Mildlife – Phase

[Research Records, 2018]

Εισαγωγή: Πέτρος Παπαδογιάννης
08 / 12 / 2018

Οι εξ Αυστραλίας ορμώμενοι Mildlife, μέσα σε σχεδόν έναν χρόνο από την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ με τον τίτλο Phase κατάφεραν ουκ ολίγα σημαντικά πράγματα. Μοιράστηκαν τη σκηνή με τους ιδιαίτερα επιτυχημένους συμπατριώτες τους Tame Impala, αλλά και τους επίσης εκπληκτικούς Αυστραλούς King Gizzard and the Lizard Wizard. Καθόλου άσχημα, αν συνυπολογίσουμε και την άκρως επιτυχημένη -συχνά sold out- εγχώρια περιοδεία τους.

Η σχετική έρευνα αλίευσης πληροφοριών για τους Mildlife αποκάλυψε ότι έχουν αρκετά χρόνια στην πλάτη τους ως live μπάντα (τουλάχιστον έξι) αλλά και ότι τα μέλη τους έχουν σχεδόν μηδενική συμμετοχή σε άλλα μουσικά projects, κάτι το οποίο προσωπικά με ιντριγκάρει. Δημιουργεί μία αίσθηση ότι το τελικό αποτέλεσμα θα ακούγεται συμπαγές ως αποτέλεσμα της χημείας των μουσικών.


 

Μία σύγχρονη εκδοχή του παρελθόντος

Μέσα στα 40 λεπτά που διαρκεί το Phase, το κουαρτέτο των νεαρών ηλικιακά μουσικών καταθέτει τη δική του μουσική πρόταση και ναι, πραγματικά, τούτοι εδώ οι πιτσιρικάδες που δεν φοβούνται να πειραματιστούν, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η άγουσα του συγκροτήματος φαίνεται να είναι απλή: κιθάρα, μπάσο, αναλογικό synthesizer και φωνή.

Το εναρκτήριο, σχεδόν εννιάλεπτο The Magnificent Moon, το οποίο και επιλέχθηκε και ως single, είναι μία αποκάλυψη. Έχοντας ως βάση τη jazz, μας πηγαίνει στη δεκαετία του ‘70, εκεί οπού εκτός αυτών των ήχων υπήρχε και το funk αλλά και η disco. Μία υπέροχη κεντρική μελωδία ξετυλίγεται με τη βοήθεια του synthesizer. Τα φωνητικά είναι μειλίχια και απλώς συνοδευτικά, αλλά σε αυτό το στυλ δεν θα ταίριαζε κάτι το εξεζητημένο. Σίγουρα αυτό είναι το ιδανικό τραγούδι για την πρώτη επαφή με τους Αυστραλούς.

Το Zwango Zop που ακολουθεί είναι μία σύνθεση αφήνει το funk και τη disco να πάρουν τα ηνία και είναι ίσως η λιγότερη αγαπημένη μου από το άλμπουμ χωρίς να είναι κακή. Στο Im Blau το jazzy παίξιμο συνοδεύεται με εκπληκτικές μελωδίες και φωνητικά ρομποτικού στυλ φέρνουν στο μυαλό αβίαστα τα αντίστοιχα των Daft Punk. Moody ατμόσφαιρα, ένα psych φλάουτο εμφανίζεται απότομα αλλά κάθε άλλο παρά άγαρμπα για να δώσει τη σειρά του σε ένα πανέμορφο κιθαριστικό σόλο. Μαγική σύνθεση. Προσωπικά μιλώντας, η καλύτερη σύνθεση του Phase.

Τα Phase και Two Horizons που ακολουθούν εισάγουν ambient και kraut στοιχεία και με την space-ηλεκτρονική ατμόσφαιρα να είναι διάχυτη, αμφότερα αποπνέουν μία γλυκιά αίσθηση, ενώ το The Gloves Don’t Bite που κλείνει το δίσκο αποτελεί ουσιαστικά μία σύνοψη των διαφορετικών επιρροών του άλμπουμ.

Μέσα από τους ελεγχόμενους αυτοσχεδιασμούς επιτυγχάνονται δύο πράγματα. Αφενός το groove διατηρείται σε υψηλά επίπεδα και αφετέρου το άλμπουμ κυλάει ομοιόμορφα και ευχάριστα. Δεν ηχεί στο ελάχιστο κουραστικό, ενώ η διαυγής παραγωγή και ο όλος αναλογικός ήχος συντελεί στην ανάδειξη κάθε οργάνου, οπότε και στην ανάδειξη των σπουδαίων τεχνικών χαρακτηριστικών των μουσικών.

Οι Mildlife είναι θαρραλέοι μουσικοί που τολμούν να πειραματιστούν. Ίσως σε αυτό πλαίσιο εντάσσεται και η κίνησή τους να κυκλοφορήσουν μέσα στην χρονιά ένα EP με ηλεκτρονικές εκδοχές των τραγουδιών τους.

Το κοσμικό ταξίδι του Phase είναι ένα από τα ομορφότερα της χρονιάς. Τέσσερις καταρτισμένοι μουσικοί που μπλέκουν ευφάνταστα στο καλειδοσκόπιό τους διαφορετικές επιρροές και ήχους. Μία σύγχρονη μπάντα που ακούγεται σαν να έρχεται απευθείας από τη δεκαετία του ‘70 χωρίς ίχνος άτσαλου αναχρονισμού και επιτήδευσης.

8 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης