Khadavra – Hypnagogia

[Self Released, 2019]

Εισαγωγή: Θωμάς Σαρακίντσης
Μετάφραση: Βαγγέλης Χριστοδούλου

Στην περίοδο της υπερπληροφόρησης αρκετά είναι τα συγκροτήματα ανά την υφήλιο που εμφανίζονται ως διάττοντες αστέρες. Υποθέτουμε πως η περίπτωση των Khadavra από το Gothenburg της Σουηδίας δεν θα καταστεί τέτοια. Το ντεμπούτο τους A True Image of the Infinite Mind κυκλοφόρησε το 2014 και αν εξαιρεθεί μία συγκεγκριμένη αρμαθιά ακόλουθων του βαθέος underground που ίσως και να το προσέγγισαν σε ύστερο χρόνο μάλλον πέρασε εν πολλοίς απαρατήρητο ακόμη και στο πιο εμβριθές ακροατήριο. Εκείνος ο δίσκος είχε σίγουρα τις στιγμές του αλλά το αποτέλεσμα κρινόταν εν πολλοίς ως άνισο. Οι Σουηδοί λοιπόν, το όνομα των οποίων δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, μετά από μία πενταετία επανεμφανίζονται στη δισκογραφία με το Hypnagogia.


 

Mental hallucinations

Τα εξώφυλλα που κατοπτρίζουν άμεσα το μουσικό περιεχόμενο δεν είναι φαινόμενο με απόλυτη συνάφεια, αλλά εμφανίζεται κατά καιρούς. Εν προκειμένω, το εικαστικό σκέλος συναντάται και στα της μουσικής. Το λογότυπο, τα χρώματα και οι ράγες που διερωτόμαστε αν οδηγούν στην αναζήτηση διεξόδου από το μάτριξ της γιγνώμενης πραγματικότητας ή απλώς αν πρόκειται για μία εσωτερική ενδοσκόπηση προς το «υπόγειο» του ασυνειδήτου, προσιδιάζουν με το αισθητικό εκτόπισμα της μπάντας. Είναι μία θετική πρώτη γενική αποτίμηση, το να μπορεί ο καλλιτέχνης να δημιουργεί στον ακροατή μία αλυσιδωτή σχέση εικόνας και τέχνης.

Το συγκρότημα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μία ambient εκδοχή μίας ψυχεδελίζουσας prog / post-rock μπάντας με λίγα metal ψήγματα που συγκερνάει το παλαιό με το νέο. Αναφορικά με τις επιρροές τους φαίνεται πως δεν έχουν κάποιον άξονα αναφοράς, αλλά οι ίδιοι δηλώνουν ότι εμφορούνται από ένα πρώιμο Floyd-ικό πνεύμα όπου και το αναμειγνύουν με δόσεις από Opeth, Tool, εμφανείς post-rock τάσεις, σκανδιναβικό prog και σουηδικό prog. Τα πράγματα είναι λίγο πολύ έτσι.

