Disillusion – The Liberation

[Prophecy Productions, 2019]

Εισαγωγή: Χρήστος Μήνος
Μετάφραση: Βαγγέλης Χριστοδούλου

Σε πείσμα της νομοτελειακής παρακμής της σκληρής μουσικής, το Gloria εμφανίστηκε ως κεραυνός εν αιθρία για να φωτίσει με τη λάμψη του ένα άλλο δρόμο για την πολυπόθητη αναγέννηση του προοδευτικού metal. Είναι από τις λίγες φορές που οι χαρακτηρισμοί που προσπαθούν να διαφημίσουν ένα νέο έργο ανταποκρίνονται στη πραγματικότητα. David Lynch metal είχε αποκληθεί η τότε νέα τους δουλειά και χωρίς αμφιβολία οι απρόσμενες διαδρομές του δίσκου είχαν κάτι από απόκοσμη ομορφιά των ταινιών του σκηνοθέτη. Η άρνηση για συμβιβασμούς οδηγούσε μακριά από τις κλασικές πεπατημένες και ναι η έκπληξη ήταν αβίαστη και φυσική για όλα αυτά που πέτυχαν οι Γερμανοί Disillusion.

Έκτοτε έπρεπε να περιμένουμε 13 ολόκληρα χρόνια για να ακούσουμε μια ολοκληρωμένη δουλεία από τις τάξεις τους. Την ίδια χρονιά και ημερομηνία που οι πασίγνωστοι Tool έσπασαν τη μακρόχρονη σιωπή τους, η μπάντα από τη Γερμανία κάνει ξανά την εμφάνισή της για να διεκδικήσει την αναγνώριση που τόσο πεισματικά αρνείται να διασταυρωθεί με τη καριέρα τους.


 

Τι 2006 τι 2019

Το μεγάλο ερώτημα ήταν πως θα ακουγόταν η σύγχρονη μορφή των Disillusion στους οποίους οι πολλές αλλαγές που επήλθαν στο δυναμικό τους άφησαν αναλλοίωτο τον συνθετικό και ηγετικό πυρήνα: τον Andy Schmidt. Το Liberation θα ήταν μια συνέχεια των αναζητήσεων του προκατόχου του ή μια νέα διαδρομή που θα αναζητούσε το δικό της προσωπικό δρόμο χειραφετημένη από το σπουδαίο παρελθόν.

Το Liberation τελικά δεν είναι ένα νέο Gloria, αν ήταν εφικτό να συμβεί κάτι τέτοιο. O ήχος του αντλεί στοιχεία από το πρώτο τους δίσκο, αλλά κυρίως σε συνάρτηση και με τον τίτλο του, αποπειράται να πλεύσει σε μια νέα θάλασσα δημιουργίας.

Το εναρκτήριο Winterside είναι από ένα από τρία κομμάτια του δίσκου που υπερβαίνουν τα δέκα λεπτά. Από τις πρώτες του νότες αισθανόμαστε την επιστροφή των σκληρών φωνητικών που πλέον συνυπάρχουν με τo πιο ήρεμο και καθαρό αντίβαρό τους. Επιπροσθέτως, από το πρώτο κομμάτι αυτό που λαμβάνουμε είναι μια αίσθηση φρεσκάδας που παραδοσιακά χαρακτηρίζει το έργο των Disillusion. To εντυπωσιακό είναι πως αυτό συμβαίνει χωρίς να μετέλθουν κάτι το εξωφρενικό, είναι κυρίως η μεγαλοφυής σύνδεση επιρροών από το death metal, πλήκτρων και ακουστικής κιθάρας μέχρι και ηλεκτρονικής μουσικής που έχει απολέσει την κυρίαρχη θέση που κατείχε στο παρελθόν.

Στα μεγάλα κομμάτια του δίσκου όπως το προαναφερθέν και το Liberation (που ανακαλεί αμυδρά κάτι από το Gloria) φανερώνεται το νέο πρόσωπο της μπάντας. Η σκληρότητα που χάρη στην εκλεπτυσμένη εκφορά της συνδυάζεται άψογα με τη μελαγχολική και μελωδική πλευρά. Το γνωρίζω πως το συγκεκριμένο στυλ μόνο πρωτότυπο δεν ακούγεται αφού έχει παγιωθεί ως μόδα τα πολλά τελευταία χρόνια. Αυτό που διαφοροποιεί τους Disillusion είναι ο τρόπος σύνθεσης που ενώ επιστρατεύει παγιωμένα μοτίβα γνωρίζει πως να τους δώσει άλλη διάσταση και να μεταμορφώσει κάθε ακρόαση σε διαδικασία ανακάλυψης νέων στοιχείων που τόσο όμορφα και καθόλου κραυγαλέα έχουν ενταχθεί στις άρτια δουλεμένες συνθέσεις τους.

