Obscura – Diluvium

[Relapse Records, 2018]

Εισαγωγή: Μελέτης Δουλγκέρογλου
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
05 / 12 / 2018

Οι Γερμανοί Obscura αποτελούν μια σταθερά ανερχόμενη δύναμη στο χώρο του προοδευτικού τεχνικού ακραίου metal και ένα από τα πιο συμπαγή δισκογραφικά ονόματα τα τελευταία 10 χρόνια. Παρότι η σύνθεση τους έχει αλλάξει κατά τα 3/4 στις τελευταίες δισκογραφικές απόπειρες, το επίπεδο παραμένει υψηλό. Εντούτοις αν και το Akróasis προσέφερε ποιοτικές συνθέσεις και στιγμές, μια μεγάλη μερίδα οπαδών και κριτικών δεν το χαιρέτισε αναλόγως. Οι Obscura αποφάσισαν να δοκιμάσουν μια επιστροφή στον ήχο που τους καθιέρωσε αλλά συνάμα κάνοντας τον πιο προσιτό. Ακούγεται οξύμωρο αλλά φιλοδοξώ οι επόμενες γραμμές να το καταστήσουν πιο σαφές.


 

Το τίμημα της πολυπόθητης καταξίωσης

Το Diluvium (παρεμπιπτόντως σημαίνει μια μεγάλη ωκεάνια πλημμύρα) ξεκινά ορμητικά και οι Γερμανοί δε διστάζουν να επιδείξουν και να αποδείξουν τις τεχνικές τους ικανότητες, με το κιθαριστικό δίδυμο να κλέβει την παράσταση. Ταυτόχρονα όμως παρότι η εκτέλεση είναι ιδιαιτέρως περίτεχνη, οι δομές είναι σχετικά πιο συμβατικές. Ως αποτέλεσμα, το περιεχόμενο εντυπώνεται περισσότερο στη μνήμη και κυλάει πιο ομαλά. Να μην παρεξηγηθώ όμως, δε λείπουν οι πιο πολύπλοκες φόρμες κάτι που φανερώνεται σε συνθέσεις όπως το An Epilogue to Infinity. Ειδική μνεία στο πολύ στιβαρό και τεχνικό μπάσο το οποίο αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο από την εξαιρετική παραγωγή του δίσκου. Σε γενικές γραμμές η οργανική απόδοση είναι εξαιρετική και εντυπωσιακή. Σε πολλά σημεία οι Obsura αποτείνουν φόρο τιμής στους Cynic μέσω της επιτυχημένα εκτεταμένης χρήσης του vocoder (π.χ. Ethereal Skies), κάτι το οποίο έχουν χρησιμοποιήσει και στο παρελθόν. Δε θα μπορούσαν να πράξουν ειδάλλως καθότι οι Death και οι Cynic αποτελούν ορόσημο για τη μουσική των Obscura, επιρροές που είναι αντιληπτές σε ένα προσεκτικό αυτί. Συμπληρωματικά, οι μελωδικές στιγμές είναι παρούσες όπως το πολύ όμορφο σόλο στο The Seventh Aeon και πραγματικά έχουν επιμεληθεί μέχρι εξονυχιστικής λεπτομέρειας την ενορχήστρωση του δίσκου.

Στιχουργικά, το Diluvium αποτελεί το κλείσιμο του θεματικού περιεχομένου που ξεκίνησε με το Cosmogenesis και μας περιάγει στο κοσμικό χάος, στην κατάλυση του χρόνου και στον εκκωφαντικό μα συνάμα σιωπηλό θάνατο των αστέρων καθώς και στην εκρηκτική δημιουργία τους, με όλα αυτά να αποτελούν αλληγορικούς φιλοσοφικούς συμβολισμούς για τα τέσσερα επαναλαμβανόμενα γεγονότα (όσοι και οι δίσκοι που αποτελούν το concept): τη γέννηση, την εξέλιξη, τη συνειδητοποίηση και το θάνατο. Όχι ο πιο συνήθης στιχουργικός τόπος, αλλά αυτό προσθέτει πόντους στην εμπειρία και στον χαρακτήρα των Obscura.

Πόντοι όμως αφαιρούνται δεδομένου πως οι Obscura βάδισαν ασφαλώς στην πεπατημένη και παρότι τεχνικά ίσως πρόκειται για τον πιο άρτιο ακραίο δίσκο της παρούσας χρονιάς, καταδεικνύει παράλληλα την επιλογή των καλλιτεχνών για μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό; Όχι μεν γιατί σκοπός της μουσικής είναι να ακούγεται και να προωθείται σε ένα εν δυνάμει μεγαλύτερο κοινό, αλλά φιλοδοξείς μια προοδευτική μπάντα να σπάει τα στεγανά  του ιδιώματος δε. Παρότι οι οπαδοί ζήτησαν μια επιστροφή στον ήχο προ Akroasis, μια τόσο καταρτισμένη μπάντα μπορεί να βρει τη χρυσή τομή μεταξύ γεφυρώματος του παρελθόντος και εξέλιξης του ήχου της. Αντί αυτού προσφέρουν ένα πολύ δουλεμένο σύνολο που όμως σε λίγα σημεία ξαφνιάζει και όποτε συμβαίνει αυτό είναι λόγω της αψεγάδιαστης τεχνικής απόδοσης και όχι λόγω κάποιου πειραματισμού ή απρόβλεπτης μετάβασης.

Τελικά τι θα μπορούσε να αποφανθεί κανείς για το Diluvium; Είναι μια άξια αναφοράς κυκλοφορία που θα τέρψει μια πολύ μεγάλη μερίδα του ακραίου προοδευτικού ήχου και σίγουρα θα καθιερώσει ακόμα περισσότερο τους Γερμανούς. Ο ανταγωνισμός στο χώρο είναι ιδιαίτερα έντονος με τις κυκλοφορίες των Beyond Creation, Rivers of Nihil και Between the Buried and Me μεταξύ άλλων. Συμπερασματικά, η στέψη των Γερμανών ως των ηγετών αυτού του χώρου θα αργήσει να έρθει, σίγουρα όμως αποτελούν πολύ ικανούς και συνεπείς μνηστήρες.

7.5 / 10

Μελέτης Δουλγκέρογλου