Need – Hegaiamas: a Song for Freedom

[Self-Released, 2017]

Εισαγωγή: Θωμάς Σαρακίντσης
Μετάφραση: Νίκη Νικολακάκη

18 / 01 / 2017

Οι Need, μας απασχολούν δισκογραφικά λίγο παραπάνω από μία δεκαετία, συμβάλοντας στη δυναμική του prog metal σε διεθνές επίπεδο. Ήδη από την παρθενική τους κυκλοφορία, The Wisdom Machine (2006), οι ενδείξεις ήταν κάτι παραπάνω από πειστικές με το συγκρότημα να πρωτοσυστήνεται στο κοινό λαμβάνοντας ενθουσιώδεις κριτικές ανά το παγκόσμιο. Το εκπληκτικό Siamese God (2009) έδειχνε καταφανώς ότι πρωτεύουσα ανάγκη της μπάντας ήταν η εξέλιξη της μουσικής της. Το Orvam (2014) έλαβε σωρεία διθυραμβικών κριτικών, πιστοποιώντας κλιμακωτά την επίδοση της μπάντας που παρουσίαζε συνεχώς όλο και καλύτερα αποτελέσματα. Παράλληλα, οι Need κατάφεραν και άλλο ένα διόλου ασήμαντο επίτευγμα: οι περιοδείες με κάποια από τα σημαίνοντα ονόματα του χώρου (ενδεικτικά αναφέρονται οι Threshold, Dead Soul Tribe, Symhony X), όπως και το γεγονός ότι έχουν υποστηρίξει συναυλιακά συγκροτήματα της εμβέλειας των Iron Maiden, των Mastodon κ.ά. καθώς και η προ τριών ετών συμμετοχή στο φεστιβάλ του ProgPower στην Αμερική, μετέδωσαν στο συγκρότημα τόνους εμπειρίας η οποία αποκρυσταλλώνεται στο νέο τους album.


 

Progdemption songs

Το νέο, τέταρτο στη σειρά δημιούργημά τους ονομάζεται Hegaiamas: A Song for Freedom και συνεχίζει με απόλυτη συνέπεια την παράδοση της προαναφερθείσας κλιμακούμενης ποιότητας. Εν πρώτοις, παρατηρείται μία αντιπαραβολή ως προς τον τίτλο του προηγούμενο δίσκου τους, Orvam: A Song for Home, μιας και διαφαίνεται η πρόθεση στο να συνδεθούν τόσο φιλοσοφικά όσο και εννοιολογικά, οι πρωτύτερες στιχουργικές τάσεις της μπάντας με τους σημερινούς της προβληματισμούς.

Συνθετικά, αλλά και εκτελεστικά, οι Need έχουν σημειώσει εκ νέου μία ακόμα υπέρβαση καταφέρνοντας να ξεπεράσουν το εξαιρετικό Orvam. Χωρίς να αποδομούν το παρελθόν τους, τις επιρροές τους και τις μουσικές τούς κατευθύνσεις, ταράσσουν εκ νέου τα ύδατα του προοδευτικού metal. Ο ήχος του album είναι απόλυτα συμπαγής με πραγματικά ευφάνταστες ενορχηστρώσεις, οι μελωδίες είναι ευμνημόνευτες, τα κιθαριστικά riffs ποικίλουν, άλλοτε πιο περίτεχνα, άλλοτε πιο κοφτά, ενώ οι ερμηνείες του Jon είναι ίσως οι καλύτερες στην έως τώρα πορεία του με το συγκρότημα.

Για να συγκεκριμενοποιηθεί η ηχητική κατεύθυνση του δίσκου, θα πρέπει να αναχθούμε στη μετά-A Pleasant Shade of Gray περίοδο των Fates Warning, στους Dream Theater, στους Engine του Ray Alder, στους Nevermore, στην One Hour by the Concrete Lake αλλά και Scarsick περίοδο των Pain of Salvation, στην προ-Flow Conception εποχή, στους Evergrey και οπωσδήποτε στους Symphony X, κυρίως των τριών τελευταίων album. Παράλληλα, οι φωνητικές ερμηνείες του Jon παραπέμπουν τόσο στον Russell Allen, όσο και στη στεντόρεια φωνή του Warrell Dane χωρίς να σημαίνει ότι απουσιάζει η φωνητική του ταυτότητα (σεμιναριακή ερμηνεία στο Therianthorpe).

Εύφημος μνεία πρέπει να γίνει στις κιθαριστικές επελάσεις και στα σόλο του Ravaya, του οποίου οι μελωδίες και οι ρυθμοί συγκλίνουν τόσο τους Michael Romeo και Tore Østby, όσο και τους Jeff Loomis και John Petrucci. Το συλλογικό δεν θα πρέπει να παραμεριστεί έναντι της όποιας εξατομικευμένης ανάδειξης, γι’ αυτό υπογραμμίζεται ότι ο δίσκος είναι αποτέλεσμα απόλυτα συγχρονισμένης και μεθοδικής δουλειάς.

Έπη όπως το 22λεπτό ανατολίζον Hegaiamas, το εκπληκτικό heavy Riverthane, ή τα ανεπανάληπτα Rememory και Tilikum, αποτελούν ηχητικές πανδαισίες τα οποία καθηλώνουν και θέλγουν με την αισθητική τους. Το πρελούδιο του τραγουδιού Hegaiamas αγγίζει τις εκτός μουσικής καλλιτεχνικές αναζητήσεις της μπάντας καθώς προβάλλονται  εκείνες οι ανάγκες που εξίστανται από τη φθοροποιό καθημερινότητα με το όνειρο να αποτελεί οδοδείχτης ελευθερίας αλλά και επιπλέον ανησυχιών.

Εν κατακλείδι, το Hegaiamas αποτελεί αφενός ένα συγκεφαλαιωτικό αλλά συνάμα καινοτόμο album για το συγκρότημα, αφετέρου ενσαρκώνει το απαύγασμα της τρέχουσας progressive metal πραγματικότητας. Εν τέλει, οι Need, επαλήθευσαν τη σπουδαιότητά τους!

8.5 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης

 

2nd opinion 

 

Η ευχάριστη προσμονή που περιέβαλλε το επόμενο εγχείρημα των Need μετά το Orvam δεν άγχωσε διόλου την μπάντα, η οποία με το Hegaiamas δικαιώνει τους χαρακτηρισμούς που της αποδόθηκαν. Λιγότερο σκοτεινός από τις εφιαλτικές ατραπούς του Orvam, ο δίσκος εκπλήσσει με τη βαρύτητά του. Τα σκληρά riffs που ξεπροβάλλουν  από το εισαγωγικό Rememory συνυφαίνονται με τις μελωδίες σε περίτεχνες ενορχηστρώσεις που εγκολπώνονται με δημιουργικό τρόπο τις επιρροές της μπάντας. Η σκληρή κατεύθυνση είναι εμφανής σε  κομμάτια όπως το Riverthane όπου ακούμε thrash riffs και στο Tilikum όπου μέχρι και death φωνητικά συνυπάρχουν με γυναικεία. Το δε Hegaiamas είναι ένα έπος 22 λεπτών που σε προσκαλεί σε ένα ταξίδι προς την ελευθερία από τους φραγμούς της κανονικότητας, ίσως ό,τι καλύτερο έχει συγγράψει ποτέ η μπάντα. Σε καιρούς που οι μεγάλοι του είδους αδυνατούν να επιβάλλουν τις προτάσεις τους ελλείψει υψηλής έμπνευσης, στη μουσική των Νeed υποφώσκει η ελπίδα της προόδου.

8.5 / 10

Χρήστος Μήνος