Sisare – Leaving the Land

[V.R. Label, 2018]

Intro: Thomas Sarakintsis
15 / 02 / 2018

Οι Φινλανδοί Sisare αποτελούν ένα κουαρτέτο το οποίο απαρτίζεται από τους Severi Peura (κιθάρες, φωνητικά), Timo Lehtonen (κιθάρες), Hermanni Piltti (μπάσο) και Rauli Elenius (τύμπανα). Σχηματίστηκαν το 2008 και η καλλιτεχνική τους στόχευση ήταν να υπηρετήσουν το metal είδος, αλλά με διακριτό τον μελωδικό και ατμοσφαιρικό τόνο που θα προσέφεραν τα καθαρά φωνητικά σε αντιδιαστολή με τα τσιριχτά, όπως και τα λυρικά κιθαριστικά περάσματα. Ήδη από το πρώτο τους demo, το Paintings του 2008, οι Sisare φανέρωναν έναν δομικό τρόπο σύνθεσης που ως σκοπό είχε να παντρέψει το ακραίο metal με πιο μελωδικές και έντεχνες εκφάνσεις αγγίζοντας τα όρια του progressive metal / rock. Η κυκλοφορία του παρθενικού τους album, και αφού πρωτύτερα υπήρξε μία σύντομη διάλυση του σχήματος, επισημοποίησε το στυλ που ήθελαν να υιοθετήσουν και αφού μείωσαν τις πολλές εντάσεις και το όποια στοιχεία ακραίου metal αφοσιώθηκαν σε έναν ηπιότερο και πολύ λιγότερο metal ήχο που φλέρταρε με πτυχές του progressive rock και κάποιων σύγχρονων πτυχών της σκληρής μουσικής όπως είναι το post-rock.


 

Προσμονή για περισσότερα στο μέλλον

Η αρμονία που προκαλεί στο μάτι το εύμορφο εξώφυλλο με τα εξαίρετα χρώματα και τους αντικρουόμενους ταράνδους έχει ως αιτία να ανακαλείται η πανομοιότυπη εικονοποιία των Mastodon σε δίσκους όπως το Blood Mountain ή και το Remission, αλλά η όποια ομοιότητα με τους Αμερικανούς εξαντλείται στον εικαστικό τομέα και μόνο. Ο τίτλος του δίσκου Leaving the Land, το πράσινο χρώμα και τα προαναφερόμενα χαρακτηριστικά του εξωφύλλου προκαλεί συνειρμούς περί ενός υποκρυπτόμενου folk ορίζοντα επί του μουσικού σκέλους. Πράγματι, στο υπόβαθρο των συνθέσεων παραμονεύει το folk στοιχείο, το οποίο δεν ξεπροβάλλει ωστόσο με σαφήνεια και δεν αποτελεί συστατικό χαρακτηριστικό του μουσικού τους ύφους.

Η μουσική των Φινλανδών ανακαλεί τις πιο μελωδικές και λιγότερο metal στιγμές της περασμένης δεκαετίας, τις οποίες και δεν υπερβαίνουν. Για να ακριβολογούμε, οι Opeth έχουν παίξει καταλυτικό ρόλο στην καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία της μπάντας. Οι Sisare έχουν μία εμμονή με τους Σουηδούς (αλλά όχι με τις επιρροές τους) και αυτό διαφαίνεται σε μεγάλο βαθμό. Οι επιδράσεις από το revival progressive rock των Opeth (και όχι από την πάλαι ποτέ metal πλευρά τους) επεκτείνεται και στις έξι συνθέσεις του album, άλλοτε πιο φανερά άλλοτε λιγότερο. Ειδικότερα, το ύφος των Φινλανδών, εμφορείται από τις μελωδίες των κιθαριστικών διδύμων των Opeth διαχρονικά (από τους Åkerfeldt – Lindgren της μέσης περιόδου αλλά κυρίως από το δίδυμο των Åkerfeldt – Åkesson). Παρόμοιες ομοιότητες υπάρχουν και στα φωνητικά τα οποία ναι μεν είναι αξιοπρόσεκτα, αλλά από την άλλη η χροιά της φωνής του τραγουδιστή – κιθαρίστα Severi Peura αντηχεί την απόχρωση του Åkerfeldt. Ο πυλώνας των κυριότερων επιρροών τους είναι οι Opeth, απλά αν τις απομονώναμε και προσέχαμε διεξοδικά τις λεπτομέρειες θα παρατηρούσαμε ότι οι Φινλανδοί έχουν έρθει σε τριβή και με μπάντες του ύφους των If These Trees Could Talk αλλά και των Αυστραλιανών Karnivool. Επίσης, στα Perception και Mountains στροβιλίζει μία μελαγχολική αύρα που διαχέεται από μπάντες τύπου Katatonia.

