Mestis – Eikasia

[Sumerian Records, 2018]

Εισαγωγή: Γιάννης Βούλγαρης
29 / 12 / 2018

Οι Mestis είναι η προσωπική μπάντα του Javier Reyes, του δεύτερου κιθαρίστα των Animals as Leaders και αυτή η είναι η δεύτερη full length κυκλοφορία τους, μετά το Polysemy του 2015. Δεν γνώριζα την ύπαρξή τους μέχρι που πήρα το δίσκο τους στα χέρια μου και ήμουν πολύ περίεργος να ακούσω τη μουσική τους διότι ο Reyes είναι ένας καταπληκτικός κιθαρίστας. Η μπάντα ιδρύθηκε από τον Reyes το 2012 και έχει κυκλοφορήσει ένα EP και έναν δίσκο, στον οποίο έπαιζε ντραμς ο Matt Gartska, επίσης των Animals as Leaders. Οικογενειακή υπόθεση δηλαδή. Στο Eikasia όμως υπάρχει αλλαγή στο line-up και αυτή τη φορά. Εδώ το μπάσο παίζει ο Joe Lester και ντραμς ο κιθαρίστας (?!?!?) Dave Timnick, αμφότεροι μέλη των Intronaut.


 

Μια μεστή και μοντέρνα jazz-meets-progressive rock κυκλοφορία

Πολλά side projects λειτουργούν ως το μέσο κυκλοφορίας τραγουδιών και ιδεών που δεν ήταν αρκετά υψηλού επιπέδου ώστε να αποτελούν μέρος της βασικής δισκογραφίας των μελών τους. Αυτόν τον φόβο είχα όταν ξεκινούσα να ακούσω το Eikasia. Ευτυχώς όμως διαψεύστηκα.

O Reyes έχει την εξυπνάδα να διαφοροποιηθεί εντελώς από το στυλ των Animals as Leaders και κατά συνέπεια από τη σύγκριση με τον Abasi. Ήδη από το πρώτο κομμάτι του δίσκου, το El Mestizo, καταλαβαίνεις ότι το όλο άκουσμα θα είναι πιο χαλαρό και αλλέγκρο. Οι Mestis παίζουν αυτή τη μοντέρνα μίξη jazz / fusion μουσικής με οκτάχορδες κιθάρες και μια latin διάθεση διάχυτη σε όλα τραγούδια. Εδώ είναι φανερό ότι ο Reyes έχει την απόλυτη ελευθερία να οδηγεί μελωδικά τα κομμάτια χωρίς το μετρικά ασφυκτικό περιβάλλον της μπάντας του και φυσικά το κιθαριστικό τείχος που χτίζει με τον Abasi. Μπορεί το fusion είναι βασικό εκφραστικό στοιχείο και η τεχνική είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο, αλλά σχεδόν όλα τα κομμάτια έχουν έχουν ένα χαρακτηριστικό smoothness που κάνει το δίσκο απαραίτητη παρέα σε μοναχικές ακροάσεις με ακουστικά. Είναι πολύ πιθανό αυτή να είναι η κιθαριστική μουσική στο μέλλον, με την κιθάρα να οδηγεί, αλλά και τους υπόλοιπους να συμπρωταγωνιστούν καθώς οι εναλλαγές του ρυθμού αποτελούν βασικό δομικό στοιχείο.

Τα κομμάτια είναι όλα μικρά σε διάρκεια και ο δίσκος κυλάει άνετα, με το Media Noche να είναι το αγαπημένο μου. Επίσης ξεχώρισα τα Sedoza και Eikasia που είναι πιο απλά και progressive rock σε σημεία, καθώς μου θύμιζαν αρκετά King Crimson. Αυτό που δεν κατάλαβα είναι το outro (Plato), όπου για περίπου 6 λεπτά μια ηλεκτρονική φωνή απαγγέλλει κάτι που στα αυτιά μου είναι ακατάληπτο. Πραγματικά δεν δίνει κάτι στον δίσκο. Αντιθέτως…

Μια πολύ ωραία κυκλοφορία, λοιπόν, από την Sumerian Records η οποία απευθύνεται κυρίως σε αυτούς που αρέσκονται στην κιθαριστική μουσική, αλλά και σε αυτούς που βρίσκουν ενδιαφέρουσα τη μουσική των μοντέρνων jazz-meets-progressive rock / metal μπαντών.

8 / 10

Γιάννης Βούλγαρης