Mother Turtle – Three Sides to Every Story

[Self Released, 2019]

Εισαγωγή: Παναγιώτης Σταθόπουλος
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας

Με βάση τη Θεσσαλονίκη και με αρκούντως ιδιότυπη γραφή, οι Mother Turtle αναπτύσσουν από το 2011 τις ιδέες τους. Σε τέσσερα άλμπουμ που κινητοποιούν το νου μέσα από μια αληθινή, ελκυστική και διαρκώς εξελισσόμενη progressive rock αντίληψη, καταθέτουν μια ηχητική ποικιλομορφία που δεν εμπίπτει σε καμιά στεγνή κατηγοριοποίηση.

Το 2013 ήρθε το ομώνυμο ντεμπούτο με άποψη και προοπτικές, με πλούσιο ύφος, ογκώδεις ενορχηστρώσεις και σκληρή χροιά (οι κριτικές μας εδώ). Ακολούθησε το ΙΙ μια τριετία μετά, όπου η εκλεκτικότητα του γκρουπ αποκτά νέες διαστάσεις και δυναμική, οι συμφωνικές διαστάσεις της τεχνοτροπίας τους απλώνονται σε περισσότερο χώρο, διαφαίνεται περισσότερη αυτοπεποίθηση, η οποία σπρώχνει και σε jazz-rock κατευθύνσεις μέσω της Canterbury παράδοσης (οι κριτικές μας εδώ).

Κι έρχεται το 2018, με ένα ακόμη δίσκο, το συναρπαστικό Zea Mice, ένα έργο που εντείνει τον fusion χαρακτήρα τους αφομοιώνοντας σκοπούς από διάφορα σημεία του παγκόσμιου χάρτη (κι ανατολίτικα) και αρκετά -’90s και μεταγενέστερα- space prog στοιχεία και επεκτείνει δημιουργικά τις jamming πτυχές τους (οι κριτικές μας εδώ).


 

Less is more and more

Πρόκειται για μια επιστροφή που θα επιφέρει μια καινούργια ματιά τόσο στον τρόπο οργάνωσης του σχήματος όσο και στο υλικό που θα εκπροσωπήσει τη νέα τάξη πραγμάτων. Μια νεοφερμένη οπτική, που μοιάζει να μην αλλοιώνει τόσο με την ήδη υπάρχουσα ιδεολογική του βάση, όσο και τις πιθανότητες και προοπτικές στις οποίες ξανοιγόταν μέχρι και σήμερα η τεχνοτροπία του.

Η πρώτη και πραγματικά σημαντική μεταβολή στην «κανονικότητα» των Mother Turtle αφορά ευθέως τη συγκρότησή τους· εκεί που είχαν κατασταλάξει σε μια εξαμελή σύνθεση, θα στραφούν σε μια φρέσκια μορφή επαφιόμενοι στο μισό αριθμό συμβαλλομένων, τους Κώστα Κωνσταντινίδη (κιθάρες, synth κιθάρας, πλήκτρα, φωνητικά), Γιώργο Φιλοπέλου (μπάσο, φωνητικά) και Γιώργο Μπαλτά (κρουστά, φωνητικά). Κι η δεύτερη, εύλογα και αναπόφευκτα, αντιστοιχεί στον επανακαθορισμό της ενορχηστρωτικής τους πρακτικής, καθώς και στο πώς αυτή (η πρακτική) θα αποδώσει τις ιδέες τους σε σουλούπι μεμονωμένου κομματιού.

Ακολουθώντας την πάγια τακτική τους, στο Three Sides In Every Story αψηφούν τις φόρμες, όχι μόνο στο πλαίσιο του συνολικού οράματος που μας διατυπώνουν εδώ, αλλά ακόμη και σε καθεμία από τις ξέχωρες συνθέσεις, όπου ο πλουραλισμός, η ποικιλία σε κλιμακώσεις, μελωδικά και ρυθμικά μιλώντας, σαγηνεύουν. Είτε αυτή η νοοτροπία εφαρμόζεται με πολυμελή μπάντα και με πληθώρα οργάνων, είτε, εν προκειμένω, με φειδώ σε άτομα και όργανα, η εκφραστικότητα των Mother Turtle λειτουργεί καταπληκτικά. Συνεπώς, απαντάται άμεσα η σχετική με την ενορχήστρωση ερώτηση, με την επιτυχία του συμπαγούς-τριμελούς πια σχήματος να έγκειται σε μια αρκούντως συνεκτική και ρέουσα σύμπραξη των επιμέρους μονάδων, όπου το αρχέτυπο του ροκ ήχου κιθάρα-μπάσο-ντραμς, μαζί με τα πληκτροφόρα, συστήνουν μια εξαίσια αποτελεσματικότητα στην διάρθρωση και εκτέλεση των συλλήψεών του.

Υπάρχουν ορισμένα σημεία που κυριαρχούν στο ψηφιδωτό ήχων που παρουσιάζει το σύνολο στη διάρκεια του τέταρτου LP του. Από αυτά, θαρρώ, πως σίγουρα θα ξεδιαλέξουμε την εκπλήρωση της ανάγκης τους να ακούγονται διαφορετικοί σε καθένα από τα τρία κομμάτια του δίσκου και συγχρόνως να κατορθώνουν να διατηρούν το χαρακτήρα και την ιδιοτυπία της άποψής τους. Επεκτείνουν λοιπόν τα όρια του ύφους τους τόσο κατά μήκος, προσθέτοντας κι άλλα συστατικά, όσο και κατά πλάτος, δουλεύοντας τα ήδη αξιοποιημένα και σε περιπτώσεις κατακτημένα στοιχεία της γραφής τους. Άλλωστε, μας εξηγούνται από τον τίτλο: τρεις αλλιώτικες εκδοχές της ίδιας ιστορίας κλήθηκαν να μας πουν. Και το πράττουν επιτυχώς και εμφατικά.

Πιάνεις, λοιπόν, τον εαυτό σου να εκστασιάζεται με τις εναλλαγές ύφους, όπως λ.χ. στο εναρκτήριο Zigu Zigu, όπου τα συνεχή σλάλομ από heavy rock (με κάποιες post-Hendrix/post-grunge απολήξεις) και τα κυκλικά μοτίβα εγκεφαλικότητας καταλήγουν σε μια χιουμοριστική γραμμή αφήγησης από τη φωνή του Κωνσταντινίδη. Είναι κι αυτή η αίσθηση ή μάλλον απόδειξη πως το γκρουπ πορεύεται υπέροχα σαν κοινός τόπος μεταξύ avant-garde πειραματισμού, αυτοσχέδιων δομών με πλήρως οργανικό πυρήνα και συστατικά τραγουδοποιίας, που με την ευρέως διαδεδομένη έννοια, δύσκολα τη λογίζεις ως τραγουδοποιία.

Αυτές οι σκέψεις, αυτά τα συμπεράσματα, αν θέλετε, βρίσκουν αποκούμπι στο A Chistmas Postcard From Kim, μια καθόλα υβριδική πράξη. Μια αλληλουχία προσανατολισμών που όπως και στο προηγηθέν αυτού track, ονόματι Notwatch, θα καταδείξει την επιλογή τους να ρυθμίζουν διαθέσεις και συναισθηματικά φορτία μέσα από την όξυνση των ηχοχρωμάτων τους και το παλαντζάρισμα των εντάσεων μεταξύ των οργάνων. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι Mother Turtle θα αναδείξουν κι άλλες χάρες τους, περνώντας πότε στα εδάφη του αμερικανικού εναλλακτικού ροκ της δεκαετίας του ’90 -του grunge παρόντος- και πότε σε μια metal διάσταση. Κι είναι επίσης σημαντικό, το γεγονός ότι σε κάτι λιγότερο από 40 λεπτά ηχογράφησης γίνεται σαφές ότι το προκείμενο γκρουπ δεν θυσιάζει την αισθαντικότητά του προς χάριν οποιασδήποτε τεχνικής στην εκτέλεση των εμπνεύσεών του. Το αντίθετο, η τεχνική τους κατάρτιση εντείνει ευφορικά τον αντίκτυπό τους στον ακροατή.

Σε εννέα χρόνια μουσικής ζωής και με ορμητήριο τη συμπρωτεύουσα, οι Mother Turtle έχουν επιδοθεί σε μια συνύφανση ηχητικών στιγμιοτύπων που και το παρελθόν του προοδευτικού (κι όχι μόνο) ροκ εντάσσουν δημιουργικά και το παρόν του σκαρώνουν εποικοδομητικά και το μέλλον του προετοιμάζουν υπομονετικά.

8.5 / 10

Παναγιώτης Σταθόπουλος

 

2η γνώμη

 

Τρία τα μέλη των Mother Turtle, τρία και τα κομμάτια του νέου τους δίσκου, με το Zigu Zigu να ξεκινά με ένα heavy riff ala Rush που σε αρπάζει από τον λαιμό. Οι πενιές του Κωνσταντινίδη δεν αφήνουν περιθώριο αμφισβήτησης του κιθαριστικού του ταλέντου και το αψεγάδιαστο rhythm section των Φιλοπέλου / Μπαλτά αλλάζει τους ρυθμούς και τις διαθέσεις με χαρακτηριστική άνεση. Το εξαιρετικό Notwatch συναρπάζει με τις jazz-rock / fusion μελωδίες του, ενώ οι ψυχεδελικοί πειραματισμοί, το σαμπλάρισμα ενός παραδοσιακού τραγουδιού και το δυναμικό heavy prog φινάλε πιστοποιούν την άνεση με την οποία μπορούν να κινούνται μεταξύ διαφορετικών υφών μέσα στην ίδια τη σύνθεση. Το magnum opus του δίσκου με τον θεϊκό τίτλο A Christmas Postcard From Kim ξεκινάει με μερικές ακόμη riff-άρες με έντονο Jerry Cantrell χρώμα, ενώ κατόπιν οι επιρροές τους παρελαύνουν: heavy κιθάρες που σε σημεία είναι εντελώς metal, θεοσκότεινη ατμόσφαιρα, jazzy και trippy περάσματα, γυναικεία zeuhly φωνητικά, χορωδιακά σημεία, σύγχρονη προσέγγιση, όλα περασμένα μέσα από το προσωπικό τους φίλτρο.

Οι Mother Turtle ακούγονται ίσως για πρώτη φορά τόσο σφιχτοδεμένοι αλλά και χαλαροί ταυτόχρονα, καθώς φαίνεται πως έχουν βρει μια μοναδική χημεία μεταξύ τους. Το Three Sides To Every Story σου βγάζει την αίσθηση ότι είναι το αποτέλεσμα ατελείωτων προβών που τις ευχαριστήθηκαν με την ψυχή τους. Για τρίτη φορά λοιπόν η Μαμά Χελώνα στο προσωπικό μου top-10 της χρονιάς! Α, επίσης το κορυφαίο εξώφυλλο για φέτος.

9 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης