Mother Turtle – Zea Mice

[Self-released, 2018]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
20 / 02 / 2018

Αν υπάρχει ένα στοιχείο ανεξάρτητο με το ακριβές μουσικό περιεχόμενο που αναζητώ σε μία prog μπάντα, αυτό είναι η μη προβλεψιμότητα. Οι Mother Turtle έχουν το συγκεκριμένο στοιχείο ως βασικό κομμάτι της ιδιοσυγκρασίας τους και αυτό φάνηκε τόσο στο ντεμπούτο τους (2013) όσο και στο II (2016) που ακολούθησε. Ακόμα και εντός κάθε δίσκου τα διαφορετικά στοιχεία είναι πολλά και ακόμα και η βασική κατεύθυνση δεν είναι η ίδια στα κομμάτια. Το Zea Mice επιβεβαιώνει πανηγυρικά τα παραπάνω αποτελώντας την πιο προκλητική εμπειρία ακρόασης που μας προσέφεραν μέχρι σήμερα. To Zea Mice κυκλοφόρησε επισήμως σήμερα (20/2)!


 

Hats off

Έχοντας την ιδιαίτερη τιμή και χαρά να έχω γράψει κριτική και για τις δύο προηγούμενες δουλειές των Θεσσαλονικιών prog rockers, μπορώ να πω πως έχω μελετήσει με προσοχή το έργο τους, με την εξέλιξή τους να είναι εντυπωσιακή από το 2013 μέχρι και σήμερα. Μια εξέλιξη που αποτυπώνεται πλήρως στο φετινό τρίτο τους album ονόματι Zea Mice.

Η σύνθεση των Mother Turtle παραμένει ίδια και απαράλλακτη σε σχέση με το προηγηθέν II, με τους Αλέξη Κιουρντζιάδη και Μπάμπη Προδρομίδη σε βιολί και σαξόφωνο αντίστοιχα να έχουν ακόμη πιο πρωταγωνιστικό ρόλο. Το jamming πνεύμα που φάνηκε να υιοθετούν στην προηγούμενη δουλειά τους όχι μόνο συνεχίζεται αλλά αποτελεί και όχημα ώστε να εξερευνήσουν νέα prog μονοπάτια στα οποία δεν τους είχαμε συνηθίσει. Θα έλεγε κανείς πώς το neo prog/symphonic στυλ του ντεμπούτου τους έχει σχεδόν εξαφανιστεί, ενώ τα jazz rock / Canterbury στοιχεία του II έχουν διανθιστεί από psych / prog πινελιές που φέρνουν στον νου τις καλύτερες στιγμές της 90s περιόδου των Ozric Tentacles και Porcupine Tree.

Αυτό το νέο ύφος των Mother Turtle εγκαινιάζεται μοναδικά στο εναρκτήριο Kukuruzu, μία εξαιρετική σύνθεση που περικλείει όλα τα επιμέρους στοιχεία που αναφέρθηκαν παραπάνω. Στο #Cornhub λάμπει το κιθαριστικό άστρο του ηγέτη της μπάντας Κώστα Κωνσταντινίδη, όπου είτε με τα ala Al Di Meola latin περάσματα είτε με τα ηλεκτρικά του solo καταφέρνει να εντυπωσιάσει. Άξια αναφοράς και η εκπληκτική δουλειά του Αλέξη Κιουρντζιάδη που θυμίζει κάτι από Jean-Luc Ponty. Τα εισαγωγικά μελωδικά πλήκτρα του Γιώργου Θεοδωρόπουλου στο Sea Mice δίνουν τη θέση τους σε ένα drum n’ bass χαλί ώστε να ξαναστηθεί ένα jamming πανηγύρι βασισμένο στο δίπολο κιθάρας / βιολιού.

