Leprous – Malina

[InsideOut, 2017]

Εισαγωγή: Τάσος Ποιμενίδης
Μετάφραση: A. Mαντάς, Θ. Πάτσος
02 / 09 / 2017

Οι Leprous δεν χρειάζονται πλέον και πολλές συστάσεις. Εδώ και πέντε-έξι χρόνια αποτελούν ένα από τα πιο ελπιδοφόρα και πρωτοπόρα σχήματα της progressive metal σκηνής, με διαρκή και συνεχόμενη έμπνευση, διάθεση για πειραματισμό και απόλυτα προσωπικό ήχο. Η δημοτικότητά τους είναι διαρκώς αυξανόμενη σε όλη την Ευρώπη και ειδικότερα στην Ελλάδα διατηρούν πολλούς φίλους. Δύο χρόνια και μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία του εξαιρετικού The Congregation (οι κριτικές μας εδώ) επιστρέφουν με τον έκτο δίσκο τους και τέταρτο συνεχόμενο με την Inside Out.


 

Αν οι συνθέσεις είχαν χρώμα θα ήταν το μωβ του Raspberry

Όταν πέρυσι προς το φθινόπωρο ακούστηκε πως οι Leprous θα επέστρεφαν μέσα στο 2017 με καινούριο δίσκο ο γραφών, όπως και πολλοί φίλοι του συγκροτήματος, αναρωτιόταν μήπως ήταν μια τρόπον τινά βιαστική κίνηση ώστε απλά να παραμείνουν στο προσκήνιο και να διατηρήσουν την γνησίως αύξουσα δυναμική που επέδειξαν στους τρεις προηγούμενους δίσκους. Ο φόβος ήταν σαφής και βάσιμος, μιας και έχουμε διαπιστώσει πολλάκις τι συμβαίνει στα συγκροτήματα που έχουν το πρόγραμμα «κάθε δύο χρόνια δίσκος και ενδιάμεσα όσο πιο πολλές περιοδείες μπορούμε».

Οι αμφιβολίες μου προσωπικά διαλύθηκαν με το άκουσμα του πρώτου single που κυκλοφόρησαν, το fan favourite πλέον From the Flame και διαισθάνθηκα ότι θα ακολουθήσει μια το λιγότερο πολύ καλή κυκλοφορία. Με το προαναφερθέν τραγούδι, όπως και με τα Mirage, Stuck, Illuminate οι Leprous αποδεικνύουν ότι μπορεί η ραδιοφωνική, ας μου επιτραπεί η έκφραση, αύρα να είναι ουσιαστική και χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα. Τα προαναφερθέντα τραγούδια έχουν όλα τα εθιστικά στοιχεία που οι Leprous έχουν αναδείξει στο παρελθόν και την απαραίτητη μελωδική δομή για να δημιουργήσουν ηχητικές εμμονές στον ακροατή. Είμαι σίγουρος ότι πολλά εξ αυτών θα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του setlist τους τα επόμενα χρόνια και ήδη για τους οπαδούς τους είναι αγαπημένα.

Η παρουσία του cello σε τραγούδια όπως το Stuck και το Last Milestone δείχνουν ένα πρόσωπο της μπάντας που δεν το είχαμε ξαναδεί μέχρι τώρα. Ειδικά το τελευταίο είναι άριστα δοσμένο και εκτελεσμένο κομμάτι. Με γνώμονες τα πλήκτρα, τα συναισθηματικά φωνητικά και τα υπέροχα, σχεδόν κινηματογραφικά θέματα στο cello εκπλήσσει και θέλγει με τις δυναμικές του και το συναισθηματικό του βάρος. Αναμφίβολα από τα κορυφαία κομμάτια του δίσκου και ιδανικός επίλογος.

