Periphery – Periphery IV: HAIL STAN

[3DOT Recordings, 2019]

Εισαγωγή: Γιάννης Βούλγαρης
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας
10 / 06 / 2019

Οι Αμερικανοί Periphery ιδρύθηκαν από τον κιθαρίστα Misha Mansoor το 2005 και με την πρώτη τους ομώνυμη κυκλοφορία το 2010 έκαναν αρκετό κόσμο στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού να ασχοληθεί με το περιεχόμενο της μουσικής τους. Ήταν τέτοιο το γκελ που έκαναν στον κόσμο, που στη δεύτερη κυκλοφορία τους Periphery II συνεισέφεραν τα solos τους ως guest μουσικοί, οι John Petrucci και Guthrie Govan. Από εκεί και μετά εδραιώθηκαν ως οι ηγέτες του djent κινήματος στην Αμερική και ένα από τα πιο hot ονόματα τους είδους που εκείνη την εποχή ανθούσε, οδηγώντας τους σε μια υποψηφιότητα για grammy καλύτερου metal συγκροτήματος, εμπορική επιτυχία και παγκόσμια αναγνωρισιμότητα. Πλέον με τον έκτο full length δίσκο τους, τον πρώτο μακριά από τη Sumerian Records, καλούνται να αποδείξουν αν συνθετικά έχουν κάτι νέο να προσφέρουν στους ακροατές, αλλά κυριότερα αν μπορούν να σώσουν ένα μουσικό είδος που παρακμάζει ταχύτατα.


 

Ok… But does it djent?

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια το μουσικό ιδίωμα του djent βρίσκεται σε ένα τέλμα, το οποίο είναι φυσικό επακόλουθο της υπερπληθώρας των δίσκων που κυκλοφόρησαν την τελευταία δεκαετία στο συγκεκριμένο χώρο. Οι Periphery όμως σχεδόν πάντα κατάφερναν να ξεχωρίζουν και να αναγκάζουν τους ακροατές να ασχολούνται με τους δίσκους του, άλλοτε λόγω των συνθέσεων, άλλοτε λόγω του ήχου (παραγωγής) καθώς επίσης και του εμπλουτισμού της μουσικής τους με ετερόκλητα στοιχεία όπως η χορωδία και η ορχήστρα.

Στον έκτο τους δίσκο αυτή τη φορά όμως βλέπουμε η μπάντα να μην έχει διάθεση να πειραματιστεί με τον ήχο, σαν να έχει βρει τη μουσική «βολή» της και να προσφέρει απλώς νέους δίσκους. Αυτό όμως δεν είναι κάτι που αναμένει ο ακροατής από τους Periphery. Ναι πράγματι, στο Hail Stan υπάρχουν τα κύρια χαρακτηριστικά της μπάντας, όπως η ογκώδης παραγωγή, η φοβερή κιθαριστική δουλειά τόσο σε ρυθμικά μέρη όσο και σε solos καθώς και η μίξη καθαρών και ακραίων φωνητικών, όμως αυτή τη φορά νομίζω πως οι κιθάρες παραείναι στο προσκήνιο, τα πιατίνια στα ντραμς αρκετά θαμμένα και το μπάσο λιγότερο πρωταγωνιστικό, αν και αυτό το τελευταίο ίσως έχει να κάνει και με την αποχώρηση του Adam Getgood από την μπάντα.

Επίσης ορισμένα τραγούδια κατά την άποψή μου δεν είναι ακριβώς στο μουσικό ιδίωμα που κινείται η μπάντα, όπως τα It’s Only Smiles και Sentient Glow, τα οποία περισσότερο θυμίζουν τα αδιάφορα metalcore κομμάτια των 2000’s με την εναλλαγή βαριών ρυθμικών μερών και pop refrain, ή το Crush που βασίζεται κυρίως στο synthesizer και τα καθαρά φωνητικά. Ίσως να βρίσκονται εκεί για εμπορικούς λόγους, αλλά σίγουρα δε δημιουργούν συνοχή στον δίσκο. Επιπλέον ορισμένα τραγούδια δεν είναι υψηλού επιπέδου ή πιο ορθά δεν είναι επιπέδου Periphery, όπως τα Chvrch Bvrner, Follow your Ghost και Blood Eagle, που μου φάνηκαν σαν κομμάτια που έχω ξανακούσει από τους ίδιους. Βέβαια από την άλλη υπάρχει το Satellites με την πολύ ωραία μελωδία του, το χαμηλό του tempo, τα ambient σημεία, τα καθαρά φωνητικά, τις τόσο όσο djent κιθάρες και γενικότερα την όλη prog ατμόσφαιρα, που σου αφήνει μια ωραία επίγευση με το κλείσιμο του δίσκου. Παράλληλα το επικό Reptile, είναι το έτερο καταπληκτικό κομμάτι του Hail Stan, μιας και στα 16 του λεπτά συνδυάζει αρμονικά τα ορχηστρικά μέρη με τα τεχνικά prog riffs, τις διαφορετικές εκφάνσεις της φωνής του Spencer Sotelo με τη χορωδία αλλά τη μελωδία με τον djent χαρακτήρα της μπάντας, δείχνοντας πως όταν η μπάντα πειραματίζεται δεν έχει αντίπαλο στο χώρο.

Οι Periphery δυστυχώς στο έκτο τους πόνημα, μας έδωσαν ένα δίσκο που κατά την άποψή μου είναι άνισος, αλλά κυριότερα έναν δίσκο που δεν προσφέρει σχεδόν τίποτα στο μουσικό ιδίωμα που κινείται. Το Hail Stan μπορεί εμπορικά να τα πάει καλύτερα από κάθε προηγούμενη κυκλοφορία, αλλά μουσικά δεν έκανε «σοφότερους» τους ακροατές.

5 / 10

Giannis Voulgaris

 

2η γνώμη

 

O Misha Mansoor και η μπάντα των groovy φίλων του επέστρεψαν με τον 6ο δίσκο τους σε 9 χρόνια και τον πρώτο από την δική τους εταιρία 3DOT Recordings. Σε μια κίνηση που είναι και λίγο δήλωση, ο δίσκος ξεκινάει με το Reptile διάρκειας 16:43 το οποίο είναι πάνω-κάτω ό,τι θα περίμενε κανείς από την μπάντα. Groovy ρυθμοί, djent ήχοι, μελωδικά ποπ σημεία και συναισθηματικά φορτισμένα φωνητικά. Τα υπόλοιπα κομμάτια έχουν τον χαρακτηριστικό ήχο των Periphery ενώ έχουν προσπαθήσει να πειραματιστούν με τον ήχο τους βάζοντας χορωδίες, μερικά έγχορδα και γενικά ακούγονται πιο ώριμοι από τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Ένα καλό παράδειγμα για την μικρή αλλαγή είναι το It’s Only Smiles που έχει ένα πιο μελωδικό ήχο και χορωδία. Τα περισσότερα κομμάτι είναι στο ίδιο μήκος κύματος αλλά γενικά δεν υπάρχει αρκετή ποικιλία ή κάτι το συνθετικά εξαιρετικό που θα κάνει τον δίσκο να ξεχωρίζει.

7 / 10

Λευτέρης Σταθάρας