Magic Bus – Phillip the Egg

[Self-Released, 2017]

Εισαγωγή: Θωμάς Σαρακίντσης
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
07 / 06 / 2017

Οι Magic Bus ορμώμενοι από την γραφική κωμόπολη Totnes της νοτιοδυτικής Αγγλίας, υφαίνουν την υπερκόσμια αισθητική τους με ένα μουσικό concept που ανάγεται μεταξύ των ετών 1968 έως 1973. Βάσει αυτού συνθέτουν και ηχογραφούν τον τρίτο τους δίσκο, ο οποίος διαδέχεται το προ τριετίας Transmission from Sogmore’s Garden. Το ψυχεδελικό μυθογράφημα του Tom Jones The Electric Kool-Aid Acid Test μπορεί να επιτελέσει επικουρικό ρόλο στην όλη ακρόαση καθότι η σύσταση των Magic Bus παραβάλλεται με τα έργα και τις ημέρες ενός hippie rock συγκροτήματος. Οι Βρετανοί ενσαρκώνουν την ίδια την μπάντα η οποία αποτελεί προϊόν της φαντασίας του συγγραφέα, μιμούμενοι καταστάσεις της καθημερινότητάς τους. Οι Magic Bus εγκολπώνουν την 60s West Coast ιδεολογία του χίπικου θίασου και το εξωγήινο ταξίδι αναχωρεί για τρίτη φορά προς χάριν της επιδιωκόμενης βιωματικής εμπειρίας.


 

Cosmic rays of summer

Το γεγονός ότι η σκηνή του Canterbury αποτελεί διδακτέα ύλη για κάθε έναν που αποφαίνεται ότι ακούει προοδευτικό rock, είναι εύλογο. Η μπάντα έχει ενδιατρίβει στο Canterbury prog και δή στους αγαπημένους της Gong, στους Soft Machine και στους Caravan, και δευτερευόντως στην late 60s ψυχεδέλεια των Grateful Dead, Jefferson Airplane και στους Floyd επί εποχής Barrett. Κινητήριοι μοχλοί είναι για μία ακόμα φορά το δίδυμο Paul Evans (κιθάρα, φωνητικά) και Jay Darlington (keyboards, hammond, mellotron). Την υπόλοιπη μπάντα απαρτίζουν οι Wihil Mellorz και Conor Spring ως καθοδηγητές του rhythm section (μπάσο και τύμπανα – κρουστά αντίστοιχα), ενώ ο Terence Waldstant επωμίζεται κυρίως τις lead κιθάρες. Τέλος, η Vivian-Goodwin Darke χρωματίζει περαιτέρω τον ήχο με το φλάουτό της.

