Distorted Harmony – A Way Out

[Self-released, 2018]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
30 / 11 / 2018

Οι Distorted Harmony από το Tel Aviv  μας συστήθηκαν για πρώτη φορά πριν έξι χρόνια με το ντεμπούτο τους Utopia, το οποίο κατέπληξε πολλούς φίλους του μοντέρνου prog metal. Ο αρχικός ενθουσιασμός επιβεβαιώθηκε με το Chain Reaction (2014), το οποίο είχαμε παρουσιάσει στο progrocks.gr (οι κριτικές μας εδώ).

Τέσσερα χρόνια μετά, το A Way Out βρίσκει την μπάντα πολύ αλλαγμένη, με αλλαγές στις θέσεις των κιθαριστών. Πόσο διαφορετική είναι η μουσική τους σήμερα;


 

Κάτι νέο, αλλά όχι πρωτότυπο

Ο ενθουσιασμός που μας πρόσφερε απλόχερα η ακρόαση του Chain Reaction των Distorted Harmony βασιζόταν στην ικανότητα του group να συνδυάζει τέλεια τον (κλισέ) ήχο του djent με υπέροχες μελωδικές φωνητικές γραμμές. Το δίπολο καλά riff/καλά refrain ελπίζαμε να συνεχιστεί και στο τρίτο τους album, που κυκλοφόρησε μέσα στο 2018, με τον τίτλο A Way Out. Και όντως μπορούμε να αφουγκραστούμε την εν λόγω ικανότητα των Ισραηλινών και εδώ, όμως δόθηκε έμφαση στα λάθος πράγματα και δυστυχώς το αποτέλεσμα δεν προκάλεσε την ίδια έκπληξη.

Εκκινώντας τις παρατηρήσεις από την παραγωγή, εδώ έχουμε να κάνουμε με άλματα βελτίωσης. Ο ήχος ακούγεται πεντακάθαρος, οι κιθάρες έχουν όγκο και όλες οι λεπτομέρειες έχουν προσεχθεί σχολαστικά. Πλέον μιλάμε για μια άκρως επαγγελματική ηχογράφηση, που κοντράρει στα ίσια κυκλοφορίες από μπάντες που έχουν κάνει ήδη το breakthrough.

Ο δίσκος μετρά 11 συνθέσεις που διατηρούν μια εξαιρετική ομοιομορφία όσον αφορά την διάρκεια τους (περίπου 4 λεπτά), με αυτό να καταδεικνύει ότι η μπάντα ήθελε να γράψει έναν πιο βατό δίσκο. Και όντως συνθέσεις όπως το Room 11 ή το For Ester μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το groove και τα riffs που πηγάζουν από αυτό (για μένα θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο) έχουν πλέον τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Σε κάποιες περιπτώσεις λειτουργούν υπέροχα, διότι διαθέτουν έστω και λίγο από τον χαρακτήρα του group (Awaken, Downfall) με το prog βέβαια να αχνοφαίνεται και το metal να καταλαμβάνει όλο το πλάνο.

Και αυτό μπορεί αρχικά να δημιουργεί μια ζέση για την νέα πορεία των Distorted Harmony, όμως προοδευτικά αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται για υλικό που δεν διαθέτει το βάθος που του αξίζει. Κάπως έτσι χάνονται κάποιες καλές ιδέες σε refrains (Puppet on Strings, Anima) ενώ και όσες όμορφες λεπτομέρειες έχουν προστεθεί (χορωδίες, ορχήστρες) χάνονται κάπου πίσω από κοινότυπα layers οκτάχορδων. Και αν αυτό είναι το ζητούμενο για το group, για τον ακροατή μάλλον περισσεύει. Απλά μπορεί να αναζητήσει το ίδιο πάνω κάτω μοτίβο και σε πολλά άλλα σχήματα, που δραστηριοποιούνται στον χώρο.

6.5 / 10

Alexandros Topintzis