Prog Over Athens: Need, Poem, Tardive Dyskenisia @ Pireaus Academy, 8-12-2017

Από τον Χρήστο Μήνο

Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς

Παρασκευή 8 Δεκέμβρη ήταν προγραμματισμένη μια συναυλία αφιερωμένη στο ελληνικό προοδευτικό metal το οποίο γνωρίζει σε όλες του εκδοχές στα μέρη μας τη δική του άνοιξη. Οι τρεις μπάντες που απάρτιζαν το πρόγραμμα της βραδιάς με σειρά εμφάνισης οι Tardive dyskinesia, οι Poem και οι Need είναι ίσως ότι λαμπρότερο έχει να επιδείξει στο χώρο η εγχώρια σκηνή. Με πρόσφατες δισκογραφικές δουλειές και οι τρεις μπάντες βρίσκονται σε γόνιμη φάση και η από κοινού ζωντανή εμφάνιση τους ήταν σίγουρο πως θα αποδείκνυε την ανοδική πορεία τους.

Το Prog Over Athens ήταν προγραμματισμένο να αρχίσει στις 9 το βράδυ στον ωραίο χώρο του Pireaus Academy με τις προσδοκίες που περιέβαλλαν τη βραδιά να είναι αρκετά υψηλές. Με ολιγόλεπτη καθυστέρηση κατέφθασα στο συναυλιακό χώρο ενώ το πρόγραμμα των Tardive Dyskinesia είχε μόλις ξεκινήσει. Η πρώτη εντύπωση ήταν ο αριθμός του κοινού που ήταν ήδη μεγάλος και καταλάμβανε ένα σημαντικό κομμάτι του ευρύχωρου Academy. Η μουσική της μπάντας είχε ήδη αρχίσει να απλώνεται με μια μεγαλειώδη ένταση στους παρευρισκόμενους και από την προλόγιση του Second Sun (το δεύτερο κομμάτι του σετ που πρόλαβα) και επί μία περίπου ώρα συνέχισε με αμείωτη ένταση. Ο πολύ καλός ήχος βοήθησε τη μπάντα να αναδείξει τη βαρύτητα της μουσικής (το μπάσο από τα ηχεία με ταρακουνούσε συθέμελα καθ’όλη τη διάρκεια της εμφάνισης) και τις πιο τεχνικές τις εκφάνσεις σε ένα σετ που δεν άφησε κανένα ασυγκίνητο. Βασιζόμενοι στο υλικό των τελευταίων τους δίσκων απέδειξαν το πόσο έχουν ωριμάσει συνθετικά μέσα στο χρόνο, με το σύγχρονο metal που ομνύει σε μπάντες όπως οι Mastodon και οι Ocean να ανταμώνει με τις 70s επιρροές πάνω σε ένα υπόβαθρο αξιοζήλευτης τεχνικής. Τραγούδια όπως We are the Cancer και Triggering the Fear Factor μετέδιδαν ηλεκτρισμό που μεταφερόταν από τις πρώτες γραμμές του κοινού σε όλο το χώρο από μια μπάντα που μπορεί να ανταποκρίνεται στις συνθήκες μιας ζωντανής συναυλίας με μεγάλη επιτυχία.

Η λήξη της εμφάνισης και απόσυρση της μπάντας δεν έσβησε την ένταση της εμφάνισης τους που άφησαν το αποτύπωμα τους στη βραδιά. Oι Jetrho Tull έπαιζαν στα ηχεία κρατώντας μας συντροφιά μέχρι την εμφάνιση των Poem που πάτησαν στο σανίδι μετά τις 22 και μισή. Οι Poem που μετά το ελπιδοφόρο ντεμπούτο τους είχαν χαθεί από το προσκήνιο μέχρι τη στιγμή που ο πολυαναμενόμενος δεύτερος δίσκος Skein Syndrome τους επανέφερε με θεαματικό τρόπο στη μουσική επικαιρότητα. Πάνω στο τελευταίο τους πόνημα θα έστηναν μια εμφάνιση χρωματισμένη από ένταση και ατμόσφαιρα που επί μία ώρα κράτησε τα μάτια του κοινού καθηλωμένα στη σκηνή. Ο εξαιρετικά ευδιάθετος Γιώργος Προκοπίου παρά τις απαιτήσεις του δισυπόστατου ρόλου ως κιθαρίστα και τραγουδιστή ηγήθηκε των προσπαθειών της μπάντας να πείσει και τον πιο δύσπιστο για τη ποιότητα της μουσικής τους. Από το εναρκτήριο Passive Observer (μια αίσθηση Soen) το σύγχρονο προοδευτικό τους metal με τις εναλλακτικές επιρροές του διαποτισμένο με λυρική μελαγχολία θα μας κρατούσε μια ώρα σε ευχάριστη εγρήγορση. Τα τραγούδια του δεύτερου δίσκου  είχαν τη πρωτοκαθεδρία αποδόθηκαν άψογα και απέδειξαν το λόγο που ο δίσκος απέσπασε τόσο διθυραμβικά σχόλια και προσέφεραν τη κορυφαία στιγμή της εμφάνισης τους με το Weakness. Ο κόσμος κλήθηκε να συνοδεύει με τη φωνή του τη μπάντα σε ένα υπέροχο τραγούδι που στη ζωντανή του εκδοχή απογειώνεται. Λίγο πριν το κλείσιμο της βραδιάς το Giant ήρθε να ανακινήσει αναμνήσεις από το παρελθόν. Για το τέλος, το τεχνικότατο Remission of Birth αποχαιρέτησε το κοινό που παρακολούθησε την αλματώδη πρόοδο της μπάντας και το θαυμάσιο τρόπο που αποδίδει τα κομμάτια της.

