DiZZY DiZIGN – Repeatedly L

[Self-released, 2018]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
11 / 02 / 2019

Οι Πελοποννήσιοι DiZZY DiZIGN αποτελούν μία αγαπημένη περίπτωση μπάντας για πολλούς λόγους. Πρώτα απ’ όλα, η σύνθεσή τους περιλαμβάνει τα πέντε αδέρφια (!) Σαμπαζιώτη, γεγονός που στερεί πλέον κάθε εντυπωσιασμό από τη συνύπαρξη των Derek, Ray και Phil Shulman στους θρυλικούς Gentle Giant. Το σημαντικότερο στοιχείο που τους διακρίνει, όμως, είναι αναμφισβήτητα ο ανεπιτήδευτος πειραματισμός τους στα πλαίσια του progressive rock και οι εντυπωσιακές ενορχηστρωτικές ισορροπίες που αποπνέουν μία εντυπωσιακή ομαδικότητα και σύμπλευση προς έναν κοινό σκοπό.

Το Dizality (2011) έθεσε τις βάσεις για την πορεία αυτή και η πρόοδος στους τομείς σύνθεσης και παραγωγής φάνηκε στο Exposure L (2016) (οι κριτικές μας εδώ). Το φετινό mini-album τους με τίτλο Repeatedly L δεν είναι απλά ένα βήμα προς τα εμπρός, αλλά η απόδειξη της  εκτόξευσης της αισθητική της μουσικής των DiZZY DiZIGN ακολουθώντας (όπως πάντα) μη προφανείς οδούς.


 

The curious case of DiZZY DiZIGN

Από την αρχή του δισκογραφικού ταξιδιού των DiZZY DiZIGN έγινε σαφής σε όσους τους ανακάλυψαν η αίσθηση της ιδιαιτερότητας της περίπτωσής τους. Μια μπάντα από την Κυπαρισσία αποτελούμενη μόνο από αδέρφια σίγουρα απέχει από την κανονικότητα, πόσο δε μάλλον όταν η βάση του ήχου της είναι το progressive rock. Με τη σκέψη πως η προηγούμενη δουλειά τους υπολειπόταν μόνο σε production values σε σχέση με τα δεδομένα του progressive της εποχής, προχώρησα στην ακρόαση του Repeatedly L, της νέας ολοκληρωμένης μουσικής τους πρότασης, δύο κομματιών και συνολικής διάρκειας 20 λεπτών.

Με το καλημέρα έγινε αμέσως αντιληπτό πως στον τομέα του ήχου και της ηχογράφησης έχουν γίνει άλματα προόδου από τους συμπαθείς Μεσσηνιώτες. Η μουσική τους πρόταση υποστηρίζεται πλέον από ένα σχεδόν άρτιο ηχητικό αποτέλεσμα. Γενικά η μπάντα μοιάζει πιο έμπειρη και σφιχτοδεμένη από ποτέ, χωρίς όμως ευτυχώς να χάνει την προαναφερθείσα ιδιαιτερότητα, αφού αυτή τη φορά προσεγγίζουν πιο πολύ την ετυμολογία της λέξης ερασιτέχνης (εραστής της τέχνης).

Στα δύο κομμάτια του δίσκου τα πέντε αδέρφια Σαμπαζιώτη καταφέρνουν να παρουσιάσουν ένα ολικό progressive rock, με περάσματα από μεγάλο μέρος των εκφάνσεων του είδους, όντας παράλληλα και πολύ έξυπνο τρόπο, minimal. Experimental περάσματα και Canterbury αναφορές υπάρχουν εδώ και εκεί, χωρίς να καπελώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Είναι ξεκάθαρο πως η πρόθεση των μουσικών είναι η σύνθεση και η ροή των δύο κομματιών. Χωρίς να αναλώνονται σε ανούσιες δαιδαλώδεις αλλαγές καταφέρνουν να ακούγονται περιπετειώδεις, μη θυσιάζοντας την μελωδικότητα.

Τα δύο κομμάτια είναι σχεδόν ισάξια, αν και προσωπικά ξεχώρισα λίγο παραπάνω το εναρκτήριο Extremely. Μάλιστα στο σημείο με τα φωνητικά στο συγκεκριμένο κομμάτι, γίνεται ξεκάθαρη η ωρίμανση της μπάντας στον συγκεκριμένο τομέα, αφού σε συνδυασμό με το υπέροχο καθαριστικό σόλο που ακολουθεί, μας προσφέρουν μια μνημειώδης στιγμή. Η μοναδική ένσταση είναι πως στο δεύτερο κομμάτι (με τίτλο Callings) που επιχειρούν κάτι αντίστοιχο, αυτό δεν στέφεται με την ίδια επιτυχία. Παρόλα αυτά και αυτό το κομμάτι έχει φοβερή ροή και πολύ όμορφα θέματα. Το παίξιμο των μουσικών, μπορεί να μην θαμπώνει, αλλά γίνεται αντιληπτή μια υπέροχη δημοκρατικότητα μεταξύ τους, που κρατάει τέλεια τις ισορροπίες, ενώ όταν κάποιος βγαίνει «μπροστά» έχει κάτι καίριο να πει.

Οι DiZZY DiZIGN είναι πλέον το καλύτερο κρυμμένο μυστικό της ελληνικής progressive μουσικής. Μια μπάντα που λειτουργεί σε ένα ολοδικό της πλαίσιο, έχοντας ως βασικό κίνητρο την ανάγκη της δημιουργίας. Όποτε όταν αποφασίσουν ξανά να δώσουν στον κόσμο το επόμενο δημιούργημα τους θα είμαστε σίγουρα εκεί για να το ακούσουμε. Μέχρι τότε, θα μας κάνει παρέα το μικρό και γεμάτο ουσία και συναισθήματα Repeatedly L.

8 / 10

Κώστας Μπάρμπας

 

2η γνώμη

 

Πειραματικό, ασυμβίβαστο, πολυποίκιλο. Αυτό είναι το Repeatedly L, η τρίτη δουλειά των εκ Κυπαρισσίας ορμώμενων prog rockers DiZZY DiZIGN. Μέσα από μόλις δύο δεκάλεπτες συνθέσεις καταφέρνουν να απλώσουν όλο το εύρος των επιρροών τους και να προσφέρουν έναν δίσκο τόσο πυκνό και μεστό που, παρόλη τη μικρή του διάρκεια, περιέχει ιδέες που δεν τις βρίσκεις εύκολα ούτε σε full length κυκλοφορίες αντίστοιχων σχημάτων.  Ο σχεδόν εξ ολοκλήρου instrumental χαρακτήρας του Repeatedly L τους βοηθάει να εξερευνήσουν και να συνδυάσουν πολλές πλευρές του προοδευτικού ήχου, όπως λόγου χάριν τους King Crimson με τους Ozric Tentacles, ή το σύγχρονο post rock/metal με το 70s jazz prog. Τα επαναλαμβανόμενα riffs του εναρκτήριου Extremely εμπλουτίζονται από keyboard πειραματισμούς και από ένα πανέμορφο κιθαριστικό solo, ενώ στο προσωπικό αγαπημένο Callings ο τεχνοκρατισμός ισορροπεί μοναδικά με την ατμόσφαιρα. Συνολικά έχουμε να κάνουμε με μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κυκλοφορία που ανταμείβει τον ακροατή κάθε φορά που πατά το play.

8.5 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης