Tesseract, Between the Buried and Me, Plini @ Kägelbanan Södra Teatern, 17-11-2018

από τον Γιάννη Βούλγαρη

 

Η αλήθεια έιναι οτι ξαφνιάστηκα όταν είδα ούρα 100 μέτρων και αναμονή τουλάχιστον μισής ώρας για να μπούμε στον χώρο που θα γινόταν το live των TesseracΤ, Between The Buried And Me, Plini. Σε όσες συναυλίες έχω πάει στη Στοκχόλμη, συνήθως υπάρχει λιγότερος ενθουσιασμός και αρκετές φορές ο κόσμος πηγαίνει να παρακολουθήσει κατευθείαν τους headliners. Αυτή τη φορά όμως το πεζοδρόμιο κατά μήκος της πλατείας Mösebacke ακριβώς μπροστά από το Södra Τeatern που θα γινόταν η συναυλία ήταν γεμάτο. Το Södra Teatern είναι ένα ιστορικό κτήριο στην περιοχή Slussen της Στοκχόλμης, όπου έχει ανακαινιστεί και έχει γίνει ένας πολυχώρος με εστιατόριο, μπαρ, club, αίθουσα συνεδριάσεων και έναν υπαίθριο χώρο (εξαιρετικά δημοφιλή το καλοκαίρι) με υπέροχη θέα. Στο club αυτού του πολυχώρου, ένα μακρόστενο σκοτεινό venue, με ένα πατάρι στο πίσω μέρος και μια μικρή σκηνή στο μπροστινό, έλαβε χώρα η συναυλία, όπου πρώτοι βγήκαν οι Plini. Η συγκεκριμένη μπάντα είναι το προσωπικό project του Αυστραλού κιθαρίστα Plini, και παίζουν μια μίξη jazz, djent, progressive metal χωρίς φωνητικά. Κάτι σαν Animals as Leaders, αλλά πιο μελωδικό και πιο απλό κάπως.

Έπαιξαν μόνο πέντε τραγούδια, λίγο κάτω από μισή ώρα δηλαδή και το setlist τους βασίστηκε κυρίως στο Sunhead EP, που κυκλοφόρησαν φέτος. Ο ήχος ήταν δυνατός, αλλά όχι ιδιαίτερα καθαρός, με τα τύμπανα να σκεπάζουν τα άλλα όργανα. Το μπάσο στην αρχή δεν ακουγόταν καλά, αλλά στη συνέχεια έφτιαξε και αυτό βοήθησε ώστε να απολαύσει ο κόσμος έναν καταπληκτικό παίχτη. Ο Plini ως frontman της μπάντας ήταν πολύ επικοινωνιακός και αστειευόταν με το κοινό, όμως η κιθάρα του δεν ακουγόταν καλά (στα μελωδικά σημεία και σόλο) λόγω των τυμπάνων, και δεν μπορούσες να απολαύσεις στο έπακρο τη μουσική τους. Μετά από ένα θερμό χειροκρότημα, το οποίο με ξάφνιασε, η μπάντα έδωσε τη σκηνή στους Αμερικανούς Between The Buried And Me.

Οι τελευταίοι δίσκοι του συγκροτήματος είναι οι καλύτεροι της δισκογραφίας τους, κατά την αποψή μου, και είχα μεγάλη περιέργεια να δω πως ακούγονται live. Αντίστοιχα με τους Plini, οι BTBAM έπαιξαν σχετικά λίγο, για την ακρίβεια 6 τραγούδια και περίπου 40 λεπτά. Τα 5 από τα 6 τραγούδια ανήκουν στις 3 τελευταίες κυκλοφορίες της μπάντας, δείχνοντας ότι έχουν αφήσει πίσω τους το deathcore παρελθόν τους, παρόλο που το σουηδικό κοινό έχει μια αγάπη για το ακραίο μέταλ.

Το πρώτο τους κομμάτι ήταν το The Proverbial Below, από το Automata II και δε θα μπορούσα να ζητήσω κάτι περισσότερο ως opening track. Συνέχισαν με τραγούδια από το Coma Ecliptic (The Coma Machine και Dim Ignition) και ο κόσμος φαινόταν να διασκεδάζει ιδιαίτερα, παρόλο που η φωνή του τραγουδιστή δεν ακουγόταν καλά. Ειδικά στα σημεία που τραγουδούσε καθαρά και η μουσική ήταν βαριά και ρυθμική, δεν ακουγόταν ο Rogers. Τα ακραία του φωνητικά όμως ήταν όπως έπρεπε και γενικότερα ως frontman ήταν εντυπωσιακός, διότι τραγουδούσε αλλά έπαιζε και πλήκτρα ταυτόχρονα. Αυτός όμως που ξεχώρισε ήταν ο ντράμερ Blake Richardson. Ο τύπος ήταν σε beast mode και με το παίξιμό του δίνει έξτρα όγκο και συνοχή στη μπάντα. H εμφάνισή τους έκλεισε με το Voice of Trespass και μπορώ να πω πως εκστασιάστηκα με την ποιότητα της μπάντας και πραγματικά θα ήθελα να τους ξαναδώ live, γιατί βρίσκονται σε καταπληκτική φόρμα αυτή την περίοδο.

Η ώρα είχε φτάσει για τους headliners της βραδιάς και την εμφάνισή τους θα την μνημονεύω για πολύ καιρό πιστεύω. Ως δια μαγείας τα μικροπροβλήματα που υπήρχαν στον ήχο των προηγούμενων δύο συγκροτημάτων χάθηκαν, και από «μπουκωμένος» μετατράπηκε σε πιο δυνατό και καθαρό. Με σουηδικά standard στον ήχο λοιπόν οι TesseracΤ απέδειξαν γιατί είναι το μεγαλύτερο djent συγκρότημα και γενικότερα το hot όνομα στο μοντέρνο progressive metal παγκοσμίως. Οι Άγγλοι στην περίπου 1,5 ώρα που διήρκεσε το setlist τους παρουσίασαν τραγούδια από όλους τους δίσκους τους χωρίς να δώσουν βαρύτητα σε κάποιον. Μου άρεσε πολύ η απόδοση του Tompkins στα τραγούδια από το Altered State, μιας και δεν τραγουδούσε σε εκείνον το δίσκο. Όπως εντυπωσιακός ήταν και ο mastermind της μπάντας, Kahney, στην κιθάρα. Στα καινούρια τους τραγούδια Luminary, Juno, Survival, ο κόσμος τραγουδούσε μαζί με την μπάντα και φαίνεται ότι έχουν φανατικό κοινό εδώ, ενώ στα παλιότερα κομμάτια τους (από το One και Altered State) ο χώρος μπροστά σκηνή μετατράπηκε σε mosh-pit, πράγμα πολύ εντυπωσιακό μιας και το σουηδικό κοινό είναι σχετικά ψυχρό στις αντιδράσεις του. Το live τέλειωσε με τα King και Concealing Fate, Part I: Acceptance και η μπάντα αποχαιρέτισε τον κόσμο εν μέσω ενθουσιασμού και θερμού χειροκροτήματος.

Με λίγα λόγια το παραπάνω live ήταν μια υπέροχη εμπειρία διότι όλες οι μπάντες που έπαιξαν βρίσκονται αυτή την στιγμή στο απόγειο της καριέρας τους, έχουν κυκλοφορήσει ωραίους δίσκους, τα setlists ήταν ιδανικά, αλλά και το κοινό φάνηκε να ανταποκρίνεται δίνοντάς τους περισσότερη ώθηση. Ένα φοβερό Σαββατόβραδο στη Στοκχόλμη!

 

Φωτογραφίες: Βασίλης Οδοντίδης