TesseracT – Sonder

[Kscope, 2018]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
19 / 11 / 2018

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που οι TesseracT θεωρούνταν από πολλούς ως το next big thing του prog metal. Τέσσερα EP, τρία studio albums και ένα live album μετά το ξεκίνημά τους, το φετινό Sonder είναι η πρώτη κυκλοφορία των Βρετανών με τον ίδιο τραγουδιστή με την προηγούμενη (τον Daniel Tompkins που είχε τραγουδήσει και στο ντεμπούτο τους, One, το 2011).

Το ερώτημα πλέον για τον τέταρτο full-length δίσκο της μπάντας είναι κατά πόσο δικαιώνουν τις προσδοκίες όλων όσων είχαν επενδύσει πάνω τους, αλλά και αν η χαρακτηριστική φρεσκάδα του ήχου τους διατηρείται 11 χρόνια μετά την πρώτη δισκογραφική τους απόπειρα.


 

Μοντέρνο progressive metal στα καλύτερά του

Δύο χρόνια μετά το πολύ καλό Errai EP, οι TesseracT επιστρέφουν με νέο δίσκο και αυτή τη φόρα δείχνουν να είναι σε καλή φόρμα. Για την ιστορία, ο τελευταίος τους δίσκος (Polaris) αναμασούσε παλιές djent ιδέες χωρίς τον όγκο του παρελθόντος όμως, κάνοντάς τον να μην ξεχωρίζει και το κυριότερο να φαίνεται «λίγος». Ο πειραματισμός στον ήχο τους που ξεκίνησε με το προηγούμενο ΕΡ τους, συνεχίζεται στο Sonder και τώρα έχουν το χώρο να αναπτύξουν καλύτερα τα τραγούδια και να αξιοποιήσουν καλύτερα τους ambient ήχους στη μουσική τους.

Οι TesseracT έχουν προ πολλού αφήσει τα ακραία φωνητικά στα τραγούδια τους αλλά και το βαρύ Meshuggah-style djent των δύο πρώτων δίσκων. Πλέον είναι μια progressive metal μπάντα που χτίζει τα κομμάτια της γύρω από κάποια μελωδία και όχι γύρω από κάποιο τεχνικά δύσκολα ρυθμό ή κάποιο catchy syncopated riff. Επίσης στο Sonder για πρώτη φορά χρησιμοποιούν χορωδία σε κάποια τραγούδια τους και αυτό δίνει μια νέα διάσταση στον ήχο τους, που ούτως ή άλλως είχε τα φωνητικά σε περίοπτη θέση. Μουσικά μου φαίνονται πιο κοντά στον ήχο των ΕΡ’s τους, ειδικά του Perspective, δηλαδή μια μίξη progressive metal με djent, αλλά και στοιχεία από math και ambient μουσική. Όλα αυτά τέλεια παιγμένα και με σεμιναριακή παραγωγή. Ογκώδης και καθαρή. Όπως πρέπει δηλαδή. Ο δίσκος ποιοτικά δεν έχει σκαμπανευάσματα (ίσως το Luminary να είναι πολύ pop, αλλά παραμένει ωραίο τραγούδι) και αυτό τον κάνει πολύ συμπαγή στην ακρόαση του, όμως υπάρχουν κομμάτια όπως τα, King (το πιο ακραίο του δίσκου), Mirror Image (το πιο ταξιδιάρικο του δίσκου και αγαπημένο μου) και Juno (το hit του δίσκου) που ξεχωρίζουν.

Με το τέταρτο κατά σειρά πόνημά τους, οι TesseracT δικαιολογούν την όλη «φασαρία» που είχε γίνει με αυτούς όταν είχαν πρωτοεμφανιστεί και φαίνεται να έχουν κατασταλλάξει στον τρόπο που συνθέτουν μουσική. Η μικρή του διάρκεια μπορεί να ξενίσει κάποιους, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι το συγκεκριμένο είδος μουσικής όταν γίνεται μακροσκελές, κουράζει τον ακροατή. Με λίγα λόγια, το Sonder είναι ένας ποιοτικός, μελωδικός, ατμοσφαιρικός, σύγχρονος progressive metal δίσκος και συνάμα πιστός στο χαρακτήρα της μπάντας. Ένας δίσκος που προσωπικά θα τον έχω στην τελική δεκάδα της χρονιάς.

8.5 / 10

Γιάννης Βούλγαρης