Οι συνθέσεις που κεντρίζουν το ενδιαφέρον, και όσο τις ακούς κερδίζουν επιπλέον πόντους, είναι το υπέροχο Geno, το Mountains και το Perception οι οποίες αποτελούν τις κορυφαίες στιγμές του album είτε χάρη στα θαυμάσια φωνητικά και τα υπέροχα refrains (Perception), είτε λόγω μιας ταξιδιάρικης θλίψης (Geno, Mountains) η οποία αρμόζει με το ύφος των Φινλανδών. To Shattered αν και συνιστά την πιο Opeth στιγμή του δίσκου (μαζί με το Geno) είναι ένα πολύ αξιόλογο κομμάτι, ενώ το Pace δεν θεωρώ ότι προσφέρει αυτό το κάτι, μία σύνθεση αρκετά κατώτερη από τις προαναφερόμενες. Τέλος, το αφετηριακό Escape με τον funky ρυθμό που ξεπροβάλλει στη μέση της σύνθεσης, είναι ένα κομμάτι που αποκτά πολύ ενδιαφέρον με κάθε νέο άκουσμα.

Το πολύ θετικό είναι οτι τα επί μέρους σημεία διανθίζονται με μία ατμόσφαιρα που προσδοκά να σαγηνέψει, όπου υπό άλλες συνθήκες θα μέναμε κάτι παραπάνω από εντυπωσιασμένοι. Ο δίσκος είναι εξ ολοκλήρου κιθαριστικός και αυτή η κιθαριστική πλεύση είναι εξόχως στοχευμένη. Στο τέλος όμως το αίσθημα του ανολοκλήρωτου επικρατεί, όπως και το ότι ενόσω οι συνθέσεις ξετυλίγονται, ο δίσκος συνδιαλλέγεται υπό μία safe οδό με το prog rock, έναν εκ του ασφαλούς δρόμο τον οποίο απέτασσε εν τη γεννέσει του η προοδευτική τάση του rock. Ο δίσκος δεν ποικίλει μεταξύ των συνθέσεων απόρροια της υφολογικής τάσης στην οποία εμμένουν οι Φινλανδοί. Έχουμε δηλαδή ένα έργο το οποίο ταλαντεύεται μεταξύ των όμορφών του στιγμών και των μειονεκτημάτων του. Οι εμφανέστατες ομοιότητες που σημειώθηκαν παραπάνω δεν προσδίδουν κατ’ ανάγκη και ένα αρνητικό αποτέλεσμα, αλλά υπερτονίζουν την έλλειψη της δικής τους ιδιαιτερότητας η οποία προς το παρόν είναι προς ανεύρεση. Οι δυνατότητες είναι μεγάλες, στον εκτελεστικό τομέα οι μουσικοί είναι αψεγάδιαστοι, οπότε αναμένουμε με περίσσιο ενδιαφέρον το επόμενό τους βήμα. Αν απαγκιστρωθούν από τις εμμονές τους και οικοδομήσουν μία πιο προσωπική ταυτότητα με μεγαλύτερη ηχητική ποικιλία, οι Φινλανδοί μπορούν να προσφέρουν στο μέλλον εξαίρετα δημιουργήματα.

7.5 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης

 

2η γνώμη

 

Μινιμαλισμός, ατμοσφαιρικά κομμάτια και φωνή εφάμιλλη του Michael Åkerfeldt. O δεύτερος δίσκος των Φιλανδών Sisare περιέχει λιγότερο metal και περισσότερο χώρο στην ατμόσφαιρα και στα progressive περάσματα. Ο σκοπός της μπάντας ήταν να δημιουργήσει ένα δίσκο όπου κάθε κομμάτι θα είναι ένα βήμα για μια άλλη ουτοπία. Αυτό που ξεχωρίζει στον ήχο των Sisare είναι η εξαιρετικές διδυμίες στις κιθάρες που οδηγούν τα κομμάτια και μαζί με τα φωνητικά δίνουν την απαραίτητη ατμόσφαιρα για την ουτοπία. Εάν και δεν είναι μια κοσμοϊστορική νέα κυκλοφορία, το Leaving the Land μας δίνει άλλη μια μπάντα που θα μπορούμε να έχουμε στο radar. Συστήνεται ειδικά στους φίλους του ατμοσφαιρικού prog rock.

7 / 10

Lefteris Statharas