Lüüp – Canticles of the Holy Scythe

[I, Voidhanger, 2017]

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας
Μετάφραση: Β. Χριστοδούλου, Δ. Kαλτσάς
14 / 11 / 2017

Ο Στέλιος Ρωμαλιάδης μας έχει δώσει μέχρι σήμερα, υπό τη σκέπη των Lüüp, δύο πολύ ιδιαίτερες κυκλοφορίες. Το Distress Signal Code (2008) και το Meadow Rituals (2011) είναι δύο δίσκοι με διαφορετικές προθέσεις, αλλά με σαφέστατη την υπογραφή του συνθέτη τους. Η τάση προς τη μουσική δωματίου, η εκτεταμένη χρήση πνευστών και εγχόρδων, όπως και η συμμετοχή πολλών διαφορετικών μουσικών, προεξέχοντος του David Jackson των Van Der Graaf Generator, είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά των Lüüp (ιδιαίτερα στο Meadow Rituals). Μετά από έξι χρόνια η επιστροφή τους στη δισκογραφία τους θέλει και πάλι διαφοροποιημένους. Το Canticles of the Holy Scythe από το εξώφυλλο αλλά και από τη θεματολογία του φανερώνει τις προθέσεις του Ρωμαλιάδη για μια πιο σκοτεινή προσέγγιση. Η συμμετοχή του Σάκη Τόλη (Rotting Christ) και του Aldrahn (Dødheimsgard, Thorns, The Deathtrip) συνεπικουρεί προς αυτή την κατεύθυνση.


 

Τα Μυστήρια του Θανάτου

Η πρώτη φορά που έπεσα πάνω στους Lüüp ήταν όταν ένας φίλος με ενημέρωσε για ένα Pleq / Lüüp EP που μόλις είχε κυκλοφορήσει. Άρα πρέπει να ήταν το 2012. Ή το 2013. Σε κάθε περίπτωση μου φάνηκε ενδιαφέρον ότι είχαν ήδη βγάλει δύο δίσκους στη Musea και κατάλαβα ότι πρέπει να τους ακούσω προσεκτικά. Δεν θυμάμαι τι και γιατί ακριβώς, αλλά δεν εντυπωσιάστηκα, αλλά θυμάμαι ότι το Meadow Rituals του 2011 μου άρεσε περισσότερο από το Distress Signal Code του 2008. Τους κράτησα όμως στα υπ’όψιν και στο κεφάλι μου τους χαρακτήρισα σαν ένα ελπιδοφόρο συγκρότημα οπότε όταν έμαθα ότι κυκλοφορούν νέο άλμπουμ φυσικά ενθουσιάστηκα. Canticles of the Holy Scythe λοιπόν.

Πατάω play. ‘Εξι νέα κομμάτια με περιμένουν και το Γιατί είναι Μαύρα τα Βουνά (Why are the Mountains Black) δίνει την εκκίνηση. Πρόκειται για ένα παραδοσιακό ελληνικό μοιρολόι, ένα τραγούδι του Χάρου το οποίο δεν συναντάται αποκλειστικά σε μία συγκεκριμένη περιοχή αλλά σε όλη την Ελλάδα μέσα από πολλές εκδόσεις και παραλλαγές. Πρόκειται για ένα κεφάτο ξεκίνημα το οποίο σκιαγραφεί το αναπόφευκτο του Θανάτου και την υπενθύμιση ότι οι άνθρωποι είμαστε απροστάτευτοι απέναντί του, οπότε τι καλύτερο από το να τραγουδήσουμε ένα άσμα για το Χάρο; Χρειάζεται μόνο ένα πιάνο, ένα σαντούρι και τρεις πενθούσες στα πρόσωπα των Άννας Λινάρδου, Σοφίας Σαρρή και Ξένιας Ροδοθεάτου. Μουσικά έχει περισσότερο να κάνει με τη Musica Ricercata ή τα Mysteries of the Μacabre του Ligeti παρά με οποιαδήποτε δημοτική φόρμα, παρ’όλο που επιδεικνύει ένα πλήθος παραδοσιακών αναφορών (με αφετηρία την Ήπειρο) οι οποίες όμως προοδευτικά απομακρύνονται προς αυτό που ο ιθύνων νους Στέλιος Ρωμαλιάδης είχε κατά νου. Η προσεκτική χρήση των δυσαρμονιών, η πολυφωνία και οι αλλαγές στη μελωδία δίνουν το έναυσμα για το υπόλοιπο άλμπουμ. Είναι στοιχειωμένο, αμείλικτο, δύσκολο και δεν συγχωρεί. Σαν τον Θάνατο.