Τραγούδια με αιθέρια περιβολή, αρκούντως μυστικιστικά, με prog πρόσημο και ψυχεδελικό μανδύα. Το σχήμα έχει εγκολπωθεί μία αστρική / ψυχεδελική αισθητική ωσάν να έχουν μυηθεί σε κάποια εξωγήινη σέκτα σε πλανήτες που απέχουν παρασάγγας από τη γη. Αυτή η ατμόσφαιρα εμποτίζει τις συνθέσεις, αρχής γενομένης από το πρελούδιο Horisontens Himlavalv και του πολύ καλού Down the Rabbithole (ωραίος τίτλος!) που ακολουθεί, το ένα εκ των δύο κομματιών με στίχους. Να σημειωθεί πως τα φωνητικά διαμοιράζονται τα τρία από τα τέσσερα συνολικά μέλη και μπορεί να μην έχουμε το φαινόμενο κάποιων αηδονολάλητων τραγουδιστών, αλλά αυτό το εν είδει ψαλμωδίας και μυστηριακής απαγγελίας στυλ τους αρμόζει με το ύφος της μπάντας. Στο Dissolve λυρισμός, post-rock και ψυχεδέλεια εντάσσονται και εναλλάσσονται αρμονικά, ενώ στο Mordängel το french horn δίνει το έναυσμα παραδίδοντας τη σκυτάλη στο mellotron και στο μπάσο, για να επέλθει εν τέλει ένα κιθαριστικό σόλο και να στιγματίσει τη σύνθεση. Το Tryptophan είναι το επόμενο κομμάτι με φωνητικά, αξιόλογη σύνθεση η οποία δεν ξεφεύγει από το κλίμα του δίσκου.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο Kollektiv. Εδώ ο χρόνος σταματά και η ακρόαση συνοψίζει αυτό που καταρχήν χαρακτηρίζει τους Khadavra: ένας 28λεπτος λυρικός / κοσμικός παιάνας με στόχο να σε ταξιδέψει σε αστρικές οδούς που ακόμη και η αστροφυσική αδυνατεί να προσδιορίσει. Αριστουργηματική σύνθεση απόλυτα ικανή να θέλξει και να ζωογονήσει το ανθρώπινο πνεύμα. Το Kollektiv συγκεφαλαιώνει επί της ουσίας όλη την ουσία της μουσικής των Khadavra. Το σχήμα θα πρέπει να επενδύσει σε αυτό και να συνεχίσει την πορεία του έχοντας ως δρομοδείκτη το συγκεκριμένο τραγούδι.

Με βάση τα πεπραγμένα του ντεμπούτου τους, οι Khadavra στο υπό κρίση album εμφανίζουν μία ζηλευτή επιμονή ώστε να παραγάγουν με στοχοπροσήλωση κάτι ξεκάθαρο. Αυτό επιτυγχάνεται τόσο στις συνθέσεις με στιχουργική επικάλυψη, όσο και στις καθαρά ορχηστρικές οι οποίες είναι και οι περισσότερες. Πέρα από την καθαυτό ποιότητα των συνθέσεων, η μπάντα καταφέρνει να ακουστεί ως μία δρώσα κολεκτίβα ανάγοντας τη μουσική ως γεγονός κοινωνίας και όχι ως προέκταση των ατομικών ικανοτήτων του κάθε μέλους. Επί του συνόλου, πρόκειται για μία άκρως ενδιαφέρουσα μουσική πρόταση που στο τέλος και αφού αφομοιωθούν όλες οι πτυχές του δίσκου, έχεις την αίσθηση ότι το ακρόαμα εκτός από τίμιο έχει τη φρεσκάδα που σε αρκετές περιπτώσεις απουσιάζει από το underground. Συγκρότημα που αξίζει να παρακολουθείς την πορεία του. Προσδοκούμε σε ανάλογη και ει δυνατόν σε καλύτερη συνέχεια.

7.5 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης

 

2η γνώμη

 

Το σουηδικό σχήμα των Khadavra, ακροβατεί ανάμεσα στο progressive rock και την psych τεχνική, θυμίζοντας αρκετά μια αρκετά λιγότερο folk εκδοχή των Agusa. Αν και παραμένουν πιστοί στις 70s επιρροές του ήχου τους, στο δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο Hypnagogia, εισάγουν στον ήχο τους και κάποιες πιο «σύγχρονες» post-rock πρακτικές στην ανάπτυξη των τραγουδιών (όπως στο πολύ αξιόλογο Dissolve). Εκεί που όμως τα καταφέρνουν εξαιρετικά είναι στο Mordängel, μια σύνθεση που διαθέτει πέρα από την αναμενόμενη πολυπλοκότητα του είδους και μη τυπικές ενορχηστρώσεις αλλά κυρίως μια υποβόσκουσα σκοτεινή ατμόσφαιρα που χτίζεται από συνεχώς μεταβαλλόμενα ψυχεδελικά layers από πλήκτρα και drums. Αντίθετα, στο σχεδόν μισάωρο Kollektiv που κλείνει τον δίσκο, το group δεν καταφέρνει να υπερπηδήσει τα εμπόδια που θέτει η χρονική διάρκεια. Αρκετά πλαδαρή σύνθεση, που αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση, σε ένα ενδιαφέρον album.

6 / 10

Αλέξανδρος Τοπιντζής