Ray Alder – What the Water Wants

[InsideOut, 2019]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας

Μία από τις κοινές αδυναμίες σχεδόν όλων μας στο Progrocks.gr είναι οι Fates Warning για λόγους συνέπειας, ποιοτικής σταθερότητας και υψηλής αισθητικής. Η ιστορία έχει δείξει πως ακόμα και τα solo ή side projects των μελών του θρυλικού progressive metal σχήματος παρουσιάζουν τουλάχιστον μεγάλο ενδιαφέρον και για κάποιους μπορεί να προσπερνούν υλικό των ίδιων των Fates.

Το πρώτο προσωπικό album του θρυλικού τραγουδιστή Ray Alder δεν ήταν δυνατό να μην κερδίσει το ενδιαφέρον μας. Με τον συνοδοιπόρο του στους Fates Mike Abdow και τον Tony Hernando (Lords Of Black, Restless Spirits ) σε κιθάρες και μπάσο, τον Craig Anderson (Crescent Shield, πρώην Seven Witches) στα ντραμς και τον Simone Mularoni (DGM, EmpYrios, Lalu, Sweet Oblivion) στη μίξη, το What the Water Wants θέτει υποψηφιότητα να είναι μία λαμπρή στιγμή για το σύγχρονο metal.


 

Αφήστε την μουσική να σας ταξιδέψει σε ένα όνειρο

Ως μεγάλος φαν των Fates Warning, ήμουν ενθουσιασμένος όταν άκουσα ότι ο Ray Alder θα κυκλοφορήσει solo αλμπουμ, το πρώτο στη καριέρα του. Ο Ray, περικύκλωσε τον εαυτό του με διακεκριμένους μουσικούς, ξεκινώντας από τον touring κιθαρίστα των Fates Warning Mike Abdow, μπασίστα / κιθαρίστα Tony Hernando των Lord of Black και τον ντράμερ Craig Anderson, και αποφάσισε να δημιουργήσει κάτι μοναδικό και εντελώς διαφορετικό από την δουλειά του με τους FW, Engine ή Redemption.

Αυτό που παίρνουμε από το What The Water Wants είναι μια εκλεπτυσμένη συλλογή τραγουδιών που συνδυάζει πολλά μουσικά στυλ και είναι μια ωμή, εσωστρεφής οπτική στην συναισθηματική περιπέτεια της ζωής του Alder τα τελευταία 30 χρόνια. Ο Ray βάζει την καρδιά του στον δίσκο. Μπορεί να μην φτάνει τις ψηλές νότες ή τους επιθετικούς τόνους όπως παλιά, αλλά συνεχίζει να είναι ένας τεχνικά εξαιρετικός τραγουδιστής που μεταφέρει πολύ συναίσθημα στα φωνητικά του, και αυτός ο δίσκος φαίνεται να είναι ο πιο εμπνευσμένος  και αξιομνημόνευτος σχετικά με την φωνή του.

Ο δίσκος διαθέτει ποικιλία στη μουσική του, με καλογραμμένους συναισθηματικούς στίχους και πιασάρικα hooks. Οι δομή των τραγουδιών δεν είναι περίπλοκη, υπάρχουν πολλά ατμοσφαιρικά μέρη, η κιθάρα έχει ένα ζεστό, λαμπρό και ισορροπημένο τόνο. Το What The Water Wants διαδίδει την γνώριμη μελαγχολία του Alder περιτυλιγμένα σε ωραίες μελωδίες, πολύπλευρες ενορχηστρώσεις και ονειρώδη διάθεση. Το εναρκτήριο Lost είναι φανερά επηρεασμένο από τους Queensrÿche και μουσικά και φωνητικά. Εξαιρετική δουλειά στην κιθάρα από τον Mike, και το γενικό FW mood στο Some Days θα αφήσει χαρούμενους τους φανς. Τα πιο heavy κομμάτια γράφτηκαν με την συνεργασία του κιθαρίστα Tony Hernando, το Shine είναι το πιο επιθετικό κομμάτι στον δίσκο και είναι πάνω κάτω ότι κάνει ο Alder στους τελευταίους δίσκους με τους Fates Warning. Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν για εμένα είναι το Crown of Thorns με το πιασαρικό μπάσο, κάποια ηλεκτρονικά μέρη στο βάθος και ένα δυναμικό ρεφραίν, και το The Road ένα εύπεπτο, μελαγχολικό κομμάτι που έχει ένα ελεγειακό σόλο και δυναμικά φωνητικά από τον Ray. Το συναίσθημα που έχει στην φωνή του με άφησε άφωνο, σχεδόν με δάκρυα.

Για να είμαστε ξεκάθαροι, το What The Water Wants δεν προσδίδει τίποτα καινούριο στη μουσικά, αλλά συνεχίζει να είναι μια δήλωση από έναν πρωτοκλασάτο τραγουδιστή, που πάντα έβαζε τον εαυτό του στη δομή μιας μπάντας, αλλά αποδεικνύει ότι μπορεί να κάνει πολλά και εκτός των Fates Warning.

Ίσως αυτή η κυκλοφορία να μην είναι αρκετά prog για τα γούστα μου, αλλά σίγουρα είναι μια από τις πιο όμορφες και συναισθηματικές κυκλοφορίες που άκουσα φέτος. Η συμβουλή μου για όσους ακούσουν τον δίσκο: Χαλαρώστε σε μια άνετη καρέκλα, κλείστε τα φώτα, βάλτε ακουστικά και αφήστε την μουσική να σας ταξιδέψει σε ένα όνειρο.

8.5 / 10

Goran Petrić

 

2η γνώμη

 

Ο Ray Alder μας δίνει τον πρώτο του solo δίσκο μακριά από μπάντες και side projects. Είναι ένας δίσκος χτισμένος γύρω από τα γνώριμα, ζεστά, συναισθηματικά και δυνατά φωνητικά του που έχουν εξυψώσει κάθε μπάντα που έχει πάρει μέρος. Σαν νέος τραγουδιστής πάνω κάτω ταίριαζε στον χώρο που κινούνταν με τα ψηλά φωνητικά του. Με την ηλικία και τις καταχρήσεις όμως υπήρξε μια αλλοίωση της φωνής του. Ο ίδιος όμως, αντί να προσπαθήσει να φτάσει τα περασμένα μεγαλεία, εξελίχθηκε σε έναν τραγουδιστή που βάζει όλο του το είναι στην ερμηνεία των τραγουδιών. Το What the Water Wants, ενώ είναι βασισμένο στις φωνητικές του μελωδίες που κατά συνέπεια θυμίζουν λίγο Fates Warning, υπάρχουν αρκετά μέρη διαφορετικής ενέργειας που έρχονται από τους υπόλοιπους μουσικούς. Αξιοσημείωτα το heavy Shine είναι πιο δυναμικό με ωραία riffs και το The Killing Floor είναι ίσως το πιο καλογραμμένο κομμάτι στο δίσκο με τον Alder να δίνει την καλύτερη ερμηνεία του στο δίσκο. Το What the Water Wants τρέχει νεράκι (pun intended), ίσως λίγο πολύ εύκολα. Η απουσία έκπληξης στον δίσκο το κάνει λίγο μη συναρπαστικό αφού δεν υπάρχουν πολλές μεγάλες στιγμές.

6.5 / 10

Λευτέρης Σταθάρας