Ketil Vestrum Einarsen (Wesebergland): «οι μουσικοί δεν μπορούν να επιβιώνουν παίζοντας ένα μόνο είδος και αυτό είναι πολύ υγιές»

Το ντεμπούτο των Wesebergland ήταν πολύ παραπάνω από καλό ή μία «μεγάλη έκπληξη» (οι κριτικές μας εδώ). Ήταν κάτι διαφορετικό, περιπετειώδες, πειραματικό, με καθαρό σκοπό και χωρίς δικαιολογίες από πίσω. Είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε ερωτήσεις στον ιθύνοντα νιου της μπάντας, τον πολυοργανίστα Ketil Vestrum Einarsen, ο οποίος είναι επίσης ένας πολύ ευγενικός και ευγνώμων άνθρωπος.  

Ερωτήσεις: Βαγγέλης Χριστοδούλου, Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς


Γεια σου Ketil και συγχαρητήρια για το ντεμπούτο του νέου σου project. Είσαι ικανοποιημένος με όλα στο τελικό αποτέλεσμα ή θα άλλαζες κάτι;

Ευχαριστώ. Και… ε, όχι ακριβώς. Βλέπω το album ως μια αποτύπωση κάποιας χρονικής στιγμής και της όλης διαδικασίας. Συνεπώς δεν θα άλλαζα κάτι αλλά…θα ήθελα στο επόμενο album να κάνω κάποια πράγματα με διαφορετικό τρόπο.

Weserbergland? Τι σημαίνει το όνομα και πως καταλήξατε σε αυτό;

Απλώς μου άρεσε η ιδέα ενός ονόματος όπως των Chicago, Boston ή των Europe αλλά με ένα σχετικά άγνωστο μέρος στην Γερμανία! Ένας τόπος ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία του krautrock καθώς ήταν εκεί όπου γεννήθηκε το pastoral kraut των Harmonia. Φυσικά είναι ένα χαζό όνομα για μπάντα, εάν όμως metal συγκροτήματα από τη Γερμανία παίρνουν το όνομά τους από μικρές πόλεις της Νορβηγίας, δε μπορώ να κάνω και εγώ το ίδιο με ένα μέρος από εκεί;

Είναι το Sehr Kosmisch Ganz Progisch ένας concept δίσκος;

Δεν είναι concept δίσκος ως είθισται  να είναι αυτοί στο prog («η ιστορία του μάγου τάδε και του δράκου δείνα»). Είναι όμως concept όσο αφορά το ότι τα τραγούδια είναι έμμεσα επηρεασμένα από διαφορετικά μουσικά κομμάτια (ή και είδη) από διαφορετικούς αιώνες της γερμανικής πολιτιστικής ιστορίας. Το βλέπω ως φόρο τιμής του prog στη σκηνή του krautrock απ’όπου έκλεψα ή επηρεάστηκα από συγκεκριμένες απόψεις πάνω στη σύνθεση από προηγούμενες εποχές. Που σημαίνει πως εγώ, για παράδειγμα, δημιούργησα και χρησιμοποίησα συγκεκριμένους κανόνες για τον δίσκο. Εννοείται τους παραβίασα αλλά ένα παράδειγμα είναι πως απέφυγα τις παράλληλες πέμπτες  (το παλιό, καλό power chord  στο rock) σχεδόν εξ ολοκλήρου και αυτό επειδή επηρεάστηκα από την μπαρόκ χορωδιακή μουσική στην οποία είναι αδιανόητο να τις χρησιμοποιήσεις.

Ποιοι είναι οι στόχοι σου με τους Weserbergland?  Έχετε κλείσει live εμφανίσεις;

Ζωντανά έχουμε παίξει μόνο τρεις φορές. Δεν είχα σκοπό ούτε γι’αυτές αλλά ο Gaute ήταν τόσο ανυπόμονος να παίξει που κατά κάποιο τρόπο με έπεισε να το κάνουμε. Και επίσης είναι αυτός που έστησε τη μπάντα για τις live εμφανίσεις. Δεν υπάρχει κάτι κλεισμένο, αλλά είμαστε έτοιμοι αν ο κόσμος δείξει ενδιαφέρον. Στο live πάντως είμαστε αλλιώς. Είμαστε πιο κοντά στο krautrock σε σχέση με τον δίσκο καθώς το set βασίζεται περισσότερο στον αυτοσχεδιασμό.

Τώρα όσο αφορά την καλλιτεχνική διαδικασία, από τη σύλληψη της ιδέας ως την εκτέλεσή της. Ποια θα έλεγες πως ήταν η πιο δύσκολη πτυχή σε αυτήν τη διαδικασία;

Καλή ερώτηση. Δεν μου έρχεται παρά μόνο μία στο μυαλό. Ή μάλλον δύο. Από τη μια πλευρά, το να εξηγήσω αυτό που θέλω μου είναι πολύ δύσκολο. Να βρεις ανθρώπους να κατανοήσουν ένα όραμα ή να παίξουν έτσι όπως απαιτεί το όραμα δεν είναι κάτι το εύκολο. Θα μπορούσα, και μερικές φορές το έκανα, να προσπαθήσω να εξηγήσω ποια είναι η κατεύθυνσή μας. Αλλά θα είχε αυτό τα αποτελέσματα που είχα στο μυαλό μου;

Επίσης όταν τα υπόλοιπα παιδιά μου έστελναν τα μέρη που είχαν παίξει, εκεί ίσχυε το αντίστροφο: κάποιες φορές εγώ ήμουν αυτός που δυσκολευόταν να αποδεχτεί αυτό που είχαν κάνει κυρίως επειδή το είχαν αλλιώς στο μυαλό τους. Ενίοτε έκανα πίσω και κάτι πολύ όμορφο έβγαινε από όλο αυτό. Άλλες φορές όμως δεν το έκανα. Συνεπώς το να επιτευχτεί μια ισορροπία σε αυτή την επικοινωνία είναι νομίζω κάτι δύσκολο.

Πως επέλεξες τους μουσικούς με τους οποίους ήθελες να συνεργαστείς για αυτή την κυκλοφορία;

Μου είναι λίγο-πολύ σαν μια οικογένεια. Θα έλεγα πως αυτοί επέλεξαν τους εαυτούς τους, δεν έχασα και πολύ χρόνο να σκεφτώ σε ποιους να απευθυνθώ. Πάρε για παράδειγμα τον πυρήνα αυτής της μπάντας που είναι ο Gaute, ο Mattias και ο Jacob. Λοιπόν, μιλάμε σχεδόν κάθε μέρα, αν όχι κάθε μέρα. Είναι τα αδέρφια μου στο μουσικό μου ταξίδι. Και το ίδιο ισχύει και για όλους τους άλλους.

Κατά τη γνώμη μου το Sehr Kosmisch Ganz Progisch είναι ένα από τα πιο τολμηρά prog albums αυτής της δεκαετίας. Σε ποιο βαθμό συνεισφέραν και τα υπόλοιπα μέλη στην αισθητική του καλλιτεχνικού σου οράματος;

Wow! Καταρχάς σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα. Ο δίσκος είναι πραγματικά ένα συνονθύλευμα ανάμεσα σε υλικό που προήλθε από αυτοσχεδιασμό, υλικό που δουλεύτηκε, σε αυτοσχεδιασμούς που ξαναδουλεύτηκαν και σε συνθέσεις που οι μουσικοί τους έδωσαν φρέσκια πνοή. Ελπίζω πως πετύχαμε στο να αισθανθούν όλοι όσοι έπαιξαν ένα μέρος του συνόλου όπου ο καθένας πρόσφερε ένα κομμάτι του εαυτού του.

O σεφ και κριτικός γαστρονομίας Anthony Bourdain λέει πως μια χώρα βελτιώνει την τοπική της κουζίνα όταν άλλες χώρες εισβάλλουν σε αυτή (αφήνοντας πίσω τεχνικές και καρυκεύματα αφού αποχωρίσουν).  Πιστεύω πως αυτό ισχύει και στη μουσική και νομίζω πως όλοι οι μουσικοί με τους οποίους συνεργάστηκα «εισέβαλαν»  το Weserbergland. Ένα παράδειγμα είναι ο Mattias. «Παίξε Motorik» του είπα. Έπαιξε; Όχι – επανεφηύρε το motorik! Έπρεπε να ξαναγράψω μέρη στον δίσκο γιατί το παίξιμό του ήταν πολύ ριζοσπαστικό. Θα μου πεις, το αποτέλεσμα ήταν καλύτερο; Τα ‘σπασε! Ένας μουσικός σαν τον Gaute δουλεύει σε διάφορα επίπεδα. Κάποιες φορές με τη μουσική (όπως για παράδειγμα όταν έπαιξε τα γραμμένα solos στο Das Trinklied vom Jammer der Erde – και όμως, ήταν γραμμένα σε παρτιτούρα και τα έπαιξε ο τρελός!) ή κόντρα σε αυτή ή έστω με πιο ελεύθερη προσέγγιση όταν έκανε ένα δεκάλεπτο άκρατο αυτοσχεδιασμό στο Die Kunst Der Fuge. Τίποτα δεν θα ακουγόταν όπως πρέπει, αν δεν ήταν ο Jacob ο οποίος με την εμπειρία και τους ήπιους τρόπους του κατάφερε να κολλήσουν όλα τα παραπάνω και να δει τα πράγματα με άλλο μάτι κατά τη διάρκεια της μίξης και να τονίσει τις λεπτομέρειες που έπρεπε.

Και όσο αφορά την διαδικασία της ηχογράφησης; Ηχογραφήσατε επι τόπου όλοι μαζί και σε τι βαθμό το αποτέλεσμα ήταν ζωντανών ηχογραφήσεων;

Αυτό είναι κάτι που δεν επέτρεψα να γίνει. Και δεν επέτρεψα και σε κανέναν να συναντηθεί με κάποιον να προβάρουν. Πολλοί νομίζουν πως αυτό που έκανα ήταν πολύ περίεργο αλλά το θέμα είναι πως έχω δει με τα μάτια μου πάρα πολλές πρόβες που άλλαξαν εντελώς τον χαρακτήρα της μπάντας. Όταν έμπειροι παίχτες συναντιούνται, τείνουν προς πράγματα τα οποία είναι δοκιμασμένα και δουλεύουν πάντα. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρετικοί μουσικοί που το αποφεύγουν αυτό, αλλά ήθελα να καταφέρω δύο πράγματα:  Ήθελα πράγματα «να χαθούν στη μετάφραση» και επίσης οι μουσικοί να βασιστούν στη δική τους προσέγγιση. Όπως ανέφερα προηγουμένως αυτή ήταν και η μεγαλύτερη πρόκληση στην όλη διαδικασία. Πότε δηλαδή πρέπει να αφήσω πίσω τον εγωισμό μου και να επιτρέψω στη συνολική προσέγγιση να είναι η κινητήριος δύναμη και πότε να κάνω το αντίθετο;

Ποιο είναι το αγαπημένο σου «συστατικό» στον δίσκο; Προσωπικά, ενδεχομένως θα έλεγα πως είναι το φλάουτό σου, το organ και το programming ή η κιθάρα του Gaute Storsve (ή πολλά παραπάνω…)

Σ’ευχαριστώ! Και αυτή είναι δύσκολη ερώτηση. Ένα από τα δύο πράγματα που μου αρέσει περισσότερο είναι η κιθάρα στο Die Kunst Der Fuge και η θέση της στο τελικό μιξάρισμα ώστε να ταιριάξει με το σύνολο. Επίσης λατρεύω τον τρόπο με τον οποίο επαναπροσέγγισε το motorik ο Mattias. Επίσης μου αρέσει που όλα τα στοιχεία αναμειγνύονται σε έναν αχταρμά…

Ασχολήσε με αρκετά projects ενώ ταυτόχρονα δουλεύεις και ως συνθέτης τρίτων και τώρα είναι στη μέση και οι Weserbergland. Πως τα εξισορροπείς όλα αυτά;

Να δημιουργήσω τους Weserbergland ήταν κάτι που μου πήρε χρόνο όχι μόνο επειδή το project από μόνο του ήταν χρονοβόρο, αλλά επειδή έπρεπε να φτιάξω τους Weserbergland και ταυτόχρονα…να βγάζω χρήματα! Με τους Weserbergland είναι η πρώτη φορά που δεν δουλεύω για άλλους ή να είμαι ένα μέλος κάποιας μπάντας. Έχει πολλή πλάκα αλλά δεν θα έλεγα πως χρηματικά βγάζω κάτι της προκοπής. Αλλά θέλω να καταφέρω περισσότερα. Είμαι δάσκαλος μουσικής και φέτος έχω εστιάσει σε αυτό. Μου αρέσει να διδάσκω και επίσης μου παρέχει το δίχτυ ασφαλείας ώστε να πετύχω περισσότερα με τους Weserbergland. Έτσι αυτή τη στιγμή έχω ήδη γράψει τον μισό από τον επόμενο δίσκο και είμαστε στη διαδικασία της ηχογράφησής του.

Από τα project που προανέφερες, ποια γουστάρεις περισσότερο και γιατί;

Δύσκολο! Αλλά το Sacrament των White Willow ήταν ένα σημαντικό album για εμένα. Μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη. Δεν είχα παρά λίγους μόνο φίλους που τους άρεσε το progressive rock και ήταν ένας λόγος που γινόμουν ρεζίλι. Αφού πήγα στο Oslo να σπουδάσω μουσική συνάντησα μετά από λίγο καιρό τον Jacob και δικτυώθηκα με την αρμάδα των Asker. Αυτό νομίζω ήταν το πρώτο μου album και αισθάνθηκα πως βρήκα ανθρώπους του σιναφιού μου.
Επίσης υπάρχει μια μπάντα εδώ στη Νορβηγία, οι Motorpsycho. Είναι μια μπάντα που οι μουσικοί της ανήκουν σε διαφορετικές γενεές. Και γεφυρώνει λίγο-πολύ αρκετές υποκουλτούρες. Στις συναυλίες τους θα δεις punk-άδες, proggers και jazz-ίστες. Όμως είναι πολύ σημαντικό για τη γενιά μου. Τώρα είμαι σαράντα. Θυμάμαι πως ήταν τα πράγματα που το internet δεν υπήρχε καν και ΠΕΘΑΙΝΑΜΕ να διαφέρουμε. Στην παλιά μου πόλη μπορεί και να έτρωγες ξύλο απλώς και μόνο επειδή φορούσες μαύρα jeans. Οτιδήποτε πέρα από το «κανονικό» δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτό. Κάθε σχολείο είχε απόβλητους που δεν μπορούσαν να προσαρμοστούν. Και εμείς οι καμμένοι με τη μουσική ήμασταν τέτοιοι. Στις αρχές της δεκαετίας του 90, η Νορβηγία ήταν ακόμα στα μισά του δρόμου να μεταβεί από τα 70s (και 80s, όπου υπήρχε ένα μόνο τηλεοπτικό κανάλι και βλέπαμε κινούμενα σχέδια από την Ανατολική Γερμανία ή κουστουμαρισμένους να διαβάζουν εντολές της κυβέρνησης την Παρασκευή το βράδυ) στην πιο ανοιχτή κοινωνία στην οποία ζούμε τώρα. Και σε αυτό το υπόβαθρο, από το πουθενά, έκαναν την εμφάνισή τους οι Motorpsycho. Έπαιξαν ζωντανά σε μια εκπομπή στην τηλεόραση για έφηβους και γενικά νέους ανθρώπους και ήταν μία από εκείνες τις καθοριστικές στιγμές. Αισθάνθηκα, πως να το πω, πως δεν ήμουν μόνος!
Δέκα χρόνια αργότερα ή κάτι τέτοιο με πήρε τηλέφωνο ο Lars Horntveth των Jaga Jazzist (τον οποίο γνώριζα από το παρελθόν, ζούσε στην αμέσως επόμενη πόλη στη κομητεία που έμενα) και μου ζήτησε να παίξω σε ένα δίσκο των Motorpsycho. Τι να λέμε τώρα…Ήμουν κατενθουσιασμένος! Ο δίσκος ήταν εξαιρετικός και εκείνοι μιλούσαν για τους Yes στο studio. Μια περίοδο που όλοι μισούσαν το prog! Φοβεροί άνθρωποι. Φοβεροί μουσικοί. Επίσης έχω δουλέψει με τον Lars Fredrik Frøislie (των Wobbler , αλλά και σε άλλους) σε μουσική για ντοκιμαντέρ. Κάναμε ένα σχετικά με νέους στην πολιτική και περιέγραφε αρκετούς τέτοιους νεαρούς φιλόδοξους πολιτικούς σε καλές και κακές στιγμές. Θα ήταν μέρος ενός προγράμματος που είχε να κάνει με τις εκλογές και θα το έδειχνε το κρατικό κανάλι NRK. Έπρεπε να ολοκληρώσουμε τη μουσική το Σάββατο και ήταν Παρασκευή. Σχεδίαζα να συναντήσω τον Lars το βράδυ και να το ξενυχτίσουμε. Ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και ξαφνικά ακούω ένα δυνατό μπουμ και λέω στην δικιά μου να βγάλει τον υπολογιστή από την πρίζα γιατί έξω έριχνε κεραυνούς. Όμως δεν υπήρχε ούτε συννεφάκι στον ουρανό! Και αυτό το μπουμ ήταν έκρηξη. Εκείνο το βράδυ δεν μπόρεσα να πάω στον Lars. Το Όσλο είχε χωριστεί στα δύο. Δεν υπήρχε δυνατότητα να πάω στο ανατολικό μέρος της πόλης όπου έμενε. Το μετρό δεν δούλευε. Οι δρόμοι ήταν κλειστοί.

Ο κρότος λοιπόν δεν ήταν έκρηξη αλλά ο Anders Behring Breivik που ανατίναζε ένα κυβερνητικό κτίριο. Έμενα λίγα μόνο χιλιόμετρα από εκεί. Ήταν φανερό πως δεν θα μπορούσαμε να τελειώσουμε τη δουλειά μας εμπρόθεσμα. Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Το συνεργείο με την κάμερα βρισκόταν στην Utøya, εκεί όπου έγινε το μακελειό, και είχε φύγει από εκεί λίγες μόνο ώρες πριν πάει ο τρομοκράτης. Ξαφνικά λοιπόν η ιστορία για τους νέους πολιτικούς σοβάρεψε. Για τα καλά. Μία από τους κύριους πρωταγωνιστές της ιστορίας που επέζησε από τα γεγονότα της Utøya περιέγραψε την εμπειρία της και κατέληξε ως ντοκιμαντέρ που παίχτηκε στα σινεμά. Δουλέψαμε πραγματικά σκληρά για τη μουσική αυτής της ταινίας και είμαστε περήφανοι και για τη μουσική και για την ταινία.

Αν δεν ήσουν μουσικός, πώς θα έβγαζες το ψωμί σου;

Θα γούσταρα να είμαι μάγειρας! Τα περισσότερα βράδια μου τα περνάω κάνοντας ένα από τα δύο πράγματα. Το πρώτο είναι να κατεβαίνω στο υπόγειο όπου είναι το studio μου και είτε να ηχογραφώ έτσι για πλάκα είτε να εξερευνώ νέα μουσική. Το δεύτερο είναι είτε να μαγειρεύω είτε να διαβάζω ή να βλέπω στην τηλεόραση εκπομπές για μαγειρική. Στην Νορβηγία συνηθίζουμε τα Χριστούγεννα να τρώμε χοιρινά παϊδάκια ψημένα σε χαμηλή φωτιά για οχτώ ώρες. Έχω προβάρει το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι ήδη τρεις φορές! Τα ντουλάπια μου είναι τίγκα από διάφορα καρυκεύματα. Έτυχε επίσης να ζω σε ένα από τα πιο πολυπολιτισμικά μέρη στη Νορβηγία, η γειτονιά μου είναι κάτι σαν τη Νέα Υόρκη ή το Λονδίνο.

Η Νορβηγική σκηνή είναι πλούσια, με μεγάλη ποικιλία και με συνεχή παρουσία για τουλάχιστον 25 χρόνια. Μπορεί να σε ρωτάνε συχνά, γιατί ωστόσο νομίζεις πως συμβαίνει αυτό; Ποια είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από αυτό;

Δεν είναι εύκολη απάντηση καθώς υπάρχουν πολλές πτυχές στο ερώτημα αυτό. Πολλά πράγματα σε αυτό τον τομέα γίνονται με χρηματοδότηση από την πολιτεία. Οι καλλιτέχνες μπορούν να κάνουν αίτηση για επιχορήγηση ώστε να ηχογραφήσουν ένα album ή οτιδήποτε άλλο. Πάντως αυτό δεν ισχύει και τόσο για την prog σκηνή, σπάνια μας χρηματοδοτούν κάτι. Για παράδειγμα, οι White Willow είναι ενεργοί εδώ και πολλά χρόνια χωρίς να πάρουμε ούτε cent. Για κάποιους τομείς όμως, η χρηματοδότηση είναι κάτι πολύ σημαντικό.

Το γιατί όμως οι prog μπάντες τα καταφέρνουν τόσο καλά, είναι κάτι που μου κάνει μεγάλη εντύπωση. Δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος πολιτισμικός παράγοντας εδώ ώστε να διαφέρουμε από τα άλλα κράτη. Ίσως να είναι το ότι είμαστε μια μικρή χώρα; Το Όσλο, η μεγαλύτερη «πόλη», δεν έχει παρά 650.000 κάτοικους και η Νορβηγία συνολικά έχει πέντε εκατομμύρια. Πολλοί μουσικοί αναγκάζονται να ασχοληθούν με διάφορα είδη μουσικής προκειμένου να επιβιώσουν και αυτό νομίζω είναι κάτι το υγιές. Το πρωί γράφεις μουσική για τα παιδιά και το βράδυ ηχογραφείς ένα black metal album. Αυτό μου φαίνεται πως είναι κάτι καλό.

Ποιες είναι οι αγαπημένες σου μπάντες στη Νορβηγία σήμερα;

Γουστάρω τους Krokofant, εκεί παίζει ο αγαπημένος μου Νορβηγός σαξοφονίστας. Και εννοείται οι Motorspycho.

Βασικά είναι ένα κάρο από νέες μπάντες που μου αρέσουν. Οι Pixie Ninja, μια φρέσκια πνοή από τη βόρεια Νορβηγία που κατέρριψε ότι είχα στο μυαλό μου σχετικά με το πως θα έπρεπε να ακούγεται ένα γκρουπ από εκεί. Οι Glutton τα σπάνε, έχουν φτιάξει δικό τους παρακλάδι στο indie rock. Ο φίλος μου ο Trond ασχολείται με πολλά πράγματα, με τους Suburban Savages να μου αρέσουν ιδιαίτερα (εντάξει, παίζω και στον δίσκο, αλλά νομίζω πως είναι σπουδαίος έτσι και αλλιώς!), ο Andre Drage είναι ένας ανερχόμενος καλλιτέχνης τον οποίο ανυπομονώ να δω πως θα τα πάει, είναι σε φάση prog-meets-minimalism ή κάτι τέτοιο. Η Apollon Records, η εταιρεία στην οποία έχουν υπογράψει οι Weserbergland, φαίνεται να αποτελεί την επιτομή όσο αφορά το γούστο μου στο σύγχρονο progressive rock: εναλλακτικό, κάπως διαφορετικό prog. Ο Robin,ο διευθυντής της εταιρείας είναι μια πραγματικά σημαντική προσωπικότητα εδώ, ξετρυπώνει πολλά ωραία πράγματα!

Όσο δύσκολο και να είναι, μπορείς να μας πεις ποιοι είναι οι πέντε αγαπημένοι σου δίσκοι όλων των εποχών;

Πραγματικά δύσκολο, αλλά έχει πλάκα και φυσικά δεν παραμένουν ποτέ οι ίδιοι. Χωρίς ιδιαίτερη σειρά και στη φάση που είμαι τώρα, θα έλεγα τους παρακάτω:

Harmonia – Deluxe
King Crimson – In the Court of the Crimson King
Premiata Forneria Marconi – Photos of Ghosts
Terry Riley – A Rainbow in Curved Air
Horizont – The Portrait of a Boy

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Θα διαφέρει το επόμενο album σε σχέση με το πρώτο;

Ναι. Υπάρχουν σχέδια. Αυτή τη φορά θα έχει να κάνει περισσότερο με το «εμείς». Υπάρχει μια πραγματική μπάντα τώρα. Η νέα κυκλοφορία θα είναι διαφορετική. Αυτή τη φορά δεν θα είναι φόρος τιμής στη γερμανική μουσική. Στον πρώτο δίσκο χρησιμοποίησα κυρίως ματζόρε κλίμακες (όχι όλη την ώρα βέβαια). Ο επόμενος θα είναι πιο σκοτεινός.

Θα είναι ένας concept δίσκος για τις εξορύξεις που γίνονται στη γειτονιά μου εδώ στο Όσλο. Συμβαίνει εδώ και χρόνια, αλλά η φύση έχει υποστεί τεράστιες αλλαγές εξαιτίας αυτού και είναι ένα ενδιαφέρον θέμα.

Επίσης θα υπάρχουν νέες κατευθυντήριες γραμμές. Όχι αναλογικά synths – όχι mellotrons. Το πιο πιθανό είναι να μην μείνουμε προσκολλημένοι σε αυτές. Αλλά θέλω να ξεφύγω από τον συνήθη prog ήχο. Ο Jan Terje,ο νέος μας κιμπορντίστας, φτιάχνει synths που βασίζονται σε arduinos, game boys κλπ. Έχω και εγώ ένα Synthino XM, ένα Arduino synth.

To 2018 είναι η χρονιά των «παρελαύνοντων μπαντών». Μεγάλωσα και μάλιστα ακόμα αισθάνομαι πως είμαι μέρος αυτού του κινήματος. Σημαίνει πολλά περισσότερα από το να παρελαύνεις απλώς, οι μακριοί χειμώνες δίνουν την δυνατότητα στα συγκροτήματα να δώσουν εξαιρετικές συναυλίες. Αλλά θέλω πραγματικά να τιμήσω αυτό το πολύ σημαντικό σκέλος του νορβηγικού πολιτισμού με το να χρησιμοποιήσω περισσότερα πνευστά στον δίσκο. Δεν ξέρω αν θα έχω αρκετούς πόρους ώστε να το χρηματοδοτήσω, αλλά αυτό θέλω να κάνω, οπότε να μην προσπαθήσω;

Ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου και την υπέροχη μουσική! Ευχόμαστε τα καλύτερα, θα τα ξαναπούμε σύντομα!