Κατερχόμαστε. Το άλμπουμ γίνεται όλο και πιο δυσοίωνο όσο προχωράμε ενώ κάνει μία στροφή προς το μυστικισμό και τον αποκρυφισμό. Το 9°=2° (Κόγξ ὀμ Πὰξ) είναι μία άμεση αναφορά στα Ελευσίνια μυστήρια με βάση το αποδιδόμενο αν και επίμαχο νόημα που προσέδωσε ο Johannes Merseus στη φράση Κόγξ ὀμ Πὰξ. Το τραγούδι κυριαρχείται από βιολοντσέλα και φαγκότο τα οποία προσδίδουν μία ambient αυρά, πριν ξεχυθεί ολοκληρωτικά. Δεν είναι μακριά από τις πρώτες δουλειές των Univers Zero και Art Zoyd ενώ είναι το ιδανικό πάτημα για την ιεροφάντη Σοφία Σαρρή και τις αλα Diamanda Galas φρενήρεις και μαυρομεταλλικές προσευχές της. Το επόμενο είναι το Greater Holy Assembly (Ha Idra Rabba Qadisha) το οποίο μετακινεί το αποκρυφιστικό μας ενδιαφέρον προς τους ιουδαϊκούς κόσμους της Kabbalah και οι επικλήσεις συνεχίζονται, αυτή τη φορά από τον ίδιο τον Σάκη Τόλη των Rotting Christ. Με διαφορά το πιο ενοχλητικό κομμάτι του δίσκου, είναι βασικά σκοτεινό ambient το οποίο μου θυμίζει κάτι από τους επίσης Έλληνες Mohammad και το chamber doom τους αλλά και το Konx om Pax του Giacinto Scelsi. Τέσσερα βιολοντσέλα, κρουστά, μικροτονικότητα, ή ίσως διαφορετικά συγκερασμένα συστήματα που παίζουν ταυτόχρονα ώστε να δημιουργούν ένταση και περισσότερη ένταση και ένας μανιακός, πυρετώδης, απειλητικός Σάκης Τόλης, μεταμορφώνονται σε τρομακτικά οδυνηρή ενέργεια.

Σε αυτό το σημείο θα χρειαζόμουν ένα διάλειμμα και αυτό έρχεται με το Noctivagus (Apparition of Death), το οποίο είναι περισσότερο μία ανησυχητική ηρεμία πριν την καταιγίδα παρά ένα διάλειμμα. Μας προφητεύει τον ερχομό του Θανάτου και μεταλλάσσει τη διάθεση σε αυτή της προσμονής. Τι ήχο έχει αυτό; ρωτάς. Πιστεύω πως οι επιρροές εδώ έρχονται από τη Sonata del Diavolo του Ταρτίνι ή το Chant Funèbre του Huybrechts, αν μου επιτρέπεται η σύγκριση. Η εκτέλεση έγινε από τα Ghost Woodwinds όπου δεν θα εντυπωσιαζόμουν αν μάθαινα ότι είναι παιγμένα όλα από τον Στέλιο Ρωμαλιάδη, ενώ πιστεύω ότι τα όργανα που ακούγονται εδώ είναι όμποε ή αγγλικό κόρνο, φαγκότο, φλάουτο, πιθανά μπάσο κλαρινέτο και ίσως ευφώνιο. Όλα αυτά για να καλωσορίσουμε τον Θάνατο στο Stibium (Triumph of Death) όπως παίζεται από τον Bjørn “Aldrahn” Dencker των Dødheimsgard. Το σύνολο εδώ περιλαμβάνει κοντραμπάσο, δύο βιόλες, φαγκότο και φλάουτο, όλα διευθυνόμενα να απεικονίσουν την οδύνη που φέρνει ο Θάνατος… που φέρνει ο Aldrahn. Το τέλος φέρνει την κάθαρση και είναι απόλυτο, μεγαλειώδες αλλά και μινιμαλιστικό και έντονο όπως το υπόλοιπο άλμπουμ μέχρι τώρα. Ο δίσκος τελειώνει έπειτα από μόνο 35 λεπτά με το Зона (Mors Consolatrix), πιθανότατα σηματοδοτώντας τη φάση του θρήνου. Ένα ιδανικό κλείσιμο που μας φέρνει πίσω στην αρχή του κύκλου του θανάτου χρησιμοποιώντας ένα πειραγμένο πιάνο και τα φωνητικά της Άννας Λινάρδου.

