Horizon’s End – Skeleton Keys

[Steel Gallery Records, 2019]

Εισαγωγή: Χρήστος Μήνος
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας

H δεκαετία του ‘90 ήταν χωρίς αμφιβολία ο χρυσός αιώνας της σκληρής προοδευτικής μουσικής. Από τα πρώτα της χρόνια άλλαξε άρδην το πρόσωπο της μουσικής και κατάφερε να εξελίξει την προοδευτική μουσική μετά από μία περίοδο στασιμότητας.

Πριν η ελληνική σκηνή ανοίξει πανιά για την διεθνή καταξίωση υπήρχαν μερικές μπάντες που αν και δεν έλαβαν την αναγνώριση και τη προσοχή που τους αναλογούσε έδωσαν υψηλά δείγματα γραφής της ελληνικής εκδοχής του προοδευτικού metal. Μια άνοιξη που δυστυχώς έμεινε ημιτελής. Μία από τις μπάντες που ξεχώρισαν στα συμφραζόμενα της ελληνικής μουσικής ήταν οι Horizon’s End με το όνομά τους να έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το περιεχόμενο της μουσικής τους, που αν και καταγράφηκε μόνο σε δύο δίσκους ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό, που πραγματικά άνοιγε νέους ορίζοντες.


 

Η prog metal χρονοκάψουλα

Πολλά χρόνια μετά το τελευταίο τους δίσκο, A Concrete Surreal, η μπάντα από την Θεσσαλονίκη δηλώνει πάλι παρούσα αρνούμενη να υποκύψει στις δυσκολίες που της προέκυψαν. Το Skeleton Keys είναι μια δουλεία που φέρνει το προοδευτικό metal του ‘90 στο σήμερα, όχι σαν αντανάκλασή του, αλλά σαν μια αναγκαία συνέχεια μια προσπάθειας που δεν έπρεπε να τερματιστεί τόσο πρόωρα.

Το instrumental Alpha θρυμματίζει την παρατεταμένη σιωπή από το στρατόπεδο των Horizon’s End από το 2001 μέχρι σήμερα και δίνει την πρόγευση για το τι θα ακολουθήσει στη πάνω από μια ώρα διάρκεια του δίσκου. Το Forming Fantasies που ακολουθεί φέρνει κατευθείαν στο μυαλό τους Ιταλούς Eldritch (εποχές Ηeadquake και El Niño) με τα πλήκτρα να διαπλέκονται με εκρηκτικό ρυθμό πριν η φωνή του Βασίλη Τοπαλίδη κάνει την εμφάνισή της. Συμφωνικά στοιχεία προστίθενται στο κομμάτι και προσωπικά μου θυμίζουν κάποια άλλη ιταλική μπάντα της εποχής (αν αναφέρω το όνομα Rhapsody θα διαπράξω κάποιο τραγικό ατόπημα;). Γενικά η ατμόσφαιρα ανακαλεί τις καλύτερες στιγμές του προοδευτικού power με την τεχνική να συμβαδίζει με τη μελωδία και τη ταχύτητα να υπακούει στις λυρικές απαιτήσεις.

Το The Land of Decay συνεχίζει στα χνάρια του προηγούμενου κομματιού. Πρωταγωνιστές και πάλι η κιθάρα με τα πλήκτρα που συνδυάζονται υπέροχα ανακαλώντας άλλη μια μπάντα της γείτονος χώρας. Οι επιρροές των πρώιμων Labyrinth είναι νομίζω παρούσες και η αίσθηση του 90s ήχου επισφραγίζεται με πανηγυρικό τρόπο.

Η συνέχεια είναι πιο λυρική και φέρνει έντονα μνήμες από τον πρώτο δίσκο της μπάντας, το κλασσικό πλέον Sculptured on Ice. Σε κάποιο σημείο θα ορκιζόμουν πως οι νότες ανήκουν στο μεγαλοφυή Χατζηδάκη πριν ένα πολύ ξεχωριστό κιθαριστικό σόλο κάνει την εμφάνισή του και οδηγήσει σε ένα πολύ τεχνικό φινάλε. Στο Oceans Grey ένας από τους πυλώνες (αν όχι ο σημαντικότερος) του prog metal δίνει τα φώτα για την έμπνευση του κομματιού. Οι επιρροές των Dream Theater είναι εμφανείς από την είσοδο του κομματιού. Ένα ακόμα λυρικό κομμάτι που κινείται ανάμεσα στην ήπια μελαγχολία και τη σκληρά riffs. Για ένα ακόμη κομμάτι η μπάντα στήνει σταδιακά ένα λαβύρινθο πολύπλοκης μουσικής γνωρίζει όμως τον τρόπο να μην χαθεί εντός του αλλά να υποστηρίξει ένα κομμάτι με αρχή, μέση και τέλος.

Το Whos Afraid of the Big Bad Wolf προσφέρει το πιο ευκολομνημόνευτο ρεφραίν του δίσκου χωρίς να παρεκκλίνει από τις συνισταμένες του. Πολύ όμορφο prog / power που βρίσκει τη χρυσή τομή ανάμεσα στη μελωδία και στην τεχνική.

Το μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου βρίσκεται στο τέλος. Το Be εκτείνεται σε σχεδόν 23 λεπτά και δεν θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί πως συγκεντρώνει τις καλύτερες στιγμές από τα χρόνια που πλέον μας φαίνονται πως ανήκουν αιώνες πίσω. Οι Dream Theater, Symphony X, Fates Warning την εποχή που η σταδιοδρομία τους οικοδομούσε το όνειρο του προοδευτικού metal συνυφαίνονται από μια μπάντα που ξέρει πώς να διαχειριστεί τις επιρροές και το πιο σημαντικό να αφήσει το δικό της στίγμα πάνω στο τελικό αποτέλεσμα. Ένα κομμάτι που βιώνεται σαν περιπέτεια και ακούγεται με λαχτάρα γιατί πλέον έχουν εκλείψει αντίστοιχης αντίληψης προοδευτικά metal κομμάτια. Ένας αλησμόνητος τρόπος να κλείσει ένας πού ωραίος δίσκος.

Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες οι Ηorizon’s End δεν μας προσφέρουν υλικό που φουντώνει τη νοσταλγία για μια εποχή στην οποία και οι ίδιοι άνηκαν με το μερίδιο που τους αναλογούσε. Είναι μια συνέχεια που αντιστέκεται στην αδήριτη πορεία του χρόνου και των αλλαγών που συνεπάγεται. Χωρίς να προσθέτει τίποτα καινούργιο, ακούγεται φρέσκο. Χωρίς να προσεγγίζει το αριστούργημα, είναι ένας πολύ καλός δίσκος. Είναι ο ήχος του προοδευτικού metal του ‘90 που με ένα μαγικό και πάντα καλοδεχούμενο έρχεται πάλι σε μας σαν να μη πέρασε μια μέρα από τότε.

8.5 / 10

Χρήστος Μήνος

 

2η γνώμη

 

Μετά από 18 χρόνια απουσίας, οι θρυλικοί Έλληνες prog metallers Horizon’s End επιστρέφουν με νέο δίσκο. Από το εναρκτήριο instrumental Alpha η μπάντα συνεχίζει στην ίδια κατεύθυνση από τον προηγούμενο τους άλμπουμ και προσφέρουν progressive metal υψηλής διαλογής. O δίσκος είναι συνεπής, με μεγαλειώδεις μελωδίες, όμορφες και περίπλοκες ενορχηστρώσεις, υπέροχα παιξίματα και αλλαγές tempo. Η όλη ατμόσφαιρα του δίσκου είναι πολύ δυνατή και με συναισθηματικό βάθος και χρώματα που ξεδιπλώνονται σε κάθε ακρόαση. Η αλληλεπίδραση μεταξύ των μουσικών είναι εξαιρετική και κάθε μέλος έχει αρκετό χώρο για να λάμψει. Το ισχυρό νοσταλγικό vibe των 90s είναι παρόν σε κομμάτια σαν το The Land of Decay και το Dreamer’s Hands, ενώ τo μνημειώδες 23λεπτο Be κοιτάει στα μάτια τα καλύτερα κομμάτια των Dream Theater και των Symphony X. Το Skeleton Keys είναι από τα καλύτερα comebacks της χρονιάς. Συνίσταται σε οποιονδήποτε εκτιμά το είδος, αν και ακόμα και μη prog metal οπαδούς μπορούν να βρουν ενδιαφέροντα πράγματα.

8 / 10

Goran Petric