Shardik – Shardik

[Tzadik, 2017]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Β. Χριστοδούλου, Δ. Kαλτσάς
13 / 12 / 2017

O Matt Hollenberg είναι ένας από τους πλέον δραστήριους και ενδιαφέροντες avant-prog / metal κιθαρίστες σήμερα. Γνωστός από τους Cleric και Cetus και κυρίως από τους Simulacrum του John Zorn, όπου με τους John Medeski και Kenny Grohowski μας έχουν χαρίσει σπουδαία albums, όπως το Simulacrum (κλικ) και το The Painted Bird (κλικ). Πριν λίγους μήνες είχαμε γράψει για το project των Sarattma που μας εξέπληξε θετικά με το Inner Spaces (κλικ), όπως και στο ντεμπούτο των John Frum (κλικ).

Αυτή τη φορά, ο παραγωγικότατος Hollenberg επανέρχεται με τους Shardik αφού δούλεψε στη σύνθεση του υλικού του ομώνυμου ντεμπούτου τους για πάνω από ένα χρόνο. Εδώ συμπράττει με δύο παλιούς του γνώριμους: τον Matt Buckley (ντραμς, κρουστά) από τους Cetus και τον Nick Schellenberger (μπάσο, synths) από τους Cleric. Οι ίδιοι οι Shardik περιγράφουν τη μουσική τους ως μια δυναμική μίξη avant-garde κλασσικής, free jazz, δυσαρμονικό math metal, ambient και world music.


 

Όταν η ειλικρίνεια προϋποθέτει ταλέντο

Το ντεμπούτο των Shardik αποτέλεσε μία απολαυστική πρόκληση πριν ακόμα το ακούσω. Η μέχρι σήμερα πορεία του Matt Hollenberg περιλαμβάνει μόνο απρόβλεπτες και τολμηρές, κάθε άλλο παρά εμπορικές επιλογές με μοναδικό κριτήριο τη μουσική συνισταμένη και τον παραγωγικό πειραματισμό, όπως ο ίδιος και οι συμπορευόμενοί του τα εννοούν. Μετά την πρώτη και τις πολλές δεκάδες ακροάσεων που ακολούθησαν η επαλήθευση δεν αποτέλεσε έκπληξη, αλλά η ποιότητα του δίσκου ξεπέρασε κάθε προσωπική προσδοκία.

Από το πρώτο δευτερόλεπτο του It Is What It Isn’t μέχρι το κλείσιμο του La douleur exquise είναι αδιάλειπτα σαφές ότι το Shardik είναι ένα album επιθετικού avant-prog, με τα metal, jazz, ambient και world στοιχεία να εμπλουτίζουν τον ήχο του trio, καταστώντας το μία συναρπαστική ιστορία χωρίς λόγια. Η αφηγηματικότητα της μουσικής του Hollenberg δεν αποτελεί φυσικά έκπληξη, απλώς εδώ έχει απόλυτα πρωταγωνιστικό ρόλο και κατά συνέπεια οι συνθετικές και κιθαριστικές του ικανότητες αποκλύπτονται σε όλο τους το μεγαλείο. Η χημεία με τους Buckley και Schellenberger είναι (εύλογα και αναμενόμενα) εκπληκτική και οι δυο τους προσδίδουν σημαντικά, δεδομένου της έντονα math-κεντρικής φύσης των κομματιών και των ακούραστων ρυθμικών μεταβολών κατά τη διάρκειά τους. Ειδικά τα κρουστά του Buckley εμπλουτίζουν μαγευτικά το σύνολο, δρώντας ως ανατολίτικο καρύκευμα στη συνταγή, ενώ τα synths του Schellenberger μειώνουν περεταίρω το ηχητικό pH, καθιστώντας τις μελωδίες του Hollenberg (ακόμα) πιο θελκτικά μυστηριώδεις.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς κομμάτια εδώ. Όσο διακριτά κι αν είναι, είναι επίσης ισότιμα, ισοβαρή και αποτελούν συνέχειες ενός συνεκτικού συνόλου. Τα It Is What It Isn’t, Past Lives, The Great Attractor και La douleur exquise ίσως ξεχωρίζουν ελάχιστα, ενώ η πιο ακραία σύνθεση εδώ είναι το Vorga T:1339 που είναι ποτισμένο από το πνεύμα του Zorn (και ήδη νομίζω πως αδικώ κατάφορα τα υπέροχα Inner Dimensions, Faustian Bargain και No Arrival). Αν υπάρχει κάτι που να αδικεί αυτό το album, αυτό δεν είναι άλλο από τον δύσβατο χαρακτήρα του, που μπορεί να καταπλήσσει μερικούς, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν απευθύνεται ούτε καν στον μέσο progster ή metalhead. Εδώ δεν υπάρχουν hooks, ούτε καν ένα πιασάρικο riff, μία μελωδία να σιγοτραγουδάς… τίποτα τέτοιο. Fair enough θα έλεγε κανείς, αν και έχω την υποψία πως σε κάποια κατοπινή ακρόαση η μουσική αυτή θα μπορούσε να εντυπωσιάσει ακόμα και έναν ανυποψίαστο, αρκεί να έδινε χρόνο στο album.      