Η ώρα πλησίαζε τις 11.30 ήταν η ώρα της εμφάνισης των Need. Με 4 δίσκους στη διαδρομή τους με τους δύο τελευταίους (ο ένας φετινός) να ξεχωρίζουν η μπάντα διάγει μια καταπληκτική περίοδο. Για άλλη μια φορά οι σύντομες αλλαγές γινόντουσαν στη σκηνή και το λογότυπο των Poem έδινε τη θέση του σε εκείνο των Need για να είναι όλα έτοιμα για την τελευταία μπάντα της βραδιάς. Τους Need είχα τη τύχη να τους θαυμάσω ως support στη συναυλία των Fates και ήμουν σίγουρος πως θα είχαν μια ανάλογη εμφάνιση και δεν διαψεύστηκα… Η μπάντα ξεκίνησε με το Rememory από το φετινό τους καταπληκτικό δίσκο ξεκινώντας ένα ταξίδι στο σύγχρονο προοδευτικό metal που αυτή μπάντα τόσο άξια εκπροσωπεί. Η μπλούζα του John V. από το Dreaming Neon Black των Nevermore προσέφερε μια επιπλέον χαρά στον υποφαινόμενο που για άλλη μια φορά έμεινε έκθαμβος από την εμφάνιση των Need. Τραγούδια από το αριστουργηματικό Orvam επέτειναν την απόλαυση να ακούς το σύγχρονο metal που ισορροπεί ανάμεσα στις κλασικές σταθερές του χώρου και τις ακραίες αναφορές που τελειοποιούν την επιτυχημένη αυτή σύζευξη. Είναι καθηλωτικό να παρακολουθείς και τη μπάντα επί σκηνής, τους πολύ καλούς μουσικούς που δίνονται ολοκληρωτικά στην ορθή εκτέλεση του οργάνου τους, με προεξάρχοντα τον κιθαρίστα τους. Ίσως να γίνομαι λίγο άδικος προς τα υπόλοιπα μέλη αλλά το να βλέπεις τον Ravaya επί σκηνής να επιδίδεται στο περίτεχνο παίξιμο και παράλληλα να διακατέχεται από απίστευτη διάθεση να επικοινωνήσει με το κοινό είναι ένα θέαμα μοναδικό. Ένας θεατής από την Ολλανδία (ένας σημαντικός αριθμός θεατών ταξίδευσε από το εξωτερικό για να παρευρεθεί στη συναυλία και περιποιεί τιμή για την κάθε μπάντα που εμφανίστηκε πως ένιωσε την ανάγκη να τους ευχαριστήσει) μου έλεγε πως πρέπει να είναι ο καλύτερος Έλληνας κιθαρίστας…Μια φοβερή εμφάνιση που ξεπέρασε τους τεχνικούς σκοπέλους (υπήρχε και κάποιο πρόβλημα με τον ήχο στα πλήκτρα κατά στιγμές με τις οποίες ο Antony πάλευε την ίδια ώρα που εκτελούσε το απαιτητικό του σκέλος) για να κλείσει τη βραδιά με το επικό Hegaimas. Τη στιγμή που ο κόσμος τραγουδούσε με μια φωνή και τη γροθιά του υψωμένη “Freedom” νομίζω πως ζήσαμε τη κορυφή της βραδιάς.

Κατά τις 12.30 το φιλόδοξο εγχείρημα έλαβε τέλος με τη γλυκιά αίσθηση της επιτυχίας πως τρεις ελληνικές μπάντες κατάφεραν να συγκεντρώσουν τόσο κόσμο που έμεινε απολύτως ευχαριστημένος από όσα παρακολούθησε. Τα μέλη όλων των συγκροτημάτων μαζεύτηκαν στη σκηνή για τις φωτογραφίες, μια πολύ ωραία εικόνα που μετουσιώνει το σεβασμό και το θαυμασμό που τρέφουν μεταξύ τους οι μουσικοί της βραδιάς. Τα φώτα έσβησαν ο κόσμος ζητούσε μια αφιέρωση από τους μουσικούς για τους δίσκους τους λίγο πριν αποχωρήσουμε (αγοράζοντας μερικά CDs για τη συλλογή) με ένα χαμόγελο πως η εγχώρια σκηνή είναι ίσως πιο δυνατή από ποτέ.

 

Φωτογραφίες: Γιώργος Κυριακίδης