Ας αποτολμήσουμε να παρακολουθήσουμε το album στην εξέλιξή του: Εν αρχή το Mystical Mountain. Πρόκειται περί ενός άρτιου προοδευτικού έπους, ενορχηστρωμένο σε «Καντερβουριανό» στυλιστικό ύφος με διακριτές hippie  / psych αναφορές όπου υφέρπει σε σημεία ένας funky ρυθμός. Το κομμάτι αυτοθεώνεται από τη μέση και έπειτα όταν και οι στίχοι εγκαταλείπουν. Το ορχηστρικό μινιμαλιστικά ονειρώδες Fading Light εισάγει τον ακροατή στο ειδυλλιακό ποίημα Trail to Canna. Εδώ ο μυούμενος ταξιδιώτης οδηγείται στο Ουράνιο Παλάτι (η Canna βρίσκεται στην Καραϊβική και σύμφωνα με τον Evans σημαίνει Sky Palace, ενώ στιχουργικά αναφέρεται στους Μάγια και δη σε μία εκ των πυραμίδων του πολιτισμού τους). Το εν λόγω μυσταγωγικό αριστούργημα παλινδρομεί μεταξύ Canterbury prog και βρετανικής ψυχεδέλειας: η χαρακτηριστική φωνή του Evans απαγγέλει ύμνους προς τη φύση εν μέσω μίας Tolkien-ικής ατμόσφαιρας, όπου οι μνημειώδεις hammond ρυθμοί του Darlington συνυπάρχουν με τις ακουστικές και τις ηλεκτρικές κιθάρες· εδώ οι Magic Bus αγγίζουν ανώτατα επίπεδα έμπνευσης. Η κοινή συνισταμένη των δύο επόμενων Zeta και Distant Future είναι το ανατολίζον στοιχείο: το πρώτο δομείται επί ενός jazzy eastern ρυθμού με τον Evans να μοιράζεται τα φωνητικά με την Darke. Τα πλήκτρα του Darlington διαστέλλουν στο άπειρο τη λυσεργική ατμόσφαιρα με το Gong και Hawkwind στοιχείο να περιφέρεται διακριτικά. Ο στίχος του Distant Future “Look to the West and you will see / Look to the East and you will know” είναι δηλωτικός του ύφους του συνενώνοντας ηχητικά τη Δύση με την Ανατολή. Ο ρυθμός επαναλαμβάνεται με τη στιβαρή μπασογραμμή του εκπληκτικού Wihil Mellorz να κλέβει τις εντυπώσεις. Το space υπόβαθρο και οι Canterbury style μελωδίες του υπέροχου ορχηστρικού psych / prog Keppler 22b καθιστούν το κομμάτι ως άκρως εθιστικό, ενώ η γαλήνη του επίσης ορχηστρικού Kalamazoo απηχεί την ομορφιά του περιβάλλοντα χώρου των Vale Studios (εκεί ηχογράφησαν το δημιούργημά τους). Το riff του έσχατου Yantra Tunnels βασίζεται στην Ozric Tentacles σχολή, με την παράλληλη εμφιλοχώρηση μίας αισθητικής που παραπέμπει σε Gong αλλά και στους νεοπαγείς Goat.

Οι Magic Buss ανοίγουν εκ νέου το κεφάλαιο του Canterbury prog, επαναπροσεγγίζοντας και εμπλουτίζοντάς το υπερβαίνοντας την ασφαλή κατεύθυνση των δύο πρώτων τους δίσκων. Δεν αναμηρυκάζουν συνθέσεις περασμένων δεκαετιών και ηχογραφούν υπό μία οιστρήλατη στιχουργική και συνθετική έμπνευση. Το επόμενο θα είναι και το ορόσημό τους, το Philip the Egg απέχει μόλις ένα βήμα. Καταγοητευμένος!

We Danced round all the Stars, Sang with the Rising Dawn and gave our Hearts to Summer.

8.5 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης

 

2η γνώμη

 

Οι Μagic Bus δεν ανήκουν στην κατηγορία μουσικών που επιφανειακά σχετίζονται με τον όρο »βιντάζ». Χτυπάνε κέντρο γεφυρώνοντας μάλιστα τις δυο πλευρές του Ατλαντικού σε ένα υπέροχο μουσικό κράμα που συνδυάζει τον 60s Aμερικάνικο ήχο τύπου Grateful Dead με το πρώιμο Canterbury prog των Caravan, Soft Machine, Khan. Τόσο στα θέματα όσο και στην ανάπτυξή τους μας εκπλήσσει ευχάριστα η άνεση με την οποία διαχειρίζονται δύο τόσο ιστορικές σχολές. Στο Phillip the Egg η ενορχήστρωση και η παραγωγή ενισχύουν και υποστηρίζουν το περιεχόμενο καθιστώντας την ακρόαση πέρα ως πέρα απολαυστική. Με κορυφαία ίσως στιγμή το Mystical Mountain και τον Darlington σε τρελά κέφια και έμπνευση στα πλήκτρα να συμπαρασέρνει την υπόλοιπη παρέα σε ατμοσφαιρικά ταξίδια, πετυχαίνουν τον στόχο τους χωρίς να ακούγονται παρωχημένοι ή φλύαροι. Αποφεύγοντας τα κλισέ που θα τους θα παγίδευαν σε μιμιτισμούς και γραφικότητες, οι Magic Bus μας προσφέρουν μια από τις πιο όμορφες μουσικές προτάσεις του 2017 με περίσσιο μεράκι και αφοσίωση σε αυτό που το συλλογικό τους ταλέντο υποδεικνύει να κάνουν.

8 / 10

Γιάννης Ζαβραδινός