Farmhouse Odyssey – Fertile Ground

[Self Released, 2019]

Εισαγωγή: Γιάννης Ζαβραδινός
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας

Οι Καλιφορνέζοι Farmhouse Odyssey στα πέντε περίπου χρόνια δισκογραφικής παρουσίας έχουν κάνει άλματα προόδου ηχητικά, συνθετικά και στιχουργικά. Από το ομώνυμο κιόλας ντεμπούτο τους όπου επέδειξαν ωριμότητα, φαντασία, ουσία παρόλη την πολυσύνθετη αλλά και καλοδομημένη παρουσίαση του εκάστοτε μουσικού τους οράματος. Πλέον έχουν βρει πλέον τον τρόπο να αποκωδικοποιήσουν το ευμετάβλητο του ανθρώπινου ψυχισμού και να το μεταφέρουν σε πονήματα που απευθύνονται σε κοινό με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη. Ενορχηστρωτικά άψογοι, ακριβολόγοι, χωρίς περιττές αυτοσχεδιαστικές αποκλίσεις ή ψευτοπομπώδη παρωχημένα συμφωνικά κλισέ, δίνουν στίγμα και τροφή για σκέψη μέσα από την ομοιογένεια και το ταλέντο που τους διακρίνει σε ατομικό και συνολικό επίπεδο. Τρία χρόνια μετά το υπέροχο Rise of the Waterfowl (οι κριτικές μας εδώ), οι Farmhouse Odyssey πιστοί στο ραντεβού με το κοινό που τους εκτίμησε και στις επιταγές της απαιτητικής τους πορείας, μας τιμούν με το Fertile Ground που κυκλοφόρησε φέτος.


 

Ένα καθηλωτικό prog διαμάντι

Aκολουθώντας την ίδια συνταγή, αλλά με περισσότερη ελευθερία, ατμοσφαιρικότητα και εσωτερικότητα αυτή τη φορά, ο τρόπος έκφρασης των Farmhouse Odyssey επεκτείνεται σε σχέση με τα δύο πρώτα τους άλμπουμ. Η παραγωγή ασφαλώς συμβάλλει με έναν καθαρό και ισοσταθμισμένο ήχο με έμφαση στην ομοιογένεια και τον πλουραλισμό τεχνικά. Οι μελωδικές στιγμές πάντα έρχονται με απρόβλεπτες πτυχές. Οι εναλλαγές συναισθημάτων υπερτονίζουν τους στίχους και με ανάγλυφο τρόπο μετατρέπουν σε ονειρικά ηχοτoπία υπαρξιακά και φιλοσοφικά ερωτήματα, χωρίς να αποφορτίζουν τις Ντοστογιεφσικές παραπομπές που ούτως ή άλλως από τη φύση τους σε προσκαλούν σε εσωτερικές αναζητήσεις. Εύθραυστες ερμηνείες συνεισφέρουν σε ένα πέπλο εκλεπτυσμού και μελαγχολίας με τρόπο σχεδόν απαγγελτικό, καθιστώντας την ακρόαση μία περιπετειώδη πνευματική εμπειρία, ένα πανέμορφο ταξίδι.

Στο The Call οι ακουστικές κιθάρες, τo μαντολίνo μαζί με τα ηχητικά εφφέ και την βαρύθυμη φωνή του Aaron Laughlin ανοίγουν το πρώτο κεφάλαιο με περιστρεφόμενες μελωδίες που προσδίδουν άρωμα φθινοπώρου. Η εισαγωγή του πιάνου στο Out of the Fog και τον πρωταγωνιστικό ρόλο της κιθάρας μαζί με την χαρακτηριστική απόδοση του Alex Espe στα φωνητικά κάνουν το κομμάτι να ακροβατεί μεταξύ γης και συννεφιασμένου ουρανού με μια διάθεση χαρμολύπης. Τέτοιες στιγμές ξέρουν πώς να μας τις προσφέρουν με έναν τρόπο καθηλωτικό και λυτρωτικό ταυτόχρονα. Οι αναφορές στην δεκαετία του ‘70 εδω παρουσιάζονται διακριτικά και φιλτραρισμένα, ώστε να ταιριάζουν στο σήμερα και το αύριο. Το φλερτ με την μουσική των Tony Banks και Steve Hackett γίνεται σε μια διάσταση πιο εγκεφαλική και λιτή. Η ίδια εικόνα συνεχίζεται και στο Betwixt and Between με περισσότερο λυρισμό και με αυξομειώσεις στις δυναμικές, υπέροχες αλληλεπιδράσεις και κορυφώσεις μοιρασμένες σε ορθά σημεία. Οι φωνητικές αρμονίες αγγίζουν την τελειότητα σε μια κατανυκτική ενεργοποίηση συναισθημάτων. Το Ancient Yet Eternal είναι κυκλοθυμικό, μαγευτικό με τα πλήκτρα να έχουν τον κύριο λόγο στην ανάπτυξη. Η ρυθμική βάση λειτουργεί υπέρ της μελωδίας με ρυθμούς να μεταβάλλονται σύμφωνα με την έκβαση με απόλυτη ακρίβεια. Ήχοι της βροχής συνοδεύουν το δυσοίωνο σβήσιμο του κομματιού πίσω από το δραματικό πιανιστικό μοτίβο. Τα κιθαριστικά θέματα στην εισαγωγή του Verve με τα synthesizers ως υπόβαθρο καταμαρτυρούν ίσως την πιο προσβάσιμη στιγμή του έργου με αποκορύφωμα το εκπληκτικό ρεφραίν, με την μπάντα να βγαίνει μπροστά μέσα από ένα συμπαγές στήσιμο για να κλείσει τον δίσκο.

 Οι Farmhouse Odyssey παρουσιάζονται για άλλη μια φορά σε συνθετική φόρμα, μέσα από ένα δύσκολο αλλά καλοδουλεμένο υλικό. Δεν επιτυγχάνουν απλά να το γράψουν και να το αποδώσουν διεκπεραιωτικά ως αξιόλογοι μουσικοί που αναμφίβολα είναι. Με  απόλυτη επίγνωση της συναισθηματικής βαρύτητας που το συνοδεύει έχουν το μαγικό άγγιγμα να το συλλαμβάνουν με τον τρόπο που του αξίζει. Καταφέρνουν να μετατρέψουν το ζητούμενο σε αυτονόητο σε μια εποχή που όλα έχουν ειπωθεί κι όλα έχουν παιχτεί. Αυτό δείχνει πως σέβονται τον ακροατή και τον χρόνο που θα διαθέσει να το απολαύσει και να επενδύσει έστω και προσωρινά την απόδρασή του από την γκρίζα καθημερινότητα. Όπως όλες τους οι μέχρι τώρα δουλειές, έτσι κι αυτή χρήζει αλλεπάλληλες ακροάσεις. Ελπίζω πως σε βάθος χρόνου θα εκτιμηθούν περισσότερο και να χαρούμε νέες σοβαρές και ποιοτικές κυκλοφορίες όπως η παρούσα. Αυτό βέβαια προϋποθέτει και εύφορο έδαφος.

9 / 10

Γιάννης Ζαβραδινός

 

2η γνώμη

 

To Fertile Ground πιστοποιεί την ανοδική πορεία μιας πολύ καλής μπάντας που είναι φανερό πως προσπαθεί να δημιουργήσει καλή μουσική με όρους που δεν εμπεριέχουν ούτε ίχνος ασάφειας και «ευκολίας». Τρία χρόνια μετά το εξαιρετικό Rise of the Waterfowl, η μπάντα επενδύει σοφά στην ανάδειξη του στιχουργικού βάθους. Η σύγχρονη και συνάμα αμιγώς προσωπική εκδοχή των 70s prog rock επιρροών συνδυάζεται άψογα με τις smooth indie φωνητικές γραμμές και τις fusion φράσεις. Είναι αξιοθαύμαστο ότι ακόμα και οι κορυφώσεις ακούγονται τρόπον τινά ήπιες, ως αναπόσπαστο κομμάτι ενός ομοιογενούς συνόλου. Στο ονειρώδες τοπίο του Fertile Ground γεμάτο από τεχνική, γλυκές μελωδίες και συναρπαστική πλοκή, ίσως το επίπεδο των συνθέσεων θα μπορούσε να ήταν ακόμα υψηλότερο, μόνο και μόνο γιατί η ίδια η μπάντα δημιούργησε αυτές τις προσδοκίες. Ωστόσο, αυτό που μετράει είναι πως το Fertile Ground όχι απλά αντέχει, αλλά ενδείκνυται για πολλαπλές ακροάσεις. Οι Farmhouse Odyssey τα καταφέρνουν εκεί που οι περισσότεροι δικαιολογημένα αποτυγχάνουν. Αυτό που κάνουν είναι 100% prog και 100% ενδιαφέρον και ουσιώδες.

7.5 / 10

Δημήτρης Καλτσάς