Μπορεί κάποιος να καταλάβει από την αρχή ότι πρόκειται περί δύσκολου και απρόσβατου άλμπουμ. Η έννοια του καθολικού, αναπόδραστου και τελικά ατομικού θανάτου δεν είναι εύκολη προς αποδοχή και αυτό ακριβώς καταφέρνουν οι Lüüp  στο Canticles…: να αποδώσουν μουσικά και λυρικά με τι ομοιάζει έξω από κάθε ρομαντισμό. Το άλμα που κάνει ο Στελιος Ρωμαλιάδης είναι τεράστιο και απροσδόκητο κατά τη γνώμη μου. Μίλησα για την ατομικότητα στο θάνατο – κατά το ότι ο καθένας τελικά θα τον βιώσει μόνος του και ακριβώς γι’αυτό θα του πρότεινα (του καθενός) να ακούσει το άλμπουμ πρώτα με ακουστικά, μόνος του. Το άκουσα με τέρμα τα ηχεία και είχε τρομακτικό αποτέλεσμα (κυρίως για τους γείτονες). Τέλος, νομίζω ότι το Canticles of the Holy Scythe είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό άλμπουμ για την πειραματική ελληνική μουσική και τη μουσική εν γένει και θα παρότρυνα όλους τους λάτρεις της μουσικής να μπουν στον κόσμο του.

9 / 10

Βαγγέλης Χριστοδούλου

 

2η γνώμη

 

Το Canticles of the Holy Scythe είναι ένα πολύ ιδιαίτερο και σκοτεινό album chamber μουσικής, αρκούντως πολυποίκιλο παρά τον κοινό χαρακτήρα των συνθέσεων. Ο δίσκος ανοίγει εντυπωσιακά με την avant-prog μελοποίηση του παραδοσιακού Γιατί Είναι Μαύρα τα Βουνά. Ακολουθεί το 9°=2° με τα φοβερά φωνητικά της Σοφίας Σαρρή, μια chamber black metal ελεγεία και σαφέστατα η κορυφαία στιγμή εδώ. Το The Greater Holy Assembly θα μπορούσε να ένα ενδιαφέρον chamber drone κομμάτι, αν δεν επισκιαζόταν από τα κάκιστα και εκτός τόπου και χρόνου φωνητικά του Σάκη Τόλη, τα οποία ρίχνουν στο ναδίρ την κατά τα άλλα υψηλή αισθητική στάθμη του δίσκου. Τα Noctivagus και Stibium αποτελούν ένα πολύ φροντισμένο και καλαίσθητο tribute στους Devil Doll, με τον Aldrahn να κάνει σαφέστατη την επιρροή που είχε ο Mr. Doctor στη μέχρι τώρα πορεία του. Το γλυκό ambient του Зона επαναφέρει τον ακροατή από το τεταμένο κλίμα του υπόλοιπου δίσκου στην κανονικότητα. Λάτρεις της σκοτεινής και εκλεπτυσμένης μουσικής ανεξαρτήτου είδους, οφείλουν να δώσουν μια ευκαιρία εδώ.

7.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας

By using the ProgRocks.gr website you agree to our use of cookies. ☒Accept