Lucy in Blue – In Flight

[Karisma Records, 2019]

Εισαγωγή: Θωμάς Σαρακίντσης
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
24 / 07 / 2019

Η περίπτωση των Ισλανδών προέκυψε στην προσπάθεια να ανακαλυφθούν δίσκοι των τελευταίων ετών οι οποίοι διέλαθαν της προσοχής του γράφοντος. Το ντεμπούτο τους πέρασε απαρατήρητο, οπότε μία υποτυπώδης εισαγωγή στα μέχρι τώρα πεπραγμένα της νεοφανούς μπάντας είναι πρόδηλη. Οι Lucy In Blue με έδρα το Reykjavík ιδρύθηκαν το 2013 και οι όποιες πληροφορίες συλλέχθηκαν πριν από οποιαδήποτε απόπειρα επισταμένης ακρόασης, είναι ότι οι οι Ισλανδοί κινούνται σε ένα υβριδικό ψυχεδελο-prog ύφος με ευθείες αναφορές στα early ’70s. Το κουαρτέτο των Lucy In Blue, όνομα που προδίδει αγγλοσαξoνικές επιδράσεις, απασχόλησε το βαθύ underground με το παρθενικό τους album το 2016 καθώς και μέσω των πολυσυζητημένων ζωντανών τους εμφανίσεων.


 

There is still hope in this sorrowful shore

Το εξώφυλλο παραβάλλει τις καλλιτεχνικές προθέσεις και διαθέσεις της μπάντας. Οι μπλε, οι λευκές και οι γκριζωπές αποχρώσεις καθρεφτίζουν αυτό με το οποία θα έρθει καταρχήν αντιμέτωπος ο ακροατής: μια βαθιά ριζωμένη νοσταλγία και μία πεπλοφόρος μελαγχολία περιβάλλει τον συνθετικό οίστρο των Ισλανδών.

Το Alight Pt. 1 εισάγει με ακρίβεια τον ακροατή στο περιεχόμενο του In Flight: μουντό tempo, η καταχνιά να συνδιαλέγεται με τη νοσταλγία, ποιητική διάθεση και υπέροχες διπλές φωνητικές μελωδίες. Αυτά είναι εν ολίγοις και τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν γενικότερα το δίσκο. Στο Alight Pt. 2 οι Ισλανδοί μάς γνωστοποιούν και τη heavy πλευρά τους συγκεραίνοντάς την με μία ανατολίζουσα Set the Controls for the Heart of the Sun δομή σύνθεσης, όπου ο λυρισμός, τα trippy κιθαριστικά solos και τα keyboards -τα οποία εντείνουν την γκριζωπή αλλά αιθέρια ατμόσφαιρα- συνυπάρχουν αρμονικά. Το Respire αποτελεί το ένα από τα δύο αριστουργήματα του In Flight και μία από τις καλύτερες συνθέσεις της χρονιάς έως τώρα. Ένα ομιχλώδες πέπλο ενδύει τον πολυλατρεμένο ήχο του mellotron καθώς δεσπόζει μία επιβλητική, επαναλαμβανόμενη μπασογραμμή, ενώ η φωνητική αρμονία σε συνδυασμό με τους ποιητικούς στίχους και το σπαρακτικό σόλο ανάγουν το τραγούδι σε πολύ υψηλό επίπεδο. Το Matricide προωθήθηκε ως το single του δίσκου και βασίζεται σε ένα εύληπτο heavy riff ’70s αισθητικής. Το ένα εκ των δύο συνεχόμενων ορχηστρικών συνθέσεων είναι το Nùverandi το οποίο αποτελεί μία ελεγεία Floyd-ικού θρήνου με έμμεσες αναφορές στους Porcupine Tree ή ακόμη και στους Riverside. Το Tempest είναι το πιο δαιδαλώδες κομμάτι του In Flight, μία σύνθεση που επιβεβαιώνει μερικώς τον prog χαρακτηρισμό που τους έχει προσαφθεί. Το φερώνυμο αριστούργημα, το δεύτερο του δίσκου, είναι μία αποθέωση στην εσωστρέφεια: θλίψη, πόνος, μελαγχολία αλλά και ρανίδες ελπίδας συνυφαίνονται αρμονικά και συνθέτουν ένα μελίρρυτο άσμα. Το ταξίδι ολοκληρώνεται με το τρίλεπτο On Ground κινούμενο σε ύφος πανομοιότυπο με τις συνθέσεις που προηγήθηκαν.

Αυτό που συνάγεται από τα πρώτα ακούσματα είναι ότι θρυαλλίδα των Lucy In Blue για να οικοδομήσουν ύφος και αισθητική είναι οι Pink Floyd όλων σχεδόν των φάσεών τους, αλλά κυρίως μέχρι τα mid ’70s. Οι επίγονοί τους (πρώιμοι Porcupine Tree, Riverside του Shrine of New Generation Slaves και του Love, Fear and the Time Machine) όπως και οι mellow στιγμές του βρετανικού ’70s prog φιλτράρονται μέσω της βασικής επιρροής τους.

Παρόλο που αφήνεται η εντύπωση ότι υφίστανται τάσεις tribute, διαπιστώνεται ότι έχουν καταβάλλει μία εργώδη προσπάθεια για να φθάσουν σε αυτό το πάρα πολύ καλό αποτέλεσμα και αυτό επιτυγχάνεται και μέσα από τη δική τους καλλιτεχνική ιδιαιτερότητα. Ο τόπος καταγωγής τους σε συνάρτηση με τα ακούσματά τους έχουν συμβάλλει στην οικοδόμηση μίας μουσικής προτάσης που ναι μεν έχει ως δρομοδείκτη την αναβίωση παλαιών τρόπων (επιρροές, παραγωγή, ύφος) χωρίς να κομίζει κάτι το καινούριο, αυτό από την άλλη επιτυγχάνεται με τίμιο και δημιουργικό τρόπο. Το In Flight έχει διακυμάνσεις, περιλαμβάνει δηλαδή συνθέσεις που θα γοητεύσουν αλλά και λιγότερο καλά κομμάτια. Είναι βέβαιο ότι ο δίσκος θα τους κάνει πιο δημοφιλής και η πρόσφατη εμφάνισή τους στο Roadburn Festival έπαιξε σίγουρα ρόλο σε αυτό. Κοντολογίς, οι Lucy in Blue παράγουν έμπλεη συναισθημάτων μουσική που αφορούν την ανθρώπινη υπόσταση. Εξάλλου αυτό δεν είναι το ζητούμενο στην τέχνη;

8 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης

 

2η γνώμη

 

Ο δεύτερος δίσκος των τεσσάρων νεαρών Ισλανδών που κυκλοφόρησε από την αγαπημένη Karisma είναι απλά αδύνατον να περάσει απαρατήρητο όπως το προ τριών ετών ντεμπούτο τους. Το In Flight κατηγοριοποιείται δίχως αμφιβολία στη σύγχρονη νοσταλγική αναβίωση του πρώτου μισού των 70s, αν και μια πιο ακριβής τοποθέτηση τους βρίσκει στο σημείο τομής κατά τη μετάβαση από την ψυχεδέλεια στο progressive rock με το βάρος να βρίσκεται στο δεύτερο, αλλά με τα κύρια εκφραστικά στοιχεία, όπως τα φωνητικά και η αργόσυρτη ατμοσφαιρική ανάπτυξη να βασίζονται στη βρετανική σκηνή της περιόδου 1969-71. Ειδικά στα σημεία αυτά η επιρροή των Floyd είναι εντονότατη, γεγονός που δικαιολογημένα θα ενοχλούσε αν το συνθετικό επίπεδο των κομματιών δεν ήταν τόσο υψηλό (π.χ. Alight Pt. 1, 2, Respire, Nùverandi, In Flight). Ακούγοντας το In Flight διερωτάται κανείς πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει αυτή η μπάντα στο μέλλον. Το μόνο βέβαιο είναι πως σήμερα οι Lucy In Blue αξίζουν το ενδιαφέρον κάθε λάτρη του retro-prog ήχου.

8 / 10

Δημήτρης Καλτσάς