Mice On Stilts – Hope For A Mourning

 [Aeroplane Music Records, 2016]

mice-on-stilts-hope-for-a-mourning

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
26 / 09 / 2016

Οι Mice On Stilts είναι πολύ λογικό να προσελκύουν το ενδιαφέρον των ανοιχτόμυαλων μουσικόφιλων. Η εξάδα από το Auckland της Νέας Ζηλανδίας από τα πρώτα βήματα του σχήματος αναζητά την προσωπικότητά της πέρα από τα όρια των μουσικών ειδών. Η εκδοχή του indie / art-rock που παρουσιάζουν συντίθεται από ετερόκλητα συστατικά και το αποτέλεσμα αποτελεί μία ερμηνευτική πρόκληση για την μπάντα και μία συναισθηματική «δοκιμασία» για το κοινό.

Το φετινό “Hope For A Mourning” είναι το πρώτο full-length album μετά το “An Ocean Held Me” EP του 2013 στο οποίο φάνηκαν για πρώτη φορά οι ιδιαιτερότητες των εμπνεύσεων του Ben Morley και των υπολοίπων. Φτάνοντας στην ώρα της παρουσίασης του δίσκου, οι ακροάσεις είναι πολύ πιο απολαυστικές όταν ουσιαστικά δεν ξέρεις τι να περιμένεις.


 

Λυτρωτική μελωδικότητα

Ορισμένες φορές αδυνατώ να σταχυολογήσω τα επιμέρους χαρακτηριστικά που κάνουν ένα καλλιτεχνικό έργο να εκλαμβάνεται ως σημαντικό και συγχρόνως επιβλητικό. Μια τέτοια περίπτωση ξεπροβάλλει στο πρόσωπο των Mice On Stilts και πιο συγκεκριμένα μέσω του παρθενικού τους πλήρους διάρκειας άλμπουμ, με τίτλο “Hope For A Mourning”.

Έπειτα από την προειδοποιητική παρουσία του προ τριετίας EP τους (αν και η χρονική του διάρκεια του υλικού που εσωκλείεται εκεί μόνο… EP δεν προσδιορίζει), οι Mice On Stilts επαναδραστηριοποιούνται δισκογραφικά παραδίδοντας μια αλληλουχία αισθαντικών στιγμών. Στιγμών που τελικά καταχωρούνται στο νου και στο υποσυνείδητο του ακροατή ως επί το πλείστον ως σύνολο ή πιο ορθά, ως ένα εξαιρετικό και αληθινά συνεκτικό ηχητικό αποτέλεσμα, του οποίου ο κυρίαρχος προορισμός μοιάζει να είναι η λύτρωση και κατ’ επέκταση η κάθαρση. Δεν σου ξεκολλά λεπτό από το μυαλό αυτή η εντύπωση καθώς διασχίζεις τα σημεία του δίσκου.

Εν μέσω αναπτύξεων με ελεγχόμενη και αποτελεσματική πολυπλοκότητα, καθώς και ενορχηστρώσεων με ευάερο χώρο έκφρασης για το εκάστοτε όργανο και εν γένει για τη συνεργασία του συνόλου των οργάνων, το προκείμενο σχήμα καταθέτει έναν υπέροχο λυρισμό συντεθειμένο από οκτώ τραγούδια-ελεγείες. Το όραμα του συγκροτήματος από το Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας θεμελιώνεται και εν τέλει πραγματώνεται πάνω στη σύμπραξη των έξι μόνιμων μελών τους και των πέντε ακόμη (!), δημιουργώντας την αίσθηση ενός ποικιλόμορφου εγχειρήματος με αρκετές προεκτάσεις. Στοιχεία από τη jazz, τη δυτική folk και τη μοντέρνα κλασική μουσική, αλληλεπιδρούν με γνώμονα το συγκερασμό του προοδευτικού ροκ των ’60s και ’70s (King Crimson είστε εδώ;) με τη σύγχρονη αποτύπωση του τελευταίου σε μετά-’90s τεχνοτροπίες όπως αυτές των Radiohead και Steven Wilson (με ή δίχως τους Porcupine Tree και No-Man του). Παραδίπλα, παρίστανται και συστατικά που εντοπίζει κανείς σε αμερικάνικα σχήματα και καλλιτέχνες (δες λ.χ. Midlake, Bon Iver) που επιχείρησαν από τα ’00s μια αναβίωση του ψυχεδελικού folk ήχου της δεκαετίας του 1960 και του 1970.

