Playgrounded, Sofia Sarri @ Temple Athens, 30-11-2017

Από τον Παναγιώτη Σταθόπουλο

Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς

Αφήνοντας πίσω τoν σχεδόν γεμάτο συναυλιακό χώρο του Temple, μου εντυπώθηκαν δύο διαπιστώσεις. Αφενός, ότι βρέθηκα ενώπιον ενός σχήματος, αυτού της Σοφίας Σαρρή και των συνεργατών της, που επιβεβαίωσε στα μάτια και τα αυτιά μου την ουσία του συνολικού αποτυπώματος αυτού ως συγκρότημα, έπειτα κι από το ενθαρρυντικό ηχητικό αποτέλεσμα του δίσκου Euphoria, που εξέδωσε προηγουμένως. Αφετέρου, τη δυναμική μιας άλλης μπάντας, των Playgrounded, που μοιάζει να ενισχύεται σε σημαντικό βαθμό σε σχέση με το πρόσωπο που αυτή παρουσίασε στο ηχογραφημένο υλικό του ολοκληρωμένου ντεμπούτου της, In Time With Gravity (οι κριτικές μας εδώ).

Στην περίπτωση της Σοφίας Σαρρή, γνωστής από την αξιόλογη δραστηριοποίησή της με τους Night On Earth στο παρελθόν και κυρίως στα ’00s, η ζωντανή μεταφορά των τεκταινομένων του παρθενικού προσωπικού της άλμπουμ αποδείχτηκε ιδιαίτερα θεατρική. Η ίδια, ως ένα σώμα και πνεύμα με το γκρουπ, επί σκηνής φάνταζε ως μια παρουσία που χαρτογραφούσε με στωικότητα και προσήλωση έναν ηχητικό κόσμο στον οποίο συνευρίσκονται ατμοσφαιρικά διάφορα ιδιώματα. Η κλασική μουσική φιλτραρισμένη υπό ένα black metal πρίσμα, η φολκ με εκφάνσεις από τη δυτική παράδοση αλλά και την εγχώρια (με το κρητικό στίγμα να ξεχωρίζει), και η τζαζ με την ευρεία έννοια του όρου, αλληλεπιδρούν με την post-trip hop electronica, σε ένα καταστάλαγμα που μπροστά σου ηχεί αιθέρια σκοτεινό.

Σαν σε παράσταση τελετουργίας και παγανισμού, το κοινό συντονιζόταν με τα όσα διαδραματιζόταν στο πάλκο. Η ισορροπία μεταξύ εσωστρεφών-εύθραυστων και δυναμικών φωνητικών, καθώς και οι σπασμωδικές κινήσεις από τη Σαρρή, οι νουάρ μελωδίες και τα σκιαχτικά vibes από το synth του Κώστα Στεργίου (των Night On Earth), ο σκουρόχρωμος λυρισμός που ξεπρόβαλε από τη σύμπραξη του Μιχάλη Βρέττα στο βιολί, του Πέτρου Λαμπρίδη σε κοντραμπάσο και μπάσο, του Γιώργου Κοντογιάννη στην κρητική λύρα και του Βαγγέλη Παρασκευαΐδη σε βιμπράφωνο και κρουστά, έδεσαν ευφορικά μεταξύ τους. Κι αν υπήρξε ένα σημεία καμπής στο όλον, ήταν μάλλον το γεγονός ότι η χορωδία μαθητών του Lab Music Education που πλαισίωσε σε μια σειρά από κομμάτια (τέσσερα στον αριθμό αν δεν κάνω λάθος) το συγκρότημα, χανόταν σχεδόν ολοκληρωτικά ελέω της λανθασμένης τοποθέτησης των εντάσεων στον ήχο. Πέρα από στιγμές προερχόμενες από το δίσκο της Σαρρή Euphoria, ακούστηκαν επιτυχημένα το Prisons των Night On Earth και ένα ριζίτικό του οποίου τον τίτλο αγνοώ, μέσα σε ένα ιδιαίτερα φορτισμένο, αληθινά συγκλονιστικό σκηνικό μυσταγωγίας.

Από την άλλη, οι πενταμελείς Playgrounded, οι οποίοι ανέλαβαν να κλείσουν τη βραδιά, επανασυστήθηκαν κατ’ εμέ στο κοινό, με τρόπο απρόσμενα εντυπωσιακό. Οι συνθέσεις τους έφεραν έναν περισσότερο έντονο και ογκώδη χαρακτήρα εν συγκρίσει με όσα καταγράφηκαν στο LP τους, πράγμα που κέρδισε διαρκείς επικροτήσεις από τον κόσμο απέναντί τους. Η τεχνοτροπία τους, ζωντανά, έσφυζε από δυναμισμό και εκκενώσεις ηλεκτρισμού, που σε συνδυασμό με το κάπως απόκοσμο lightshow προσέφερε εκστατικά στιγμιότυπα ηχητικής και οπτικής απόλαυσης. Ο λόγος για μια λυτρωτική ερμηνεία, τόσο από μικροφώνου όσο κι από την παραμορφωμένη κιθάρα, τις «θεόρατες» συχνότητες του μπάσου, τα πλήκτρα που άπλωναν τα bleeps και τις μελωδίες τους πάνω από όλους τους παρευρισκομένους/ες.

Στο ύφος των Playgrounded, η προοδευτική άποψη των Porcupine Tree με την επιμειξία ηλεκτρονικής μουσικής και rock, η εγκεφαλική παρακαταθήκη των Tool, οι καθαρτικές αρμονίες του post-rock, το βιομηχανικό electro-rock των Nine Inch Nails, καταφθάνουν περισσότερο χωνεμένα όταν το σχήμα αυτοσχεδιάζει στη σκηνή, μπροστά σου. Κι είναι σίγουρα σημαίνον, το γεγονός ότι κατορθώνουν όλες τις παραπάνω αναφορές να τις ξεπερνούν εντάσσοντάς τες σε ένα ακρόαμα που έχει λόγο ύπαρξης και προεκτάσεις. Πρόκειται για μια σύζευξη εκρηκτικών κιθαρισμών, ambient και αστικών ηχοτοπίων από synthesizer, γκρουβάτης ρυθμολογίας που στηρίζεται στην εξαιρετική επικοινωνία μεταξύ μπάσου και τυμπάνων. Μια αλληλουχία ηχητικών συντεταγμένων που στο live σε διαπερνούσε. Οι Οδυσσέας και Ορέστης Ζαφειρίου (σε μπάσο και πλήκτρα αντίστοιχα), ο Μιχάλης Κοτσιράκης (κιθάρα), ο Σταύρος Μαρκόνης (φωνητικά) και ο Γιώργος Πουλιάσης (τύμπανα) κατάθεσαν ενώπιον μας μια ικανοποιητικότατη άποψη του πως αποδίδεται κατάλληλα το υλικό τους σε ζωντανή επαφή με το κοινό.

 

Φωτογραφίες: Γιώργος Κυριακίδης