Ο Einar Solberg βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση, διατηρώντας τη θεατρικότητα και την εκφραστικότητα που είχαμε συνηθίσει. Ένας ιδιαίτερος και χαρισματικός frontman και συνθέτης και το συνθετικό σημείο αναφοράς των Leprous, τόσο με τη χαρακτηριστική και ιδιαίτερα προσωπική φωνή του όσο και με τα πλήκτρα του που πολλές φορές αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά των συνθέσεων. Οι στίχοι του απολύτως προσωπικοί που τους αποδίδει με πάθος και μεγάλη συναισθηματική φόρτιση. Άξιος συνοδοιπόρος αυτός ο νεαρός drummer-φαινόμενο Baard Kolstad, ένας ευφυέστατος και προικισμένος μουσικός που ανεβάζει επίπεδο τις συνθέσεις με το περίτεχνο και ευφάνταστο drumming του. Oι κιθάρες της παλιού πλέον Tor Odmund Surhke και του καινούριου Robin Ognedal βρίσκονται πιο πίσω στις συνθέσεις αλλά παίζουν ακόμη σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των τραγουδιών. Έχουν εμφανώς χάσει σε distortion και βαρύτητα, όχι όμως σε έμπνευση αν και πλέον φανερά έχουν λίγο πιο διακριτικό ρόλο σε σχέση με τα υπόλοιπα όργανα και τη φωνή.

Οι Leprous παρουσιάζουν μια ακόμη πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά, συνεχίζοντας το σερί των πολύ καλών έως τέλειων δίσκων. Φτάνουμε αισίως στους έξι και από το εκπληκτικό Tall Poppy Syndrome του 2009, μέσα σε οχτώ χρόνια, ένα αν μη τι άλλο εντυπωσιακό σερί που ελπίζουμε να συνεχίσει. Το Malina είναι ένας δίσκος με ποικιλία αλλά μεγάλη συνεκτικότητα, που ακούγεται ενιαία και αναπόσπαστα λες και κάθε τραγούδι είναι και ένα διαφορετικό κεφάλαιο ενός βιβλίου. Μια κυκλοφορία που παρότι σε αρκετά σημεία είναι γεγονός ότι δεν πήγε πολλά βήματα παραπέρα συνθετικά πήγε σίγουρα μπροστά ηχητικά, ενώ σε άλλα έδειξε ένα διαφορετικό πρόσωπο του σχήματος που δεν περιμέναμε να το δούμε, διατηρώντας τα στοιχεία τους και τον προσωπικό τους ήχο. Τέλειος δίσκος; Δε θα το έλεγα. Θα τον έλεγα όμως εξαιρετικό και εμπνευσμένο. Μάλλον λίγο κάτω από τα προηγούμενα, αλλά δεν έχει και πολλή σημασία. Προσωπικές εμμονές: Bonneville, From the Flame, Mirage, The Weight of Disaster, The Last Milestone.

8.5 / 10

Τάσος Ποιμενίδης

 

2η γνώμη

 

Eξαιρετική επιστροφή από τους Νορβηγούς, οι οποίοι, αφού στις προηγούμενες δύο δουλειές τους πειραματίστηκαν με μεγάλες αλλαγές στον αρχικό τους ήχο, εδώ φαίνεται να βρίσκουν την σχεδόν τέλεια ισορροπία. Έχουν πάρει τον ήχο των The Mars Volta και τον έχουν φέρει στα μέτρα τους με ακατάπαυστο syncopation και ανθεμικά ρεφραίν. Πολλαπλές ιδέες μέσα σε τετράλεπτα κομμάτια, που μπορεί να εξελίσσονται προβλέψιμα αλλά που δε χρειάζεται πλέον να μεταβάλλονται σε μικρά epic για να πείσουν για την ποιότητα τους. Muse, Radiohead και Mastodon χωράνε όλοι σε αυτή τη δυναμική δουλειά με περίσσιο χαρακτήρα. Αν αυτή είναι η light πλευρά τους, θέλουμε κι άλλο.

Ξεχώρισα τα Illuminate και The Weight of Disaster.

8 / 10

Θάνος Πάτσος

By using the ProgRocks.gr website you agree to our use of cookies. ☒Accept