Phase – In Consequence [reissue]

[Insight Out, 2010]

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας

Οι Λαρισαίοι Phase αποτελούν μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση ελληνικής μπάντας (αν και πλέον η βάση τους είναι το Ηνωμένο Βασίλειο). Οι ίδιοι κατατάσσουν τον εαυτό τους στο post-punk revival κίνημα, παρόλο που η μουσική τους εμπεριέχει στοιχεία από τον ευρύτερο indie και alternative rock χώρο, όπως και πολλές alt-prog αναφορές. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται στη φάση της δημιουργίας του τρίτου τους full-length studio δίσκου. Παράλληλα βρήκαν την ευκαιρία να επανακυκλοφορήσουν το ντεμπούτο τους In Consequence το οποίο κυκλοφόρησε το 2010 και έκανε μια σχετική αίσθηση στον alternative χώρο (το The Wait ακολούθησε το 2014). Αξίζει να σημειωθεί πως έχουν μοιραστεί τη σκηνή με την Anneke Van Giersbergen, τoν Danny Cavanagh, τον Sivert Høyem, τον Jeff Martin, τους The Twilight Sad και τους Antimatter (ο Duncan Patterson συμμετέχει σε ένα κομμάτι του In Consequence). Παρόλα αυτά, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο στο βιογραφικό τους είναι η εμφάνισή τους στη Συρία, όντας η δεύτερη διεθνής μπάντα μετά τους Gorillaz που εμφανίστηκε στην πολύπαθη αυτή χώρα.


 

Η δύση βρίσκει την ανατολή ή η ανατολή τη δύση;

Μετά από μερικές ολοκληρωμένες ακροάσεις του In Consequence, το πρώτο πράγμα που γίνεται αντιληπτό είναι η σιγουριά με την οποία έχουν αποκρυσταλλώσει οι Phase το προσωπικό τους ύφος (κάτι που συνέχισε να ισχύει και στο The Wait). Το alternative rock τους είναι σκοτεινό, με μια έντονη ανατολίτικη ατμόσφαιρα και πολλά progressive παιχνιδίσματα, εκτελεσμένο σε ένα μόνιμο ψυχρό ψυχεδελικό background. Οι επιρροές τους είναι μεν ξεκάθαρες, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν υποσκάπτουν το προσωπικό τους στίγμα. Π.χ. ακόμα και η ξεκάθαρη αναφορά στους The Tea Party (και συνεπαγωγικά στους Led Zeppelin) στο instrumental Evening Οn Μy Dark Hillside, κάθε άλλο παρά ενοχλεί και λειτουργεί και καίρια ως ένα διάλειμμα ακριβώς στη μέση του δίσκου.

Όπως προαναφέρθηκε, οι ανατολικές κλίμακες παίζουν μεγάλο ρόλο στο μουσικό οικοδόμημα των Phase. Αυτό το στοιχείο υπάρχει σε σχεδόν όλα τα κομμάτια, είτε στη βασική τους μελωδία, είτε στο πίσω μέρος της ενορχήστρωσης και είναι τόσο χαρακτηριστικό που ο δίσκος θα μπορούσε να κατηγοριοποιηθεί εύκολα ως eastern alternative rock. Ακόμα και το ψυχεδελικό background του ήχου τους χρωστάει πιο πολλά σε ναργιλέδες παρά σε οτιδήποτε άλλο. Το post-punk στοιχείο που ευαγγελίζονται και οι ίδιοι, εμφανίζεται κυρίως στο ήχο αλλά και στο παίξιμο του μπάσου.

Το In Consequence έχει ως δίσκος μια πολύ καλή συνοχή και συνέπεια, ενώ όλα τα κομμάτια που περιέχει έχουν ενδιαφέρον. Η έμφαση της μπάντας στο songwriting είναι ξεκάθαρη και σίγουρα αποτελεί ένα από τα βασικά της ατού. Ο τρόπος με τον οποίο «στρώνονται» και εναλλάσσονται οι ιδέες τους και τα ευφάνταστα ενορχηστρωτικά τους κόλπα ανεβάζουν επίπεδο όλο το τελικό αποτέλεσμα. Ένα τελικό αποτέλεσμα που πάσχει μόνο σε κάποια σημεία. Πρώτον στα φωνητικά, που σε καμία περίπτωση δεν ενοχλούν, αλλά σε ένα δίσκο που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, μένουν στο υποσυνείδητο του ακροατή ως κομπάρσοι. Δεύτερον η παραγωγή θα μπορούσε να είναι καλύτερη (κάτι που ισχύει, ίσως και παραπάνω, στο The Wait) και κυρίως να βοηθά την τόσο πλούσια ενορχήστρωση να αναδειχθεί πλήρως στο αυτί του ακροατή.

Ξανακούγοντας το ντεμπούτο των Phase και έχοντας στο μυαλό μας και το δεύτερό τους δίσκο, γίνεται ξεκάθαρο ότι η μπάντα είναι έτοιμη να περάσει στο επόμενο επίπεδο. Κατέχουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τα μυστικά του ήχου που διάλεξαν να κινηθούν και δείχνουν να έχουν μαζεμένη πολύ έμπνευση, οπότε οφείλουμε να συντονιστούμε περιμένοντας τη συνέχεια.

7.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας

 

2η γνώμη

 

Στα όσα συμβαίνουν στο ντεμπούτο των Phase, ένα χαρακτηριστικό είναι ευθέως ευδιάκριτο: η συνδιαλλαγή μεταξύ τέχνης και πραγματικότητας ρέει με άμεσο και πηγαίο τρόπο. Τα βιώματα και η κοσμο-οπτική των μελών του τριμελούς σχήματος που εσωκλείονται στους στίχους εκφέρονται μέσα από μια μουσική διάλεκτο που πρώτα σε παίρνει μαζί της και έπειτα σου εντυπώνει την μία εικόνα μετά την άλλη. Μια διάλεκτο που πιάνει με αποτελεσματικό τρόπο διάφορα παρακλάδια του rock και όχι μόνο, από τα ’70s μέχρι σήμερα. Ένα rollercoaster ήχων, με πρωταρχικές βάσεις στο προοδευτικό rock από το 1995 και την εγκαθίδρυση των Porcupine Tree κι έπειτα, που καθώς εξελίσσεται παρουσιάζει ένα εμπνευσμένο neo-prog πρόσωπο που συνάδει με τα τεκταινόμενα των αρχών των ’10s. Ηλεκτρικές εκκενώσεις ελεγχόμενου θορύβου με τραχύτητα εναλλάσσονται με απαλά ακουστικά περάσματα και η ψυχεδέλεια πρωτοστατεί ως αίσθηση, δυτικές και ανατολίτικες ιδιοσυγκρασίες στις μελωδίες και τους ρυθμούς βρίσκουν σημείο επαφής, εξωστρέφεια και εσωστρέφεια χρησιμοποιούνται ισορροπημένα και με λεπτότητα. Το In Consequence μοιάζει να διανύει το ρου του χρόνου παρουσιάζοντας όλο και περισσότερες πτυχές που μένουν να προσεχθούν.

8 / 10

Παναγιώτης Σταθόπουλος