Lüüp Orchestra feat. Attila Csihar @ Temple Athens, 08-02-2019

Από τον Αλέξανδρο Τοπιντζή

 

Ομολογώ ότι στο άκουσμα του εγχειρήματος της live αποτύπωσης του δίσκου Canticles of the Holy Scythe με την συμμετοχή του Attila Csihar γέμισα με τεράστιες προσδοκίες για το τελικό αποτέλεσμα. Θεωρώ ότι οι Lüüp αδικούνται από τις διαστάσεις της υπόστασής τους σε μια ακμάζουσα σκηνή. Σίγουρα το γεγονός μιας ζωντανής ενσάρκωσης ενός τόσο πολύπλοκου έργου είναι μια επιτυχία από μόνο του, αλλά ο χώρος δεν μπορεί να υποστηρίξει το εγχείρημα. Κάποια θεάματα δεν εισπράττονται κάτω από μια σκηνή ενός μικρού club σε όρθια θέση, όπως και να το κάνουμε, όσες εκπτώσεις και να δεχτούμε. Το εν λόγω θέαμα αρμόζει σε μεγαλύτερες σκηνές, σε χώρους με διαφορετική ακουστική και με καθήμενου ακροατήριο.

Το βράδυ της Παρασκευής, το Temple σχεδόν γέμισε από φίλους τόσο της προοδευτικής μουσικής αλλά κυρίως από όσους γοητεύτηκαν από την συμμετοχή του Attila Csihar. Αυτή η διάκριση έγινε εύκολα αντιληπτή από την ανταπόκριση που είχε η διασκευή του Freezing Moon των Mayhem στο τέλος της setlist. Όμως το κύριο θέμα ήταν με διαφορά το πρώτο μέρος, όπου και παρουσιάστηκε στην ολότητα του το άλμπουμ Canticles of the Holy Scythe. Η ολιγομελής ορχήστρα του Στέλιου Ρωμαλιάδη ανάμεσα σε έναν ζωγράφο που σχεδίαζε μια γροτέσκα φιγούρα σε live μετάδοση στο backdrop και ενός πολυφωνικού τρίο στα φωνητικά, ξεκίνησε με το Γιατί Είναι Μαύρα Τα Βουνά σε μια εκτέλεση εξαιρετική. Και θα μπορούσαμε να μιλάμε για το απόλυτο highlight της βραδιάς, αν δεν μας κατακεραύνωνε η απόδοση της κολεκτίβας στην αμέσως επόμενη σύνθεση 9°​=​2° (Κόγξ ὀμ Πὰξ), όπου η Σοφία Σαρρή σχεδόν μας μετέφερε στις απόκοσμες αίθουσες των Ελευσίνιων Μυστηρίων με την φωνή της.

Και κάπου εκεί στο πλάνο εισέρχεται ο Attila Csihar και μοιραία ο προβολέας της προσοχής μας πέφτει πάνω του. Θεατρικός, με γνώση της μυστικιστικής προσέγγισης της μουσικής που καλείται να ερμηνεύσει, αποδεικνύει εύκολα για ποιον λόγο θεωρείται ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης. Και μέχρι την ολοκλήρωση του πρώτου μέρους η παρουσία του αποτελεί μια ακόμα πτυχή μιας αρτιότατης οπτικοακουστικής απόδοσης ενός δομημένου έργου. Με την ολοκλήρωση του 3OHA (Mors Consolatrix) για μένα το live έχει ολοκληρωθεί και ένιωσα γεμάτος από την μουσική και κυρίως από το όραμα του καλλιτέχνη που συνέθεσε τον δίσκο: του Στέλιου Ρωμαλιάδη.

Αντίθετα, το δεύτερο μέρος, με τους αυτοσχεδιασμούς της ορχήστρας και του διδύμου Σαρρή – Αttila στα φωνητικά, με άφησε εντελώς αδιάφορο. Και όσο ανοικτός θεωρώ ότι είμαι στην avante garde επιλογή ήχων και εικόνων, επιμένω να θεωρώ ότι η έλλειψη της ελάχιστης δομής σε μια εκτέλεση δεν προσδίδει απολύτως κανένα νόημα για τον μέσο ακροατή η παρουσία του σε αυτή την αυτοσχεδιαστική διαδικασία.

Οι Lüüp του Στέλιου Ρωμαλιάδη αποτελούν μια σημαντική υπόθεση για την ελληνική μουσική και δεν πρέπει να χαθούν υπό το βάρους του underground. Περιμένω να πέσει φως πάνω σε αυτή την προσπάθεια, να μεγαλώσουν οι παραγωγές, να ενδιαφερθούν ατζέντηδες και μανατζαραίοι, να κινητοποιηθούν πολιτισμικοί φορείς και ιδιωτικές πρωτοβουλίες, ώστε το όραμα του μουσικού αυτού να μην μείνει στο σκοτάδι που τόσο αγαπά.

 

Φωτογραφίες: Γιώργος Αλιμήσης