνθεσης των τραγουδιών από αυτό το dream team ντουέτο. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα τραγούδια του Sean τα οποία συνδέονται με αυτά των Beatles κατά πολλές έννοιες, ιδιαίτερα οι φωνητικές γραμμές. Από τους πρώτους ήχους και τα φωνητικά έχεις την εντύπωση πως έχεις ξυπνήσει κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 60 καθώς ακούς το Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band. Κάποιες από τις καλύτερες στιγμές είναι: οι ονειρώδεις φωνητικές μελωδίες στο Blood and Rockets που παραπέμπουν στους Beatles, οι αριστοτεχνικές funky μπασογραμμές του Claypool στο Easily Charmed by Fools, η εξαιρετική ερμηνεία του Lennon στο Little Fishes και η επιτυχής πειραματική προσέγγιση στο Boriska. Ωστόσο η κορυφαία στιγμή του δίσκου είναι το Amethyst Realm, ένα μαγευτικό τραγούδι με ένα έντονα νοσταλγικό Floyd συναίσθημα, ωραίο ήχο στην κιθάρα και εκπληκτική ατμόσφαιρα. Το μόνο που προσωπικά μου έλειψε είναι ένα ορχηστρικό τραγούδι σαν το Theres No Underwear in Space από τον πρώτο τους δίσκο. Πιστεύω πως θα έκλεινε ιδανικά αυτή την όμορφη κυκλοφορία.

Είναι μια απαραίτητη κυκλοφορία το South of Reality για τον ακροατή; Όχι ακριβώς, αλλά είναι το δίχως άλλο μια εξαιρετική δουλειά η οποία ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Αν είστε οπαδός της προοδευτικής μουσικής, κάντε στον εαυτό σας τη χάρη και μοιραστείτε αυτό το καταπληκτικό μουσικό ταξίδι μαζί με τους Claypool Lennon Delirium.

8 / 10

Goran Petrić

 

2η γνώμη

 

Ακούγοντας το South of Reality γίνεται από την αρχή σαφές ένα ραφινάρισμα σε όλους τους τομείς σε σχέση με το Monolith of Phobos. Οι δύο δημιουργοί του δίσκου, έχοντας βρει στη προηγούμενη προσπάθειά τους τη χημεία, εδώ επενδύουν στον ήχο και στις μικρές λεπτομέρειες που θα κάνουν το τελικό αποτέλεσμα πιο ολοκληρωμένο και κάτι παραπάνω από ένα (έστω και πετυχημένο) πείραμα. Τα φωνητικά του Lennon έχουν δουλευτεί πάρα πολύ, όπως επίσης οι μελωδίες και τα hooks των συνθέσεων. Η ενορχήστρωση παραμένει απλή και καίρια, με το μπάσο του Claypool να αποτελεί φυσικά τη ραχοκοκαλιά του ήχου, χωρίς να καπελώνει το τελικό αποτέλεσμα. Κάνοντας μια χοντρική αποτίμηση του ύφους του δίσκου, θα μπορούσαμε να τον περιγράψουμε ως μια μίξη των Pink Floyd επί Barrett με την John Lennon πλευρά των Beatles στη μετά Revolver εποχή και όλα αυτά σε ένα πιο progressive πλαίσιο. Ακόμα και έτσι δεν μπορεί να περιγραφεί απολύτως αυτή η συνεργασία, που παρά τον ιδιαίτερό της χαρακτήρα, μπορεί να απευθυνθεί σε ένα πολύ ευρύ κοινό.

8 / 10

Κώστας Μπάρμπας