Elephant9 with Reine Fiske – Psychedelic Backfire II

[Rune Grammofon, 2019]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Β. Χριστοδούλου, Δ. Καλτσάς

Η κυκλοφορία δύο ξεχωριστών live κυκλοφοριών σε μία χρονιά δεν είναι ό,τι πιο συνηθισμένο για ένα συγκρότημα και ως επιλογή ίσως ξενίσει σε κάποιους. Ωστόσο, στην περίπτωση των Elephant9 οι επιλογές τέτοιου τύπου είναι σαφώς λιγότερο τολμηρές από την ίδια τη μουσική τους. Με το Psychedelic Backfire I (οι κριτικές μας εδώ) αποδείχθηκε ότι η μουσική των Νορβηγών αναδεικνύεται σε δυσθεώρητα ύψη όταν παίζεται ζωντανά, επιβεβαιώνοντας την σπουδαία φήμη τους για της συναυλιακές επιδόσεις τους.

Η μοναδική διαφορά του Psychedelic Backfire IΙ σε σχέση με το πρώτο μέρος είναι ότι η μπάντα εδώ είναι τετραμελής, γεγονός καθοριστικό για το αποτέλεσμα, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη ποιος είναι ο τέταρτος της παρέας…


 

4 >> 3

Αν είχε κανείς απορία για την κυκλοφορία δύο live κυκλοφοριών και μάλιστα ως δύο μέρη με τον ίδιο τίτλο, η απάντηση βρίσκεται στην παρουσία του σπουδαίου Reine Fiske. Ο κιθαρίστας που πρωτοέγινε γνωστός ως μέλος των Landberk, Morte Macabre, Paatos και φυσικά με τη μακρόχρονη πορεία του με τους Dungen και Träd, Gräs och Stenar, δεν είναι η πρώτη φορά που συμμετέχει σε δίσκο των Elephant9. Η συμμετοχή του στα Atlantis (2012) και Silver Mountain (2015) ήταν παραπάνω από καταλυτική στο εξαιρετικό αποτέλεσμα, ειδικά για το Silver Mountain που αποτελεί και την αγαπημένη μου στιγμή τους.

Το You Are the Sunshine of My Life που ανοίγει το δίσκο είναι η ιδανική έναρξη. Το πειραματικό πνεύμα του Silver Mountain αναβιώνει ιδανικά εδώ με την ενέργεια της μπάντας να κορυφώνεται από το ξεκίνημα. Η εντύπωση που σχηματίζεται αμέσως σχετίζεται με την αξιοθαύμαστη χημεία του Fiske με τους υπόλοιπους και ειδικά με τον Storløkken, καθώς οι δυο τους αλληλοσυμπληρώνονται ιδανικά. Αυτό φαίνεται ακόμα πιο έντονα στη ζωντανή εκδοχή των Skink / Fugl Fønix που υπήρχε και στο Psychedelic Backfire I και εδώ οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Με τον Fiske παρόντα η μπάντα ακούγεται σαφώς πιο γεμάτη και πλήρης, αφενός γιατί οι «διάλογοι» Fiske- Storløkken έχουν τη σπανιότητα της σύμπραξης δύο σπουδαίων παικτών, αφετέρου δε γιατί το ρυθμικό κομμάτι είναι εμφανώς πιο ενισχυμένο. Το ίδιο ισχύει και για το Habanera Rocket από το Walk The Nile (2010), που εδώ χτίζεται πάνω στην σύμπραξη πλήκτρων και κιθάρας. Το Freedom’s Children (από το Atlantis), μία ούτως ή άλλως λαμπερή στιγμή του Fiske, αποδίδεται εδώ με πολύ πιο εκρηκτικό χαρακτήρα, συνδυασμένο ιδανικά με το John Tinnick (σύνθεση του μπασίστα Nikolai Hængsle Eilertsen από το Walk The Nile) που ολοκληρώνει ένα σπουδαίο live album με το πόδι πατημένο στο γκάζι και τον Fiske να κάνει ένα μικρό tribute στον Ritchie Blackmore.

Είναι λογικό να σκεφτεί κανείς ότι η διττή live εκδοχή των Elephant9 έγινε για να προκύψουν συγκρίσεις και όχι να αποφευχθούν και αυτό από μόνο του τους τιμά. Πολλώ δε μάλλον όταν στις διαφορές αυτές αντανακλάται και η πορεία της μπάντας και στουντιακά. Το σημαντικό είναι ότι και τα δύο μέρη του Psychedelic Backfire αποτελούν υπέροχα ακούσματα που αξίζουν την προσοχή πολλών περισσότερων από τους γνώστες της μέχρι σήμερα πορείας τους, απλά γιατί πρόκειται για ένα trio / κουαρτέτο που δεν αφήνει περιθώρια χλιαρών αντιδράσεων στα live του. Ωστόσο, η παρουσία του Fiske προσθέτει στοιχεία που δύσκολα συναντά κανείς σε ολόκληρο τον progressive και experimental rock θώκο. Είναι λογικό οι πολλές υποχρεώσεις να δρουν ανασταλτικά στο να είναι οι Elephant9 ένα σταθερό κουαρτέτο. Όταν όμως συμβαίνει αυτό συμβαίνουν σπάνια πράγματα, όπως το Psychedelic Backfire II.

8.5 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

 

2η γνώμη

 

Προς τι η ανάγκη για το Psychedelic Backfire II, όταν υπάρχει ήδη ένα; Μα επειδή προφανώς και γίνεται να υπερβάλλεις μερικές φορές (υπάρχει ακόμη και τρίτο μέρος, το οποίο και έχουν εκείνες οι τυχερές ψυχές που απέκτησαν το 5απλό (!) βινύλιο). Σοβαρά όμως, ο λόγος είναι ο Reine Fiske, o φιλόκαλος Σουηδός βασανιστής του fuzz, του οποίου ο δυναμισμός τόσο απολαυστικά συμπληρώνει ενίοτε το Νορβηγικό τρίο. Η χημεία μεταξύ Storløkken και Fiske πάνω από το φανταστικό rhythm section, δημιουργεί υλικό που θα έπρεπε να διδάσκεται στα μουσικά σχολεία. Τα πάντα γίνονται ομιχλωδέστερα, γρηγορότερα, πιο βρώμικα και δυνατότερα – η λέξη κλειδί εδώ είναι Περισσότερο. Κάποια κομμάτια βρίσκονται και στις δύο κυκλοφορίες και είναι απόλαυση να τα συγκρίνεις και έτσι να εκτιμήσεις τον συντελεστή Fiske. Σαν δώρο, η μπάντα επιδίδεται σε μία εφόλης της ύλης διασκευή ενός κομματιού του Stevie Wonder με εκπληκτικά ψυχεδελική εισαγωγή. Οπότε η ερώτηση που μένει να κάνω είναι: πότε μπορούμε να περιμένουμε εμείς οι υπόλοιποι, την κυκλοφορία του τρίτου μέρους;

8.5 / 10

Βαγγέλης Χριστοδούλου