Mystery – Lies and Butterflies

[Unicorn Digital, 2018]

 

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
26 / 11 / 2018

Η δισκογραφική πορεία των Mystery μετρά πλέον 22 ολόκληρα χρόνια κατά τα οποία η πρόοδος ήταν το κύριο στοιχείο, τόσο ως χαρακτηρισμός όσο και ως περιεχόμενο. Με κορυφές στην πορεία τους τα One Among The Living (2010) και The World Is A Game (2012), οι Καναδοί διανύουν την απόλυτη ακμή τους κατά τη δεκαετία που διανύουμε. Το φετινό Lies And Butterflies πιστοποιεί το υψηλό συνθετικό επίπεδο και την αστείρευτη έμπνευση ενός εκ των κορυφαίων neo-prog σχημάτων μετά τους Marillion. 


 

Ανεπιτήδευτη, άμεση μουσική

Στο εξώφυλλο μια κοριτσίστικη φιγούρα προσπαθεί διασχίσει το δρόμο σε ένα έρημο αστικό τοπίο αλλά ένα φύλλο εφημερίδας έχει καλύψει το πρόσωπο της αφαιρώντας της την ικανότητα της να μπορεί να δει και συνακόλουθα στερώντας της τη δυνατότητα να προχωρήσει μπροστά. Η αλληγορία της εικόνας διατρέχει του στίχους του δίσκου: η αδυναμία του σύγχρονου ανθρώπου να μπορέσει να ανακαλύψει κάτι βαθύτερο μέσα από τον όγκο πληροφοριών που τον περικυκλώνουν. Το Lies and Butterflies εκφράζει την πανανθρώπινη λαχτάρα για κάτι ανώτερο μέσα στη καθημερινότητα που μας περιβάλλει, τη ανάγκη για νόημα σε ένα απατηλό κόσμο.

Ο έβδομος δίσκος των Mystery εκτός από το να θέτει ερωτήματα τέτοιας φύσεως ερωτήματα αποτελεί μια πολύ καλή συνέχεια στη δισκογραφία τους. Στη μακρά τους πορεία ως μπάντα, η οποία εγκαινιάζεται τυπικά το 1992 και εκτείνεται μέχρι και σήμερα, το σύγχρονο προοδευτικό ροκ βρίσκει μια αξιόλογη έκφραση. Γύρω από το σταθερό πυρήνα του Michel St-Père η μπάντα από τον Καναδά παρουσιάζει ένα πειστικό παράδειγμα για το πως πρέπει να ακούγεται το neo-prog.

To Looking for Something προσφέρει από το πρώτο κομμάτι μια εικόνα των χαρακτηριστικών της μπάντας. Ο μελωδικός ήχος της κιθάρας ανοίγει την αυλαία, ύστερα το φλάουτο και μετά η φωνή Jean Pageau (στη δεύτερη συναπτή συμμετοχή του σε δίσκο των Mystery) θέτουν τις βάσεις για το σχεδόν 17επτο κομμάτι που θα ακολουθήσει. Η μουσική ανάπτυξη του κομματιού, χωρίς να συνιστά κάτι εξαιρετικά πρωτότυπο, εξελίσσεται αρμονικά μαζί το συναίσθημα που απορρέει από αυτό. Mέσα στην έντονη ατμόσφαιρα το ερώτημα Does anybody know? ακούγεται σαν το αποκορύφωμα της αγωνίας που εκφράζουν οι στίχοι του κομματιού.

Τα επόμενα κομμάτια, αισθητά μικρότερα σε διάρκεια, δεν απάδουν προς τις μουσικές αξίες της μπάντας:η μελωδία παραμένει σταθερά παρούσα. Τραγούδια όπως το Come to Μe ή το Dare to Dream σφύζουν από συναίσθημα με την κιθάρα του Michel St-Père να καταλαμβάνει πρωτεύουσα θέση. Η ταυτότητα των Mystery σφυρηλατημένη από τις κλασικές επιρροές του prog από μπάντες όπως οι Rush συνδυάζεται μαζί με τον κόσμο του AOR και σε μικρότερη διάρκειας κομμάτια αποδεικνύει πως ξέρει να χειρίζεται τη προοδευτική μουσική προς όφελος της σύνθεσης χωρίς περιττά στοιχεία να παρεισφρέουν εντός της.

Το τελευταίο κομμάτι που φέρει το τίτλο Chrysalis είναι το μεγαλύτερο του δίσκου και -όχι μόνο διάρκειας- το καλύτερο του. Η παρατεταμένη ήρεμη εισαγωγή οδηγεί στο σκληρό σχεδόν μεταλλικό riff γύρω στο 5 λεπτό. Από αυτό το σημείο η μουσική ακούγεται πολύ έντονη ενώ τα πλήκτρα σε δεύτερο πλάνο δίνουν μια σχεδόν επική απόχρωση. Η μελωδία αρχίζει σταδιακά να επιστρέφει δίνοντας στο κομμάτι μια αιθέρια αίσθηση. Το ταξίδι της πεταλούδας προς την αυτογνωσία συνεχίζεται και όσο φθάνει προς την ολοκλήρωση του συμπαρασύρει τη μουσική σε εντυπωσιακές στροφές. Ο δίσκος κλείνει εντυπωσιακά με την εντύπωση η γνώση έχει εντυπωθεί, η ελευθερία είναι πλέον μονόδρομος.

Το Lies and Butterflies δεν συνιστά μια τομή στο χώρο της προοδευτική μουσικής, τα περισσότερα που διαδραματίζονται στην επικράτεια του ανακαλούν αναμνήσεις από το παρελθόν. Παρόλα αυτά ο τρόπος που επιρροές ενσωματώνονται στη μουσική των Mystery και η διαχείρισή τους για τη δημιουργία μελωδικών και συναισθηματικών τραγουδιών είναι αξιέπαινος. Ο δίσκος στο σύνολο του ενδείκνυται σε όσους αναζητούν προοδευτική μουσική χωρίς επιτήδευση, μουσική που μπορεί να πείσει τόσο τα αυτιά όσο και τις καρδιές των ακροατών.

8 / 10

Χρήστος Μήνος