Methexis – Topos

[Self-released, 2018]

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας
04 / 12 / 2018

Το έργο που έχει αφήσει ο Νικήτας Κίσσονας ως μέλος των Verbal Delirium και Yianneis είναι από μόνο του ένα σημαντικό κεφάλαιο της ελληνικής progressive rock δισκογραφίας. Παρόλα αυτά, το προσωπικό του καλλιτεχνικό στίγμα έχει αποτυπωθεί στις δύο δισκογραφικές δουλειές που κυκλοφόρησε υπό τη σκέπη των Methexis. Και στις δύο αυτές δουλειές φαίνεται ξεκάθαρα η αγάπη του για το progressive rock σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις του, αλλά και το αποκρυσταλλωμένο μουσικό και στιχουργικό του όραμα. Η διαφορά είναι πως στο The Fall Of Bliss εκτέλεσε σχεδόν όλο το δίσκο μόνος του, ενώ στο Suiciety πρωτοκλασάτοι μουσικοί έλαβαν μέρος, βοηθώντας τον να κοινωνήσει καλύτερα στους ακροατές το προαναφερθέν όραμά του.

Στο Topos, το νέο του πόνημα, επιλέγει να ξαναπάρει το μεγαλύτερο μέρος της ηχογράφησης πάνω του, με τη βοήθεια του Θεόδωρου Χριστοδούλου στα τύμπανα, του Νικόλα Νικολόπουλου στο φλάουτο, του Κωνσταντίνου Κεφάλα στη τρομπέτα και του Παναγιώτης Κραμπή στο πιάνο. Αυτό όμως που θα ξαφνιάσει όσους γνώρισαν τον Νικήτα από τις δύο πρώτες του δουλειές, είναι η απουσία των φωνητικών και συνεπώς των στίχων, αφού το στιχουργικό concept ήταν βασικό στοιχείο και των δύο.


 

Η σημασία στη λεπτομέρεια

Η δημιουργία ενός instrumental album εξυπηρετεί, ανά περίπτωση, με πολύ διαφορετικό τρόπο, τις ανάγκες ενός μουσικού για έκφραση. Στην περίπτωση μας, ο Νικήτας Κίσσονας επιλέγει στον τρίτο δίσκο των Methexis, την αυστηρή μουσική σύνθεση και την προσωπική έκφραση του ενός και μοναδικού δημιουργού. Το Topos είναι ένας δίσκος που έχει από πίσω του πολλή δουλειά στον τομέα της σύνθεσης. Στα 40 λεπτά της διάρκειάς του και στα δύο μέρη που έχει χωριστεί, η δομή του φέρνει στο μυαλό πολλές αντίστοιχες περιπτώσεις της progressive rock δισκογραφίας, χωρίς ευτυχώς να θυμίζει έντονα καμιά από αυτές. Φυσικά η επιρροή από τους Camel και τον Andrew Latimer είναι αδιαμφισβήτητη, τόσο επειδή έχει περάσει στο μουσικό dna του Κίσσονα όσο και ως άμεση αναφορά σε ελάχιστα σημεία. Έτσι και αλλιώς στο Topos ερχόμαστε αντιμέτωποι με πολλούς διαφορετικούς ήχους και διαθέσεις.

Οι δύο προηγούμενες δουλειές των Methexis είχαν σημεία που έφερναν στο μυαλό soundtrack ταινίας. Εδώ λόγω και της έλλειψης στίχων αύτη η αίσθηση είναι πιο έντονη και πολλές φορές νομίζεις ότι ακούς την ηχητική επένδυση ενός ταξιδιού. Υπό αυτή την έννοια και η τρίτη δουλειά των Methexis εξυπηρετεί ένα concept, χωρίς λόγια αυτή τη φορά. Όταν θέλεις να περάσεις τον ακροατή από ένα πολυποίκιλο μουσικό ταξίδι, προφανώς και οφείλεις να τον εξοπλίσεις με μια πυξίδα για να τον καθοδηγήσει. Στο παρών έργο το ρόλο αυτής της πυξίδας παίζει η εκπληκτική σύνδεση μεταξύ των διαφορετικών θεμάτων και διαθέσεων. Η απαράμιλλη αυτή ροή αποτελεί και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα μιας ούτως ή άλλως φοβερής μουσικής πρότασης. Κάθε γωνιά του δίσκου είναι φροντισμένη στην εντέλεια της. Αυτά τα μικρά πραγματάκια και οι όμορφες λεπτομέρειες που διεγείρουν τις αισθήσεις του ακροατή, είναι εκεί. Και οι δύο συνθέσεις έχουν ξεκάθαρη πορεία και στόχο, που με το πέρας τους καταφέρουν να τον υλοποιήσουν, αφήνοντας μια αίσθηση ολοκλήρωσης. Τα συναισθήματα εναλλάσσονται αβίαστα και οι κορυφώσεις είναι πειστικότατες.

Για να φέρει σε πέρας ο Κίσσονας το μουσικό του όραμα, χρησιμοποιεί τα βασικά rock όργανα συν δύο πνευστά, το φλάουτο του Νικολόπουλου και το τη τρομπέτα του Κεφάλα. Τα παιξίματα δεν εντυπωσιάζουν τεχνικά, αφού ο βασικός τους στόχος είναι η εξυπηρέτηση της προαναφερθείσας σημασίας στη λεπτομέρεια. Κατά τη διάρκεια του album ερχόμαστε αντιμέτωποι με ήπια αλά Camel σημεία, μέχρι σκληρά σχεδόν metal ξεσπάσματα. Η βασική ταμπέλα που θα μπορούσε να μπει είναι αυτή του «συμφωνικού progressive rock», αλλά σίγουρα δεν μπορεί να περιγράψει πλήρως το Topos. Ο τρόπος που ο Κίσσονας χειρίζεται το συμφωνικό στοιχείο είναι πολύ ιδιαίτερος, προσωπικός και λεπτεπίλεπτος και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση στη σύγχρονη progressive rock σκηνή. Αυτό δεν τον εμποδίζει να μπορεί να εκφραστεί με πολλούς τρόπους, αφού αυτή τη φορά, εκτός των άλλων, εξερευνεί και την ηλεκτρονική πλευρά των 70s, όπως μας την έδωσαν οι Tangerine Dream. Τέλος παρότι όπως προείπαμε το εντυπωσιακό παίξιμο δεν υπάρχει στη λογική του δίσκου, σε κάποιες στιγμές γίνεται ξεκάθαρο πόσο καλός κιθαρίστας είναι ο Κίσσονας.

Δεν ξέρω αν το Topos αποτελεί μια παρένθεση μέσω της instrumental ιδιαιτερότητας του στη δισκογραφία των Methexis ή αν αποτελεί την αρχή ενός νέου κεφαλαίου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η διαφοροποίηση είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη, ειδικά όταν παράγει αποτελέσματα σαν αυτό. Ο Κίσσονας είναι ένας φοβερός συνθέτης και πρωτίστως ένας πραγματικός καλλιτέχνης, σε μια χώρα που με το χρόνο σπανίζει αυτό το είδος.

8.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας