Residuos Mentales – Introspection

[Self-Released, 2018]

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας
21 / 12 / 2018

Οι Residuos Mentales αποτελούν, όπως με έμμεσο τρόπο μας αποκαλύπτουν μέσω του ονόματός τους, ένα ντουέτο. Πρόκειται για τη συνεργασία του Στράτου Μοριανού στα πλήκτρα (μέλος επίσης των Verbal Delirium) και του Αλέξανδρου Μαντά σε κιθάρα και φλάουτο (και υπεύθυνο για τις περισσότερες μεταφράσεις στα αγγλικά στο παρών site). Το Introspection αποτελεί την πρώτη τους προσπάθεια, με τον τίτλο του να περιγράφει λιτά και αρκούντως το τελικό αποτέλεσμα. Πρόκειται για έναν instrumental δίσκο που – σύμφωνα με τη μπάντα – «μιλάει» (μέσω της μουσικής) για την ιστορία ενός ανθρώπου κατατρεγμένου από τις μνήμες του παρελθόντος.

Τα δύο μέλη έχουν επωμιστεί σχεδόν εξίσου τη σύνθεση και εκτέλεση του έργου. Παρόλα αυτά πολύτιμη ήταν η βοήθεια των παραγωγών Βαγγέλη Σπανάκη και Δημήτρη Ραδή, που εκτός της παραγωγής βοήθησαν και εκτελεστικά. Εκτός αυτών, στον δίσκο εμφανίζονται οι Θωδωρής Τζιγουράκος σε βιολί και αφήγηση, Φίφη Αλεξοπούλου στο τσέλο και Στέλιος Παύλου στα τύμπανα.


 

Μια πανέμορφη παλέτα συναισθημάτων

Το όνομα του ντουέτου των Residuos Mentales, σημαίνει στα ισπανικά «διανοητικά απόβλητα» και παρόλη την αρνητική χροιά της λέξης απόβλητο, είναι ξεκάθαρο πως το Introspection γίνεται ο ιδανικός φορέας μέσω του οποίου οι δύο μουσικοί θα «αποβάλουν» σκέψεις και συναισθήματα που επιθυμούν να βγουν προς τα έξω. Υπό αυτή τη έννοια ο ακροατής έρχεται αντιμέτωπος με ένα έργο με έντονο συναισθηματικό βάρος, που έχει ως βασικό στόχο την κάθαρση των δημιουργών του. Το μεγάλο θετικό του δίσκου είναι η ειλικρίνεια με την οποία κοινωνούν αυτά τους τα συναισθήματα ο Στράτος και ο Αλέξανδρος, χωρίς να γίνονται έντονα μελοδραματικοί και βγάζοντας περισσότερο μια Χατζιδακικού τύπου μελαγχολία.

Οι επιρροές των Residuos Mentales αντλούνται από σύγχρονες ατμοσφαιρικές progressive rock μπάντες όπως οι Lunatic Soul για παράδειγμα. Παρόλα αυτά υπάρχουν στιγμές που η έμπνευση αντλείται από εγχώρια ακούσματα, όπως η μουσική του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι που προαναφέραμε. Σίγουρα επιρροή αποτελεί και η άλλη μπάντα του Στράτου Μοριανού, οι Verbal Delirium και κυρίως η μελαγχολική τους πλευρά. Όπως και να ‘χει δεν υπάρχει ξεκάθαρα βασική επιρροή και στην ουσία ούτε ξεκάθαρο μουσικό είδος που να περιγράφει το Introspection.

Οι χαμηλοί τόνοι και η έμφαση στην ανάδειξη της μελωδίας γίνονται εμφανή από τα πρώτα λεπτά της ακρόασης. Το ατμοσφαιρικό πλαίσιο που συμβαίνουν τα πάντα στο δίσκο, έχει στηθεί εξαιρετικά, με μια έντονη κινηματογραφική αίσθηση να υποβόσκει καθόλη τη διάρκεια. Τα ακουστικά όργανα παίζουν βασικό ρόλο σε ένα μεγάλο μέρος του έργου. Το πιάνο παντρεύεται τέλεια με την ακουστική κιθάρα, με το πανέμορφο Immersed να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τα έγχορδα χρωματίζουν τις συνθέσεις και συνεπικουρούν στην έντονη μελωδικότητα. Ηλεκτρονικά στοιχεία προσθέτουν στην ποικιλομορφία του αποτελέσματος, ενώ τα λίγα ηλεκτρικά κιθαριστικά μέρη λειτουργούν ως κορυφώσεις. Γενικότερα το κομμάτι της ενορχήστρωσης και εκτέλεσης είναι αρκετά δουλεμένο, παρόλο που σε κάποια σημεία θα μπορούσε το άκουσμα να είναι πιο «γεμάτο». Ξεκάθαρο μείον αποτελεί το ρυθμικό σκέλος, το οποίο είναι αρκετά διαδικαστικό και δεν ανεβάζει σχεδόν καθόλου το όλο αποτέλεσμα. Η ροή του δίσκου είναι αρκετά καλή και στα περισσότερα σημεία πείθει πως ακούμε ένα ενιαίο κομμάτι χωρισμένο σε μέρη. Το κυριότερο είναι πως οι περισσότερες μελωδίες, που αποτελούν και τη βάση εδώ, είναι πολύ πάνω από το μέσο όρο, με μερικές εξ αυτών να είναι πραγματικά πανέμορφες.

Αν η εξωτερίκευση αυτών που κρύβει ο δημιουργός στα βάθη της ψυχής του είναι ο βασικός σκοπός της τέχνης, τότε οι Residuos Mentales πετυχαίνουν πλήρως τον στόχο. Αν κρατήσουν αυτό το επίπεδο έμπνευσης και παράλληλα βελτιώσουν κομμάτια του ήχου τους, τότε θα ακούσουμε (ή καλύτερα θα νιώσουμε) ακόμα καλύτερα πράγματα από αυτούς.

7.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας