Haken – Vector

[InsideOut, 2018]

 

Εισαγωγή: Τάσος Ποιμενίδης
23 / 11 / 2018

Οι Βρετανοί Haken αποτελούν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες progressive metal μπάντες των ημερών μας. Πέρα από την -πολύ πάνω του μέσου όρου ακόμη και για τις μέρες μας- αρτιότατη τεχνική κατάρτιση που διαθέτουν όλα τα μέλη της μπάντας, έχουν να παρουσιάσουν ένα πολύ αξιόλογο κράμα επιρροών που σε προηγούμενες δουλειές δε δίσταζε να φύγει πολλές φορές από τα στενά όρια του metal και του rock. Ένα ενδιαφέρον ντεμπούτο (Aquarius) έδωσε τη σκυτάλη στο εξαιρετικό Visions για να ακολουθήσουν το αριστουργηματικό The Mountain (για τον γράφοντα ένα από τα καλύτερα prog metal albums όλων των εποχών) και το άκρως ενδιαφέρον Affinity (2016) ενός album που έδειξε την ποικιλία που έχουν συνθετικά οι Haken τολμώντας να ενσωματώσουν ήχους και επιρροές που ελάχιστοι θα τολμούσαν σε metal δίσκο. Το φετινό Vector φιλοδοξεί να κρατήσει τους Haken στο πανύψηλο συνθετικό επίπεδο των προηγούμενων χρόνων.


 

Απειροδιάστατος διανυσματικός χώρος

Μια κινηματογραφική εισαγωγή (Clear), η ατμόσφαιρα της οποίας παραπέμπει ευθέως στους Theater της εποχής του Six Degrees of Inner Turbulence θα δώσει τη θέση της στο Good Doctor ένα κομμάτι που φέρνει στο μυαλό παλαιότερα Haken albums (Visions, Mountain). Παρότι μικρό σε διάρκεια, οι αλλαγές είναι πάμπολλες, άλλες φορές με τις κιθάρες σε πρώτο πλάνο και άλλες φορές με το μπάσο και τα τύμπανα. Το κομμάτι μας προϊδεάζει το μουσικό περιεχόμενο, έναν πολύ πιο βαρύ δίσκο από τον προκάτοχο του αλλά και για την κεντρική ιστορία του concept που είναι η πορεία του –αγνώστων λοιπών στοιχείων – ασθενούς 21 που ξεκινάει μέσα σε ίδρυμα ψυχικά ασθενών ανθρώπων. Η λύση που προτείνει ο γιατρός είναι η ηλεκτροθεραπεία.

Στο Puzzle Box o ασθενής 21 μας περιγράφει τα συναισθήματά του. Έχοντας μάλλον ξεκάθαρη εικόνα ότι κάτι σοβαρό του συμβαίνει, εκφράζει τα ποικίλα συναισθήματα που διατρέχουν ένα διαταραγμένο και φοβισμένο μυαλό, με κυρίαρχα την απόγνωση, τις ενοχές για το τι είναι και την πλήρη απογοήτευση. Το κομμάτι μάλλον είναι το πιο βαρύ του δίσκου. Τα djent, επιθετικά riffs δίνουν και παίρνουν, το ρεφραίν είναι συγκλονιστικό, πιασάρικο και γεμάτο συναίσθημα. Τα πλήκτρα του Tejeida ερωτοτροπούν με τις βαριές κιθάρες των Hensall / Griffiths ενώ το break με το καθαρό σημείο με την παρουσία προγραμματισμένων drums δίνει έναν άλλο τόνο στο κομμάτι μέχρι την τελική ανάπτυξη του. Ένα αναμφίβολα εθιστικό progressive metal τραγούδι που σίγουρα θα κερδίσει κάθε επίδοξο ακροατή του Vector και αποτελεί ιδανικό hook για τον δίσκο.

Μια heavy mid-tempo εισαγωγή δίνει τη θέση της σε ένα σημείο με καθαρά ακόρντα για να ξαναγίνει πάλι heavy και να παραμείνει εκεί. Riffs που αν αναπτύσσονταν ξεχωριστά θα μπορούσαν να αποτελούν αυτούσια κομμάτια για άλλους, για τους Haken αποτελούν απλά κομμάτια, απλές ψηφίδες για να συμπληρώσουν το έργο τους. Το πιο μεγάλο κομμάτι του δίσκου, το Veil, είναι ένα ultra-heavy prog έπος και το πρώτο κομμάτι που ακούμε solos όπως τα έχουμε συνηθίσει παλιά από τους Haken. Εξαιρετικό κομμάτι με το οποίο θα έρθουν πολλές φορές οι Dream Theater των αρχών της προηγούμενης δεκαετίας στο μυαλό, μια από τις κύριες επιρροές των Haken.

Στο instrumental Nil by Mouth ακούμε πολλές και ενδιαφέρουσες ιδέες από τους Haken, κοντινές στο Veil θα λέγαμε, αλλά ακόμη πιο heavy / djent. Δεν ξέρω γιατί επέλεξαν να μην βάλουν φωνητικά στο κομμάτι, θεωρώ ότι θα ταίριαζαν πολύ. Οι ενδιαφέρουσες αλλαγές του αποτρέπουν τον ακροατή από το skip και υπάρχουν αρκετά σημεία κορύφωσης που μένουν, αλλά θεωρώ ότι με φωνητικά το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν πολύ ανώτερο.

Το jazzy flugelhorn στην αρχή του Host προϊδεάζει τον ακροατή ότι κάτι διαφορετικό έρχεται και πράγματι έτσι είναι. Το tempo πέφτει πολύ, οι κλίμακες είναι εσωστρεφείς και μελαγχολικές, απαραίτητες για να μεταδώσουν στο ακροατή ότι έρχεται μάλλον το τέλος (ενδεχομένως του ασθενούς 21). Ένα κομμάτι που δείχνει την ποικιλομορφία που διαθέτει το group αλλά και απαραίτητο λύσιμο της έντασης μέχρι την τελική πράξη του δράματος.

Το Α Cell Divides με την συγκλονιστική του μουσική ανάπτυξη και την έντασή του ίσως και να αποτελεί τον ιδανικό επίλογο στην πράξη του δράματος και μάλλον το καλύτερο κομμάτι του δίσκου και αυτό είναι και το παράσημο του μιας και ο δίσκος κρίνεται ως απόλυτα ισορροπημένος και το λιγότερο εμπνευσμένος. Οι στίχοι του κομματιού, σύντομοι αλλά πανέμορφοι, υπενθυμίζουν στον ακροατή αυτό που μάλλον ξεχνάει σε μια εικονική πραγματικότητα που ζει στον σύγχρονο κόσμο. Αυτό που ήξερε πάντα αλλά τείνει να ξεχάσει στη λήθη της μαζοποίησης και του βομβαρδισμού πληροφορίας. Η ομορφιά βρίσκεται στο λάθος και η χάρη στην μη τελειότητα, όπως σε πολλά πράγματα στην τέχνη και τη ζωή. Δυστυχώς η κατάληξη για τον πρωταγωνιστή της ιστορίας δεν είναι ευτυχής. Αιτία για αυτό είναι η αφύσικη επιλογή (unnatural selection, λογοπαίγνιο με τη φυσική επιλογή), την οποία θα κάνουν άλλοι για τον ίδιο.

Στα μαθηματικά το ευθύγραμμο τμήμα είναι η συντομότερη διαδρομή που ενώνει δύο σημεία πάνω στο επίπεδο. Το διάνυσμα είναι ένα προσανατολισμένο ευθύγραμμο τμήμα, δηλαδή το ένα σημείο δηλώνεται ως η αρχή του τμήματος και το άλλο σημείο το τέλος. Σε αυτή την περίπτωση ο προσανατολισμός είναι η λέξη κλειδί. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τους Haken. Ο δίσκος είναι προσανατολισμένος, είναι πολύ heavy, λιγότερο περιπετειώδης από τους δύο προηγούμενους, πιο συμπαγής αλλά ταυτόχρονα εμπνευσμένος και δείχνει μια μπάντα σε ξεκάθαρη καλλιτεχνική ακμή. Υπάρχει καλλιτεχνικό όραμα από μια ομάδα υπερ-ταλαντούχων μουσικών και performers όπου κανείς δεν υστερεί. Μιας από τις καλύτερες progressive metal μπάντες εκεί έξω. Ο δίσκος στέκεται άξια κοντά στα δύο προηγούμενα, αν και το magnum opus του The Mountain ίσως να είναι αδύνατον να επαναληφθεί. Το Διάνυσμα δείχνει προς την κατεύθυνση όλων μας. Μην το αγνοήσετε.

8.5 / 10

Τάσος  Ποιμενίδης