Από το πιο επιθετικό κομμάτι του δίσκου The Great Unknown που ελίσσεται μαεστρικά ώστε να αποκτήσει μια ατμόσφαιρα που προσιδιάζει σε κάτι που αρέσκονται οι νέοι Disillusion μέχρι τα πιο μελαγχολικά κομμάτια του όπως το Time to Let Go και το Shimmer in the Sea διαπιστώνουμε πως η μπάντα ξέρει να αλλάζει τους όρους του νέου τους ύφους. Τα καθαρά φωνητικά που οδηγούν το κομμάτι με τα πιο ακραία να παρεμβάλλονται, τα σκληρά riffs που συνυφαίνονται με ενορχηστρώσεις και αυτή κιθάρα που είτε ακούγεται επιθετική είτε μελωδική, είναι πάντα φανταστικά.

Το τελευταίο κομμάτι Mountain που μάλλον περιγράφει μια δραματική αναρρίχηση στις κορυφές του είναι ο πιο κατάλληλος τρόπος για να ρίξει αυλαία το Liberation. Mε τις ριπές του ανέμου να συνοδεύουν τις νότες του τραγουδιού, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος για το αριστούργημα που μόλις έλαβε χώρα. Και ίσως ένα συμβολικός τρόπος για να παραλληλιστεί η διαδρομή της ίδιας της μπάντας.

Οι Disillusion στο νέο τους δίσκο θυμούνται τις αρχικές καταβολές τους. Το προοδευτικό death metal επιστρέφει στις επάλξεις συνεπικουρούμενο από πολλή μελωδία και ατμόσφαιρα. Ο ήχος του Liberation ίσως θυμίσει μπάντες όπως οι Opeth, μπορεί να φέρει όμως και μνήμες από το σουηδικό κλασικό death metal και την έμφαση στη μελωδία. Έχει αναφορές από ένα μεγάλο φάσμα που ανήκει τόσο στο metal κατά κύριο λόγο όσο και εκτός αυτού, σε μπάντες όπως οι Floyd λόγου χάρη. Είναι ένας ήχος ώριμος που ξέρει να χρησιμοποιεί τις επιρροές του για τη διαμόρφωση ενός δικού του προσωπικού στυλ.

Το Liberation είναι η μουσική από μια σπουδαία μπάντα που επανήλθε μέσα από στενωπούς και δυσκολίες που την κράτησαν μακριά για πολλά χρόνια. Είναι η άσβεστη διάθεση για δημιουργία που είναι εμφανής σε κάθε κομμάτι. Είναι σκληρή μουσική που κουβαλάει εμπειρία για αυτό και ακούγεται τόσο κατασταλαγμένη. Είναι η αναπόφευκτη εξέλιξη του Gloria, η ώρα της ωριμότητας μετά από εκείνη της έκπληξης. Το πρώτο έδινε το στίγμα για το πως πρέπει να ακούγεται το metal του 21ου αιώνα, το δεύτερο δεν κουβαλάει το ίδιο φορτίο. Είναι όμως εξίσου σπουδαίο.

9 / 10

Χρήστος Μήνος

 

2η γνώμη

 

Οι καινοτόμοι Γερμανοί prog metallers Disillusion επιστρέφουν με το Liberation, το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ έπειτα από 13 χρόνια. Λατρεύω τα Gloria και Alea και είχα την ελπίδα ότι θα συνέχιζαν στο μονοπάτι που είχαν ξεκινήσει με αυτές τις δύο κυκλοφορίες. Το νέο άλμπουμ βρίσκεται κοντύτερα στο μνημειώδες ντεμπούτο τους Back to Times of Splendor, αλλά αντηχεί και την ποικιλία και το απροσδόκητο του Gloria. Η δυνατή προοδευτική προσέγγιση και αληθινή προσήλωσή τους στη σύνθεση, εξακολουθεί και είναι το κύριο χαρακτηριστικό της μουσικής τους. Τα τραγούδια στο δίσκο δεν ακούγονται ίδια και καθένα είναι εξαιρετικό ως προς τη δομή του και το αυθεντικό όραμα της μπάντας. Τα φωνητικά, τόσο τα καθαρά όσο και τα σκληρά υπερθεματίζουν τη μουσική, ενώ είναι εμφανές ότι ο Andy Schmidt έχει ωριμάσει ως τραγουδιστής. Κιθαριστικά, έχουμε κάποια σπουδαία και στιβαρά riff όσο και εναρμονισμένα solos. Κάθε μέλος επιδεικνύει την επιδεξιότητά του χωρίς να ακούγεται επιτηδευμένα. Τα παιδιά ξέρουν πραγματικά πώς να δημιουργήσουν απολαυστική ατμόσφαιρα, αλλά η έλλειψη τρομπέτας ήταν μεγάλη έκπληξη για εμένα. Τα μακροσκελέστερα κομμάτια είναι άρτια, εκτός του ομώνυμου κομματιού, το οποίο ενώ είναι καλό, έχω την εντύπωση ότι είναι αρκετά μονότονο. Το αγαπημένο μου είναι το A Shimmer in the Darkest Sea, που αφήνει μία ισχυρή επίγευση από Tool, εκπληκτικά tribal τύμπανα και συγκινητικά φωνητικά.

Το Liberation είναι ένα πολύ δυναμικό, εκλεκτικό και μοντέρνο prog metal ταξίδι και σίγουρα άξιζε την αναμονή. Ελπίζω μόνο να λάβει την προβολή που του αρμόζει.

7.5 / 10

Goran Petrić