Perfect Beings – Vier

[InsideOut, 2018]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
06 / 02 / 2018

Τους Αμερικανούς Perfect Beings τους προλάβαμε ως Progrocks.gr από τα πρώτα τους βήματα. Η μπάντα που σχηματίστηκε όταν ο Ryan Hurtgen originally συνάντησε τυχαία τον Johannes Luley κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο το 2014 (οι κριτικές μας εδώ), ενώ ένα χρόνο μετά ήρθε το II (οι κριτικές μας εδώ), το οποίο ήταν στο ίδιο μήκος κύματος με το πρώτο τους. Το μελωδικό progressive rock των Perfect Beings δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης των εκτελεστικών τους ικανοτήτων και του πόσο καλά γνωρίζουν τη μουσική που παίζουν.

Το Vier είναι το τρίτο τους album που τους βρίσκει στην InsideOut με νέο ντράμερ τον πολύ Sean Reinert (αν και δεν παίζει στον δίσκο) και τις προσδοκίες να αυξάνονται κατακόρυφα.


 

Εδραίωση με τους δικούς τους όρους

Μετά από την αλληλουχία πολύ ελπιδοφόρου ντεμπούτου και δεύτερου “καλού μεν αλλά που δεν κάνει την υπέρβαση δε” album, οι Perfect Beings βρίσκονται στο πρώτο ξεκάθαρο turning point της πορείας τους. Με το Vier οι ίδιοι δείχνουν να παίρνουν τον δύσκολο δρόμο. Οι τέσσερις σουίτες συνολικής διάρκειας 73 λεπτών κάνουν ξεκάθαρες τις προθέσεις τους και το αποτέλεσμα μοιάζει να τους δικαιώνει.

Το Vier είναι ξεκάθαρα ένας progressive rock δίσκος. Η λογική του, η δομή του, η ενορχήστρωσή του βασίζονται ξεκάθαρα στο παρελθόν και στο παρόν του είδους. Η σύγχρονη παραγωγή, το πάντρεμα με την ουσία του alternative και οι – σε σημεία – pop φωνητικές γραμμές, συνδυάζονται άψογα με τις ξεκάθαρες 70s αναφορές, κυρίως στους μεγάλους τους είδους, προεξεχόντων των Yes, των Pink Floyd και των King Crimson. Ειδικά οι επιρροές από τους τρίτους αποτελούν και την ευχάριστη έκπληξη εδώ, αν και δεν έχουν αφομοιωθεί τόσο τέλεια όσο των δύο πρώτων. Αυτό δεν αλλάζει την ξεκάθαρη μετά από τρεις δίσκους ταυτότητα που έχουν αποκτήσει.

Ο χωρισμός σε τέσσερα μεγάλα μέρη βοηθά τον ακροατή να προσανατολιστεί μέσα στη μεγάλη διάρκεια του δίσκου. Κάθε μέρος έχει τη δική του ταυτότητα και μπορεί να λειτουργήσει ως αυτόνομη οντότητα, χωρίς αυτό να κόβει πόντους ομοιογένειας από το σύνολο. Μετά από πολλές ακροάσεις γίνεται κατανοητό ότι το βασικό  προσόν της μπάντας που πρέπει να μνημονευτεί υπέρ του δέοντος, είναι ο τρόπος που προσαρμόζουν την τάση τους για πειραματισμό και πολυσυλλεκτικότητα, πάνω στο ξεκάθαρο συνθετικό τους όραμα. Πολλαπλά φωνητικά, jazz-rock ξεσπάσματα, Floyd-ικά απλώματα, sophisticated pop (α λα Peter Gabriel) σημεία, αντισυμβατικοί ρυθμοί, συμφωνικές στιγμές, όλα υπάρχουν εκεί για να βοηθήσουν τη σύνθεση και όχι να την «καπελώσουν».

Το εναρκτήριο Guedra περνά από πολλά mood και ταχύτητες στα 18 και κάτι λεπτά που διαρκεί. Από την αρχή γίνεται ξεκάθαρο ότι η χρήση των φωνητικών αποτελεί μια από τις βασικές επιδιώξεις της μπάντας, κάτι που συνέβαινε και στους προηγούμενους δίσκους. Αυτό δεν τους αποτρέπει από το να δοκιμάζουν και εκτεταμένα «ατμοσφαιρικά» και jazzy instrumental απλώματα. Στο The Golden Arc (κυρίως στο πρώτο του μέρος) γίνεται σαφής η τάση τους να περπατήσουν σε συμφωνικά μονοπάτια και προς τιμή τους δεν επιλέγουν το δρόμο του έντονα πομπώδους. Το Vibrational ακούγεται πιο σύγχρονο ηχητικά, περικλείοντας ταυτόχρονα και τις πιο Floyd στιγμές του δίσκου. Το Anunnaki είναι το πιο «γεμάτο» από τα τέσσερα μέρη, συνοψίζοντας τέλεια όλα τα χαρακτηριστικά του Vier και δίνοντας το ιδανικό κλείσιμο σε ένα εξαιρετικό ταξίδι ήχων.

Οι Perfect Beings καταφέρνουν με το Vier να εδραιωθούν στον παγκόσμιο χάρτη του progressive rock. Παρά τη ποικιλία που παρουσιάζει η μουσική τους και τη σύγχρονη χροιά του ήχου τους, απευθύνονται κυρίως σε ακροατές τους είδους. Η ένταξη στην ΙnsideΟut θα τους βοηθήσει να προσεγγίσουν μεγάλο μέρος αυτών που μέχρι τώρα τους αγνοούσαν, κάτι σίγουρα πολύ ευχάριστο αν αναλογισθεί κανείς την σωρεία χρυσών μετριοτήτων που πασάρεται ως κάτι σημαντικό τα τελευταία χρόνια. Το καλύτερο σε όλο αυτό είναι πως το κάνουν με τους δικούς τους όρους.

8 / 10

Κώστας Μπάρμπας

 

2η γνώμη

 

Με τις σημαντικές αποχωρήσεις των Dicki Fliszar και Chris Tristram σε drums και μπάσο αντίστοιχα να μην φαίνεται να τους επηρεάζει ιδιαίτερα, οι Αμερικανοί progsters κυκλοφόρησαν τον τρίτο και πιθανότατα πιο φιλόδοξο δίσκο τους μέχρι και σήμερα. Τα 18 κομμάτια του φετινού Vier είναι χωρισμένα σε τέσσερις βασικές ενότητες, τα Guedra, The Golden Arc, Vibrational και Anunnaki. Για ακόμη μία φορά το μεγάλο ατού των Perfect Beings είναι η σύζευξη πολλών και συχνά ετερόκλητων στοιχείων με αποτέλεσμα να βγαίνει ένα πολυποίκιλο αποτέλεσμα που πολλές φορές συναρπάζει. Progressive rock, art pop ala Peter Gabriel, 80s synth-pop, jazz αλλά και στοιχεία από σύγχρονες μπάντες όπως φερειπείν οι The Dear Hunter μπλέκονται αρμονικά, ενώ η συμμετοχή του Sean Reinert (Cynic, Death, Gordian Knot) πέραν από ουσιώδης αποτελεί και έναν πρώτης τάξεως «κράχτη» για τους περαστικούς. Ως αρνητικά στοιχεία ενός ούτως ή άλλως grower album μπορούν να χαρακτηριστούν η υπερβολικά μεγάλη διάρκεια (περί των 72 λεπτών) και η επακόλουθη διακύμανση σε ροή και ποιοτική σταθερότητα.

7.5 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης