Leprous – Pitfalls

[InsideOut, 2019]

Εισαγωγή: Πάνος Παπάζογλου
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας

Μέσα σε μια δεκαετία ευρηματικής δημιουργικότητας, συνεχούς δισκογραφικής παρουσίας και αυξανόμενης δημοφιλίας, η καταξίωση είναι για τους Νορβηγούς Leprous μια ευτυχής κατάληξη που τους οδηγεί σε διαρκώς νέα μονοπάτια, να διηγούνται τις ιστορίες τους και να ξεδιπλώνουν την Τέχνη τους. Μια Τέχνη, η οποία δε δείχνει να συμβιβάζεται με τίποτα και να ακολουθεί την ασφάλεια της επανάληψης, αλλά αντιθέτως να επανεφεύρει νέες εκφραστικές επωδούς. Οι Leprous είναι οι σύγχρονοι πρωταγωνιστές μιας προοδευτικής τάσης, η οποία αντί να μένει στάσιμη στα πρέπει που ορίζει το Progressive σαν ιδίωμα, την αποδομούν και την αναδημιουργούν. Αυτή η αποδόμηση που επιτυγχάνουν οι Νορβηγοί, είναι η επιτομή του προοδευτικού στη  μουσική της μεταμοντέρνας εποχής. Και τους αξίζει ο τίτλος των ηγετών.


 

Αμφισβήτηση ορίων και κανόνων που θέτουν τα ιδιώματα

Οι Leprous προτείνουν ακομπλεξάριστα ολίγη (και περισσότερη) pop, ως τη νέα προοδευτική έκφανση του σύγχρονου prog. Είχε προηγηθεί η ειλικρινής δήλωση του τραγουδιστή και πληκτρά (αλλά και ηγέτη) των Νορβηγών, ότι το προηγούμενο διάστημα, μετά το εξαιρετικό Malina, ήταν πολύ δύσκολο σε προσωπικό επίπεδο για τον ίδιο, καθώς είχε να παλέψει με καταστάσεις που μαστίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες και υποβαθμίζουν την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη. Άγχος, κατάθλιψη και ψυχολογικά προβλήματα οδήγησαν τον Einar Solberg σε μια εκ βαθέως αναζήτηση και κατά κάποιο τρόπο το Pitfalls λειτουργεί σαν μια ψυχοθεραπευτική εμπειρία, η οποία τον οδήγησε σε καθαρτικά αποτελέσματα μέσα από τη δημιουργική διαδικασία. Επομένως, στιχουργικά, αλλά και ηχητικά το αποτέλεσμα βρίθει ενός έντονου προσωπικού στίγματος που αφήνεται από τις βιωματικές εμπειρίες που καταθέτει ο Einar. Κάτι που έτσι και αλλιώς στους Leprous είναι πάντα προφανές από τις μοναδικές ερμηνευτικές του ικανότητες, αντιληπτές από το ντεμπούτο τους κιόλας.
Επομένως, η κατεύθυνση του άλμπουμ, όπως πάντα προσπαθούν να τονίσουν και οι ίδιοι με κάθε νέα τους κυκλοφορία, είναι τελείως διαφορετική από τα ήδη κεκτημένα. Και δεν είναι μόνο οι στροφές και τα κοιτάγματα που είχαν ήδη πραγματοποιήσει και παλιότερα προς μια art-pop κατεύθυνση, είναι και οι εκ νέου λαβυρινθώδεις συνθέσεις που κτίζουν με μια πιο μινιμαλιστική τάση. Και αυτό γίνεται εμφανές σε κομμάτια σαν το Distant Bells και το εκπληκτικό του σταδιακό κτίσιμο μέχρι το εκρηκτικό του φινάλε, αλλά και στο At the Bottom. Και μπορεί οι ίδιοι οι Leprous να κυκλοφόρησαν πρώτα κομμάτια σαν το Below και το Alleviate, ώστε να προετοιμάσουν το κοινό τους για την πλεύση τους προς τελείως διαφορετικά προοδευτικά λιμάνια, αλλά παρόλα αυτά, ο δίσκος είναι τόσο πλούσιος σε ήχους και συναισθήματα κατά τη διάρκεια της ροής του, που έρχεται το The Sky Is Red και κλείνει με τελείως διαφορετικές διαθέσεις (βασικά τι γίνεται εκεί;). Η τάση για πειραματισμό είναι πάντα παρούσα, οι επιρροές από Radiohead, Massive Attack εντάσσονται ακόμα πιο μαεστρικά στον ήχο τους και φυσικά οι πιο prog στιγμές τους είναι εκεί, δίπλα στις περισσότερες pop απολήξεις. Και αυτό που καταφέρνουν οι Leprous δεν αφορά τη δήθεν απενοχοποίηση των ποπ ηχοχρωμάτων,σε συνδυασμό με την έλλειψη κιθαριστικών riffs, αλλά η δημιουργία ενός νέου prog υβριδίου το οποίο βασίζεται πάντα στη μελωδική απόχρωση και τον πρωταγωνιστικό ρόλο της φωνής του Einar, και οδηγεί τον ήχο τους σε νέες εξερευνήσεις που ούτε και οι ίδιοι δεν ξέρουν πού θα οδηγήσουν. Για παράδειγμα, υπάρχει το I Lose Hope και το Alleviate, τα οποία είναι κομμάτια που δεν έχουν καμία σχέση με οποιοδήποτε κομμάτι του Malina που προηγήθηκε, αλλά ακούγονται τόσο δικά τους κομμάτια, όσο για παράδειγμα και το From the Flame από το εν λόγω άλμπουμ ή το The Valley από το Coal. Άλλο συγκρότημα, ίδιο πάθος για δημιουργία.
Το Pitfalls φαίνεται να εξελίσσεται σε δύο διαφορετικές ενότητες αλλά χωρίς να χάνει τη θεματική του ομοιογένεια και τη γενικότερη ατμοσφαιρική του διάθεση, με το At the Bottom να αποτελεί τον συνδετικό κρίκο των δύο μερών. Στο πρώτο μισό κυριαρχούν κάπως πιο απλοϊκές φόρμες, με τη φωνή του Einar, τα πλήκτρα και τις μπασογραμμές να βρίσκονται στο επίκεντρο, ενώ στο δεύτερο οι κιθάρες αρχίζουν να δημιουργούν τις συνθήκες εκείνες, ώστε να λάμψει ο drummer Baard Kolstad, ο οποίος όπου χρειάζεται να ξεσαλώσει γίνεται αντιληπτός και επανασυστήνει τους Leprous των προηγούμενων δύο δίσκων.
Συνολικά, το άλμπουμ χαρακτηρίζεται από μια μελαγχολική ατμόσφαιρα, ενώ τα αγχώδη, κλειστοφοβικά ορχηστρικά περάσματα που περιτρέχουν τις συνθέσεις, αναδεικνύουν την εσωστρέφεια και την έντονη ψυχολογική διάθεση του δημιουργού. Υπό αυτές τις συνθήκες, τα έγχορδα επανεμφανίζονται και εμπλουτίζουν τα κομμάτια μαζί με τα ηλεκτρονικά ντραμς σε πολλά σημεία. Οι Leprous καταφέρνουν με κάθε τους δισκογραφική πρόταση να ανανεώνουν τις προσδοκίες και τις φιλοδοξίες τους απέναντι στο «προοδευτικό» σαν στάση και όχι σαν ιδίωμα. Το Pitfalls είναι ένα τολμηρό βήμα προς μια κατεύθυνση, την οποία οι Νορβηγοί την ορίζουν, δεν την ακολουθούν.

9 / 10

Πάνος Παπάζογλου

 

2η γνώμη

 

Αφού εκφράσω την απόλυτη ικανοποίηση μου για την στάση των Leprous να μην κινηθούν στην ασφαλή περιοχή που οι ίδιοι δημιούργησαν με τους τελευταίους δίσκους τους οφείλω να παραδεχτώ ότι τα κατάφεραν τέλεια στο να επεκτείνουν τον ήχο τους σε πεδία αρκετά πιο δυσπρόσιτα για τους prog metal μουσικούς, χωρίς να χαθεί ούτε γραμμάριο από τον χαρακτήρα τους. Το Pitfalls είναι ένα σκοτεινό προοδευτικό rock σύνολο συνθέσεων με ξεκάθαρα pop μελωδίες, με αδιανόητα εμπλουτισμένες ενορχηστρώσεις και κυρίως με πειστικές συνθέσεις. Ο μελoδραματικός τόνος των Leprous αποτελεί τεράστια παγίδα για πολλά groups που προσπαθούν να παίξουν σε αυτό το γήπεδο. Και κάπου εδώ εισέρχεται ο παράγοντας της φωνής του Einar Solberg, όπου με ερμηνείες σε τραγούδια όπως το Below ή το Distant Bells διαλύει κάθε αμφισβήτηση για το ποιος είναι ο νέος frontman star στην ευρωπαϊκή rock σκηνή. Και ίσως το σκεπτικό να πηγαίνει λίγο μακρυά, σε σχέση με το stardom, όμως οι πωλήσεις και τα συνεχή sold out στην headlining περιοδεία των Leprous, υποδεικνύουν αυτό ακριβώς.

Μια δεύτερη ανάγνωση της εξέλιξης του ήχου των Νορβηγών, θα μπορούσε να εντοπίσει αδυναμίες σε συνθέσεις όπως τα Observe the Train ή Alleviate, κυρίως ελέω της ευκολίας που με την οποία μας παραδίδουν ένα κουπλέ ή ένα ρεφραίν και αυτό έχει απόλυτη σχέση με την στόχευση μιας απλοϊκής δομής η οποία εν προκειμένω είναι ξεκάθαρα ένα λιγότερο εκπαιδευμένο κοινό. Η μεγάλη νίκη των Leprous στο Pitfalls είναι ότι πέτυχαν να κάνουν την μουσική τους πιο άμεση χωρίς να γίνει ταυτόχρονα φτηνή. Και γι’ αυτό τους βγάζουμε το καπέλο.

8.5 / 10

Αλέξανδρος Τοπιντζής