Η συνέχεια παραμένει το ίδιο αποστομωτική με το Vermins, ίσως την πιο πειραματική και σκοτεινή στιγμή του δίσκου όπου συμμετέχουν η Ελπίδα Παπακοσμά στα φωνητικά και ο Αποστόλης Γεωργιάδης στα κρουστά. Ειδικά αυτό που γίνεται από τη μέση της σύνθεσης και μετά είναι πραγματικά αδύνατον να περιγραφεί με λέξεις, πραγματικά υποκλίνομαι. Τα εισαγωγικά Fourward και Vermins (Reprise) μεσολαβούν ως ανάσα για τα 16 λεπτά που ρίχνουν και την αυλαία του δίσκου. Τα περί εξέλιξης που αναφέρθηκαν στην εισαγωγή, όταν συνδυάζονται με το ταλέντο, την τεχνική κατάρτιση και την έμπνευση μόνο αποτελέσματα όπως το Nostos μπορούν να αποφέρουν. Jazz rock αισθητική, συναρπαστικές μελωδίες και ιδέες που η μία διαδέχεται την άλλη με κινηματογραφική ταχύτητα, έντονα στοιχεία βαλκανικής και ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, όλα μαζί σε ένα μοναδικό χαρμάνι που φέρνει φαρδιά πλατιά την υπογραφή των Mother Turtle. Ίσως να είναι πολύ νωρίς για να ειπωθεί κάτι τέτοιο, αλλά δύσκολα βλέπω να υπάρξει φέτος ανώτερη progressive rock σύνθεση από το Nostos.

Η παραγωγή και μίξη του Κώστα Κοφινά είναι πιθανότατα και η ανώτερη που έχει γίνει μέχρι σήμερα σε δίσκο των Mother Turtle, ενώ μιας και δεν έγινε παραπάνω συγκεκριμένη αναφορά αξίζουν συγχαρητήρια η δουλειά των Γιώργου Φιλοπέλου και Γιώργου Μπαλτά σε μπάσο και τύμπανα καθώς και οι πιο ώριμες από ποτέ ιδέες του πληκτρά Γιώργου Θεοδωρόπουλου. Το βήμα παραπάνω που βλέπαμε να έρχεται από δίσκο σε δίσκο πραγματοποιήθηκε και λέγεται Zea Mice, ένα album που θα φιγουράρει με άνεση σε όλες τις σοβαρές φετινές prog λίστες. Μπράβο και πάλι μπράβο!

9 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης

 

2η γνώμη

 

Με το Zea Mice οι Μακεδόνες prog rockers κάνουν ένα ακόμα μεγάλο μουσικό βήμα. Πρόκειται για την πιο ώριμη και στοχευμένη δουλεία τους μέχρι σήμερα. Πρώτον, η απόφαση τους να περιορίσουν τα φωνητικά στο ελάχιστο αποδεικνύεται σοφή. Τα ήδη υπάρχοντα jazz-fusion και Canterbury στοιχεία του προηγούμενού τους δίσκου, εδώ απογειώνονται. Ένας υπέροχος alternative αέρας δένει τον ήχο τους, προερχόμενος κυρίως από τους Porcupine Tree των 90s, ενώ και κάποιες Ozric Tentacles πινελιές στο Kukuruzu προσθέτουν στην ποικιλία. Η εξαμελής σύνθεση είναι σαφέστατα πιο σφιχτοδεμένη αυτή τη φορά. Κάθε μικρή λεπτομέρεια που χαρακτηρίζει την ποιότητα ενός δίσκου είναι ένα κλικ πιο πάνω σε σχέση με το παρελθόν. Οι χελώνες μοιάζουν στην τρίτη τους δουλειά να βγαίνουν από το καβούκι του progressive rock οπαδισμού και να φιλοτεχνούν μια αυτόφωτη μουσική πρόταση. Και αν με τα επτά πρώτα κομμάτια έχουν δώσει ήδη έναν εξαιρετικό σύνολο, το Nostos ρίχνει την αυλαία πανηγυρικά, συγχωνεύοντας την ποντιακή μουσική με το progressive rock και τη jazz, όντας συνθετικά ο ορισμός της λέξης fusion.

9 / 10

Κώστας Μπάρμπας