Οι ομοιότητες με το παρελθόν του δημιουργού υπάρχουν, ευτυχώς. Η ψυχεδελικότητα στα δυσαρμονικά παιξίματα, τα κοφτά metal riffs, η math ιδιοσυγκρασία, η jazz έφεση και ο κυρίαρχος avant-garde χαρακτήρας θυμίζουν σε σημεία παλιότερες εκτελέσεις του αποκλειστικού συνθέτη του album, αλλά πέρα από στιγμιαία déjà vu, οι Shardik αποτελούν πεδίο ευχάριστων εκπλήξεων και μόνο. Και σ’ αυτό φυσικά βοηθάει το πόσο all around αλλά και τολμηρός κιθαρίστας είναι ο Hollenberg. Με μηδενικό show off, οδηγεί τον ήχο της κιθάρας του στα άκρα, επιτυγχάνοντας τελικά μία ηχητική συνέχεια, μία ροή μελωδίας, όγκου και θορύβου, χωρίς να κρύβεται πουθενά. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά μάλλον η ουσία έκφρασης ενός υπερταλαντούχου μουσικού που κάθε φίλος της μουσικής αυτής αξίζει να γνωρίσει σήμερα ή το συντομότερο. Για να γίνω ακόμα πιο σαφής, ακούγοντας το ντεμπούτο των Shardik επανειλημμένα, αυτό που μου έμεινε στο τέλος  -εκτός των εξαιρετικών περιπετειωδών κομματιών- ήταν πόσο σπάνια άγριο είναι το παίξιμο του Hollenberg και πόσο έχει λείψει και λείπει αυτό σήμερα από το rock και το metal γενικά. Πώς έχει εξαφανιστεί η γνήσια εκφραστική εκρηκτικότητα πίσω από post συμβατικότητες, prog καθωσπρεπισμούς, metal στερεότυπα, μετανιωμένα tattoos και άσκοπα effects… πόσο εύκολα αποκτά κανείς ένα άλλοθι και πόσο αστεία φαντάζουν όλα αυτά όταν ακούς αυτόν τον τύπο.

8 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

 

2η γνώμη

 

Πιστεύω πως ο Matt Hollenberg πλέον αγγίζει την υπεράνθρωπη και υπερφυσική διάσταση της μουσικής σύνθεσης για την οποία θαυμάζει τον John Zorn. Οι Shardik ακολουθούν τις διδαχές των Painkiller και Naked City, συνδυάζοντας τες με τα πρόσφατα τερτίπια του Zorn στους Simulacrum. Εκεί πρωτοάκουσα το φανταστικό παίξιμο του Hollenberg. Σε συμφωνία με τις παραπάνω επιρροές, το άλμπουμ κινείται μεταξύ φρενήρων math-rock ρυθμών βαρύτατης γκρούβας, ambient ηχοτοπίων, μεσανατολικών μελωδιών και εργαστηριακής παραφωνίας. Με τη συνδρομή των Matt Buckley και Nick Schellenberger στα τύμπανα / κρουστά και μπάσο / σύνθια αντίστοιχα, ο Hollenberg δημιουργεί έναν δυστοπικό κόσμο οργανωμένου χάους και ο ερμηνευτής της επιλογής του είναι το οργανικό τρίο των Shardik. Οι συνθέσεις είναι ελκυστικές αν και ίσως δύσκολες να τις συνηθίσεις και προσωπικά λατρεύω την βαρυκεντρισμένη κιθαριστική δουλειά. Ο Matt Hollenberg είναι ένα κτήνος από μόνος του και παρέα με τους μουσικούς συντρόφους του επαναπροσδιορίζουν το ρόλο του power trio εν έτει 2017.

8 / 10

Βαγγέλης Χριστοδούλου