Τοποθετώντας όλες τις παραπάνω υφολογικές συνιστώσες στο προσκήνιο του δίσκου και την αισθαντικότητα ως καθοδηγητή, οι Mice On Stilts ακούγονται στο μεγαλύτερο μέρος του LP τους καθηλωτικοί, ενόσω διαχειρίζονται τις εμπνεύσεις τους με συγκρατημένες εναλλαγές σε ηχητικά μοτίβα και ρυθμολογία. Το αντιλαμβάνεσαι στην οκτάλεπτη συναισθηματική εξέγερση του “Orca”, όπου ωδές από πλήκτρα παντός τύπου (προερχόμενα από synth, όργανο και πιάνο) συνδυάζονται ιδανικά τόσο με το κεντρικό riff που εκτελείται στην κιθάρα, όσο και με θέματα από τρομπέτα, βιόλα και τσέλο, με το τέμπο να καθορίζεται “εμπρηστικά” από κρουστά και μπάσο. Το εισπράττεις ακόμη πιο έντονα, όταν τους ακούς να προτάσσουν το δραματικό στίγμα της μουσικής τους εμπιστευόμενοι μια σπαρακτική επαναληπτικότητα, μα κυρίως το αλάνθαστο μελωδικό τους κριτήριο, στο κομμάτι ονόματι “Funeral”… Είναι, που κι αυτή η χροιά και γενικότερα το φωνητικό σθένος του τραγουδιστή και κιθαρίστα τους Benjamin Morley φτιάχνει στωικά μια στενή σχέση με το υποσυνείδητό μας, ξυπνώντας αυθόρμητα σκέψεις και όνειρα.

Στην αντίπερα όχθη των απόψεων, θα μπορούσε ορθώς κάποιος να καταθέσει ότι οι Νεοζηλανδοί ηχούν προβλέψιμοι κατά διαστήματα, αφού μοιάζουν να αντιδρούν μονόπλευρα μέσα στην μεγαλεπήβολη (μινόρε) μελαγχολία των συνθέσεών τους. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, είτε οι Mice On Stilts επιλέγουν αργόσυρτες εκτελέσεις (όπως στο “Monarch”) είτε φτάνουν σε κορυφώσεις ηλεκτρικών εκκενώσεων (“YHMW”), πείθουν για την ουσία, τις προθέσεις και τον προορισμό των συλλήψεών τους, που εκτός από τη λύτρωση των ιδίων προσφέρονται (μεταξύ άλλων) και για τη λύτρωση των ακροατών τους. Σε αυτή την εξέλιξη συνηγορεί κι η ικανότητά τους να δημιουργούν ιδιαίτερα και ταυτόχρονα ευκολομνημόνευτα μελωδικά σχήματα, που είναι πανταχού παρούσα σε κάθε πτυχή αυτού του κομψοτεχνήματος, το οποίο εμπνεύστηκαν για να ντεμπουτάρουν πλήρως στη δισκογραφία.  Μπείτε…

7.5 / 10

Παναγιώτης Σταθόπουλος

 

2nd opinion 

 

Η αίσθηση που αποπνέει το album και η πρώτη αυθόρμητη σκέψη μετά από κάθε ακρόαση σχετίζεται με την ειλικρίνεια των προθέσεων και τον εύθραυστο ανθρώπινο ψυχισμό πίσω από τη μουσική. Μέσα από τις χαμηλές ταχύτητες, τον ανεπιτήδευτο λυρισμό και την πλούσια (κυρίως ακουστική) ενορχήστρωση το φιλόδοξο όραμα των Mice On Stilts βρίσκει στόχο εκεί που η συντριπτική πλειοψηφία των σύγχρονων εναλλακτικών / post-rock σχημάτων αποτυγχάνει παταγωδώς στις μέρες μας. Το αποτέλεσμα είναι βαθιά μελαγχολικό, αν και εκφραστικά όχι πολύπλευρο, ειδικά στον τομέα των φωνητικών. Η ατμοσφαιρικότητα των Floyd, ο ασυμβίβαστος προοδευτισμός των King Crimson, ο ανόθευτος πειραματισμός των Kayo Dot και η αισθαντικότητα των Radiohead κυριαρχούν σε ένα κομψό μείγμα art-rock, chamber folk, post-rock και πολλών άλλων ήχων. Το επαναληπτικό μοτίβο και το κάπως προβλέψιμο δεύτερο μισό του album στερούν από τους ταλαντούχους Νεοζηλανδούς το κάτι παραπάνω.

6.5 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

By using the ProgRocks.gr website you agree to our use of cookies. ☒Accept